Tibetan
རྗོད་དོ་ཞེ་ན། མངོན་སུམ་མེད་པར་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་འོན་ཏེ་བདག་ཕྲ་བའི་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཁོ་ནས་ཡུལ་དུ་འགྱུར་གྱི། ད་ལྟར་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་མཐོང་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པས་མཐོང་བར་ཡང་ངེས་པ་འདི་ན་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་བདག་ཅག་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་རིག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདག་ནི་རང་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནར་ཁས་བླང་བར་བྱ་ སྟེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དེ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་རི་གང་འི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན་ནི་དེ་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །གང་ཞིག་བདག་ལ་ཞེན་པ་དེའི་བདག་དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་པར་འགྱུར། བདག་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་བ་ཅན་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ཅན་མ་ཡིན་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྐབས་ན་བདག་རང་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་སྐབས་ཉིད་འཇིག་ལ་བདག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་མ་གཏོགས་པར་དེ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་བོར་ན། རིག་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དུ་བདག་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཇི་ལྟར་བདེ་བ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་ཐ་དད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཀྱང་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རིག་པ་དང༌། རིག་པ་པོ་ཞེས་འཛིན་པས་བདག་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནི་མྱོང་བ་དང་མྱོང་བ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟོག་པ་ལས་བདག་ཐ་དད་ན་བདག་གཞན་ལས་ཀྱང་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་རང་རིག་པས་གཞན་གྱིས་བདག་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་དོ། །བདེ་བ་རིག་པས་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་དེ་རིག་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེས་ན་སྔ་ཕྱི་དག་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདག་ཉིད་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ན། བདག་ལ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཐེར་ཟུག་པའི་རྟག་པ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་པ་ཡང་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་གནས་སྐབས་རིག་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་དེ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འགྱུར་བ་དང་རིམ་གྱིས་འབྱུང་བར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་ཡིན་ནི་དེའི་ཚེ་འཇིག་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་ན་རིམ་གྱིས་དམིགས་པར་འདོད་ན་འཇིག་པ་ཡང་འདོད་པར་འགྱུར་རོ
Chinese
如果这样说，没有现量，如何能以比量来推知它呢？或者说，因为我（梵文：ātman）很微细，所以只有瑜伽士才能成为它的对境。如果说现在我们等等不能见到它，那么瑜伽士见到也并不确定。此外，因为没有我们等等也有觉性，所以应当承认我只是自觉的体性。如果不是这样，就会导致它不存在。而且，如果快乐等等变成像山一样的体性，那么它就会毁灭。谁执着于我，他怎么会希望那个我毁灭呢？应当承认那个我是没有痛苦的体性。如果是有痛苦的，而不是有快乐的，那么在痛苦的时候，我自身就会不存在。或者说，是快乐和痛苦的阶段毁灭，而不是我，那么就不是这样。因为除了快乐等等之外，它不能被认识到。如果舍弃了快乐和痛苦等等的体性，那么我显现为其他的觉性就不是这样了。因此，就像快乐和痛苦是不同的，同样，它的体性的我也将是不同的。或者说，因为执着于觉和有觉者，所以我是不同的。如果是这样，那么从经验和有经验者的分别念中，如果我是不同的，那么我也会与其他的我不同。或者说，因为自证，所以他人不能认识我，因此我是不同的。如果认识快乐也不能认识痛苦，因此那是不同的觉性。这样一来，因为前后不是相同的，那么就会导致痛苦的自性毁灭。那么，执着于我的人怎么会希望毁灭呢？因为是坚固的常法，所以会安住在痛苦的体性中。常法坚固，难道不是后后的阶段不是觉知吗？那怎么会是安住在它之中的常法呢？因为它是变化和次第产生的对境。如果它是次第产生的对境，那么那时就会获得毁灭。如果那样，如果想要次第产生的对境，那么也会想要毁灭
English
If it is said like that, without direct perception, how can it be inferred by inference? Or, because the self (Sanskrit: ātman) is very subtle, only yogis can become its object. If it is said that we and others cannot see it now, then it is not certain that yogis can see it either. Moreover, because there is awareness even without us and others, it should be admitted that the self is only the nature of self-awareness. If it is not like that, it will lead to its non-existence. Moreover, if happiness and so on become like the nature of a mountain, then it will be destroyed. Who is attached to the self, how would he want that self to be destroyed? It should be admitted that that self is the nature of no suffering. If it is suffering, but not happiness, then in the time of suffering, the self itself will not exist. Or, if it is the stage of happiness and suffering that is destroyed, but not the self, then it is not like that. Because it cannot be recognized except for happiness and so on. If the nature of happiness and suffering and so on is abandoned, then it is not the case that the self appears as other awareness. Therefore, just as happiness and suffering are different, similarly, the self of its nature will also be different. Or, because of attachment to awareness and the one who has awareness, the self is different. If it is like that, then from the conceptualization of experience and the one who has experience, if the self is different, then the self will also be different from other selves. Or, because of self-evidence, others cannot recognize the self, therefore I am different. If recognizing happiness also cannot recognize suffering, therefore that is different awareness. In this way, because the before and after are not the same, then it will lead to the destruction of the nature of suffering. Then, how would the one who is attached to the self want to be destroyed? Because it is a firm constant, it will abide in the nature of suffering. Is the constant firm, is it not the case that the later stages are not awareness? How can that be the constant that abides in it? Because it is the object of change and gradual arising. If it is the object of gradual arising, then at that time destruction will be obtained. If that is the case, if you want the object of gradual arising, then you will also want destruction.
Tibetan
། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་ལ་བདག་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་འཇིག་པར་འདོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་མཚུངས་པ་དེ་དོ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་སྔ་ཕྱི་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐོང་ན་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གྱུར་ན་སྔ་མ་འཇིག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ བདག་ལ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འཇིག་པར་འདོད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འོན་ཏེ་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ལ་ཐམས་ཅད་གཅིག་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་དང༌། སྣམ་བུའི་ནམ་མཁའ་ཞེས་ཐ་དད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་ཐ་དད་པར་མ་རིག་པས་བྱས་པའོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ། ཇི་ལྟར་བུམ་པ་མེད་ན་ནི། །བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་མ་ཡིན་ན། །འོན་ནི་བུམ་པ་མེད་ན་ནམ་མཁའ་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་ཐ་དད་པ་མེད་པས་རང་དང་རང་གཞན་གྱི་ཆ་ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉམས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ངའོ་སྙམ་པ་ནི་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ལ་བྱ་བ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་གང་བདག་ཏུ་ཞེན་པ་དེའི་བདག་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་འཇིག་པར་འདོད། འོན་ཏེ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ལས་འོངས་པ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ན་ནི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རིག་པ་ཙམ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་རིག་པ་ཉིད་བདག་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པའོ་ཞེ་ན། རིག་པའི་ཁྱབ་པ་ཉིད་འདི་གང་ཞིག་ཡིན། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་མནན་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞིང༌། དུས་དུ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་རྟག་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། རང་རིག་པས་ཀྱང་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་བདག་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པར་འགྱུར། འོན་ཏེ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བདག་གནས་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཁོར་བ་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྷ་སྦྱིན་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གྲོལ་བར་འགྱུར་ན་སྲོག་ཆགས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཐར་པས་ནི་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ངོ་མཚར་སྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་བདག་བྱ་བ་དང་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལྟར་ཡང་དེ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཁོ་ན་ལས་འགྱུར
Chinese
那么，对于执着于我的人来说，怎么会想要毁灭呢？如果认为相同的事物在当下是相同的，那么前后就是一样的。如果看到不同的自性，那就会显现出不同。如果这样，那么就像先前毁灭一样，怎么会想要毁灭执着于我的东西呢？然而，就分别念的自性而言，一切都是一样的。这是因为具有特殊性的不同而显现出不同。例如，虚空没有不同，但有瓶子的虚空和布的虚空等不同。因此，认为我是不同的，是由于无明造成的。这里说道：如果，没有瓶子，就没有瓶子的虚空。如果，没有瓶子，虚空就会与其他虚空混合，因此虚空没有不同。同样，因为我没有不同，所以自己和自己之外的部分没有差别，因此我会衰败。认为“我”是与其他事物区分开来的自性，因此对于成为虚空自性的事物来说，没有行为和受用等等，所以就像虚空一样是不同的。如果是这样，那么执着于我的那个我，怎么会想要毁灭呢？如果说这是从事物本身的力量产生的，那么就会陷入无我的境地，因为只有认识到自己的自性。如果说认识本身就是我，是常和遍及一切的，那么，认识的遍及一切是什么呢？压制所有方向就是遍及一切，在许多时间里遍及一切不就是常吗？因为自识也执着于处所和时间的差别，怎么会是我遍及一切和常呢？如果说我在瓶子等其他事物的自性中存在，那么也会变成轮回，因为也存在于天神和拉辛等的自性中。因此，如果获得解脱，那么众生也会消失，因为这样的解脱没有任何必要，所以那些先进行分别念的瑜伽士们会感到惊讶。究竟而言，我不依赖于行为和受用等等吗？即使如此，这也是仅仅从无明的习气中产生的。
English
Then, how could one who is attached to self want to destroy it? If one thinks that the same thing is the same in the present, then the before and after are the same. If one sees a different nature, then it will appear as different. If that is the case, then just as the previous destruction, how could one want to destroy what one is attached to? However, as far as the nature of conceptualization is concerned, everything is the same. This is because differences with special characteristics appear as different. For example, space is not different, but there are differences such as the space of a pot and the space of a cloth. Therefore, the idea that I am different is caused by ignorance. Here it is said: If there is no pot, there is no space of a pot. If there is no pot, space will mix with other spaces, so space is not different. Similarly, because I am not different, there is no difference between myself and parts other than myself, so I will deteriorate. The thought that "I" is the nature of distinguishing from other things, so for things that have become the nature of space, there is no action and enjoyment, etc., so it is different like space. If that is the case, then how would that self that is attached to me want to destroy it? If it is said that this comes from the power of things themselves, then it will fall into the state of no-self, because one only recognizes one's own nature. If it is said that knowledge itself is self, which is constant and all-pervasive, then what is the all-pervasiveness of knowledge? Suppressing all directions is all-pervasive, and isn't being all-pervasive in many times constant? Because self-awareness also clings to the differences of place and time, how can I be all-pervasive and constant? If it is said that I exist in the nature of other things such as pots, then it will also become samsara, because it also exists in the nature of gods and Rasins, etc. Therefore, if liberation is attained, then sentient beings will also disappear, because such liberation is not necessary at all, so those yogis who first engage in conceptualization are surprised. Ultimately, doesn't the self depend on actions and enjoyments, etc.? Even so, this arises only from the habits of ignorance.