Tibetan
་ཏེ། བདག་ལ་ཆགས་པ་དེ་ཡང་བདག་གི་བའི་ཆགས་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་བསལ་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆགས་པ་སྐྱོན་དང་བཅས་ཤེ་ན། །དེ་ལས་ཅི་འགྱུར་དེ་སྤངས་ན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི། བདག་དང་བདག་གིར་ཆགས་པ་ནི་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་གི་བ་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་ཉེས་པས་ཀྱང་ཆགས་པ་སྐྱོན་ཅན་དུ་བྱེད་ན་ཆགས་པ་རང་ཉིད་གང་དུ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་བ་དེའི་ཚེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཆགས་པར་བྱེད། དེའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་སྐྱོན་དང་ལྷན་ཅིག་འཇུག་པས་ཆགས་པར་མི་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཆགས་པ་སྐྱོན་ཅན་དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར། དེ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་རིགས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་སྐྱོན་གྱིས་ཆགས་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ན་ཡུལ་གྱི་སྐྱོན་གྱིས་ཆགས་པ་སྤང་བར་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡི་ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བར། །དེ་སྤོང་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཡུལ་སུན་མ་ཕྱུང་བ་ནི་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདེ་བའི་རྒྱུ་ལས་ཡོན་ཏན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཆགས་པ་ཉིད་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡིན་མོད་དེ་ཅི་ཉེས། སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཡུལ་གྱི་སྐྱོན་མ་གཏོགས་པར་ཆགས་པ་སྤང་བར་མི་ནུས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཆགས་པ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་རྗེས་འབྲེལ་པའི། །འདོད་སྡང་ལ་སོགས་སྤང་བ་ནི། །དེ་དག་ཡུལ་ལ་མཐོང་མིན་པ། །གོ་རིམས་གང་ཡིན་ཕྱི་ལ་མེད། །ཅེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་སྐྱོན་མཐོང་བ་ལས་ཡོད་པ་ནི་དེ་མེད་པར་འགྱུར་བར་རིགས་སོ། །བདག་ལ་ཕན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བསྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་དེ་ཡང་བདག་ཡོད་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདོད་པ་དང༌། སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རང་གི་རྒྱུ་ལ་རག་ལས་པ་ནི་དེ་མེད་ན་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དེ་དག་རང་གི་ཡུལ་ལ་
Chinese
因此，对我的执着也会变成对我的东西的执着。如果我没有缺点，那么就没有脱离执着的因。因此，对我和我的东西执着的人，因为要消除一切缺点而进入一切，所以不会从轮回中解脱。如果执着有缺点，那么从中会产生什么，如果舍弃它呢？就像这样，虽然会这样，但是因为对我和我的东西的执着是轮回的因，并且对我的东西的执着是有缺点的，所以不要对它执着。如果因为别人的过失也认为执着是有缺点的，那么执着本身在哪里是有缺点的，为什么还要执着？因此，如果执着与缺点一同存在，就不会执着，如果执着有缺点，那么会怎么样？因为它是有缺点的，所以应该舍弃它，不是这样的，如果因为别人的缺点而认为执着是有缺点的，那么因为境的缺点而应该舍弃执着。如果这个境没有被驳斥，就不能舍弃它。意思是说，境没有被驳斥，对我的执着不是有缺点的，因为从安乐的因中具有功德。如果执着本身是有缺点的呢？即使是这样，那又有什么过失呢？因为是有缺点的，所以应该舍弃执着吗？不是这样的，除了境的缺点之外，不能舍弃执着。 如果外在的事物即使具有功德也应该舍弃，同样，执着即使具有功德也应该舍弃吗？这里说到：功德与缺点相连，贪嗔等舍弃，那些在境上没有见到的，次第是什么，在外在没有。意思是说，从见到贪欲和嗔恨等的功德和缺点而存在，那么应该使它不存在。成办对我的利益的功德，以及成办痛苦的缺点，如果我存在，那么也会存在。因此，舍弃贪欲和嗔恨等是不存在的。外在的事物依赖于自己的因，如果没有它，就应该舍弃，因此，如果那些缺点和功德在自己的境上
English
Therefore, attachment to myself will also become attachment to my things. If I am without fault, then there is no cause for detachment. Therefore, those who are attached to myself and my things will not be liberated from samsara because they enter into everything after eliminating all faults. If attachment has faults, then what will arise from it, if it is abandoned? Like this, although it will be like this, because attachment to myself and my things is the cause of samsara, and attachment to my things is faulty, do not be attached to it. If attachment is also considered faulty because of the faults of others, then where is attachment itself faulty, why be attached? Therefore, if attachment exists together with faults, one will not be attached. If attachment has faults, then what will happen? Because it is faulty, it should be abandoned, it is not like that. If attachment is considered faulty because of the faults of others, then attachment should be abandoned because of the faults of the object. If this object is not refuted, it cannot be abandoned. It means that the object is not refuted, attachment to myself is not faulty, because it has merit from the cause of happiness. If attachment itself is faulty? Even so, what is the fault? Because it is faulty, should attachment be abandoned? It is not like that, attachment cannot be abandoned except for the faults of the object. If external things, even if they have merit, should be abandoned, similarly, should attachment, even if it has merit, be abandoned? Here it is said: Merit is connected with faults, abandoning desire, hatred, etc., those that are not seen on the object, what is the order, there is none on the outside. It means that from seeing the merits and faults of desire and hatred etc., it exists, then it should be made non-existent. The merit of accomplishing benefit for myself, and the fault of accomplishing suffering, if I exist, then it will also exist. Therefore, abandoning desire and hatred etc. does not exist. External things depend on their own cause, if it does not exist, then it should be abandoned, therefore, if those faults and merits are on their own object
Tibetan
མཐོང་ན་ནི་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་འདི་སྤོང་བ་ཡིན་ཏེ། སྐྱོན་དང་སྐྱོན་མཐོང་བ་ནི་སྤོང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པའི་གོ་རིམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་ལ་ཡང་བལྟ་བར་བྱའོ།། །།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། །བམ་པོ་བཅུ་གཅིག་པ། ཆགས་པའི་ཡུལ་ལ་སྐྱོན་མེད་ཀྱང་ཆགས་པ་ལ་ཡོན་ཏན་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཆགས་པ་སྤོང་བར་བྱེད་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཡོན་ཏན་མེད་པ་གང་ལ་ཡང་འབད་རྩོལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ། ཆགས་ཡོན་ཏན་ལས་ཆགས་པ་མིན། །འོན་ཀྱང་དོན་ཡོན་ཏན་མཐོང་ལས། །ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ཚང་དེ་ལ་ནི། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་གང་གིས་བཟློག །ཅེས་བྱ་བ་ལ། ཆགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་མཐོང་བ་ལས་ཆགས་པ་སྐྱེ་བའམ། ཆགས་པའི་རྒྱུ་བདེ་བའི་སྒྲུབ་ཐབས་ཚང་བ་དང༌། དེ་ལ་བདག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་འབྲས་བུ་ཆགས་པ་གང་གིས་ཟློག་བར་བྱེད། དེ་བས་ན་བདག་ཡོད་ན་འཁོར་བ་ཆད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང༌། ཆགས་ལས་སྐྱོན་དང་བཅས་མཐོང་གང༌། །རྟག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་འདི་ཆགས་བྲལ་མིན། །རང་གིར་མཐོང་ཕྱིར་དཔེར་བདག་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། རང་གི་སྐྱོན་མཐོང་ནས་ཆགས་པ་སྤོང་བར་འགྱུར་བའི་ཆགས་པ་ལ་ སྐྱོན་དང་བཅས་པར་མཐོང་བ་གང་ཞིག་ཡིན། འོན་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤོང་ངོ་ཞེ་ན། སྡུག་བསྔལ་རྟེན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིར་ཆགས་པ་སྤོང་བར་མི་རིགས་ཏེ། བདག་གི་བའི་བློ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བདག་མི་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ། །དང་པོ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྟེན་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་ན་ཕྱིས་ཆགས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །བདག་གི་བའི་དོན་མེད་ན་གང་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན། དེ་བས་ན་རྣམ་པ་གཉི་ག་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤང་བར་བྱ་ཞིང་ཆགས་པར་ཡང་མི་བྱའོ། །དེ་རྣམས་མེད་ན་བདག་སྡུག་བསྔལ། །རྒྱུ་མིན་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། །དེ་ལྟར་གཉི་གའང་སྐྱོན་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་གཉི་ག་ཆགས་བྲལ་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འོན་ཏེ་བདག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་གཞན་དང་སྦྱོར་བར་འགྱུར་གྱི། དེ་རང་ཉིད་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆགས་པ་དང༌། ཆོས་དང༌། ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་པའི་གྲོགས་བྱེད་པ་ཅན་གྱི་བདག་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན། ཆོས་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་དང་བྲལ་ན་བད
Chinese
如果看到贪欲和嗔恨等由缺点和优点所产生的，就应当舍弃，因为缺点和见到缺点是舍弃的原因。对于外境事物的执着次第是怎样的，对于贪欲等也应当这样看待。《释量论》的注释中，第十一品，对于贪恋的对境没有缺点，但是因为没有见到贪恋的优点，难道不是因此而舍弃贪恋吗？如果说对于没有任何优点的事物，就不会努力去做，那是不对的。并非因贪恋的优点而生贪恋，而是因为见到事物的优点。是的，对于因缘具足的事物，它的结果又怎么能阻止呢？也就是说，并非因为见到贪恋的优点而生贪恋，而是因为见到快乐的方便而生贪恋吗？如果贪恋的因缘，快乐的方便具足，并且对此有我执，那么贪恋的结果又怎么能阻止呢？因此，如果有了我执，轮回就不会断绝。另外，从贪恋中看到过患，总是痛苦的根源。即使如此，也不能脱离贪恋，因为有自我的执着，就像我一样。也就是说，从看到自己的缺点而舍弃贪恋，对于贪恋，看到与缺点相连的是什么？如果说因为痛苦的根源不是贪恋所以要舍弃，即使痛苦的根源是这样，也不能在此舍弃贪恋，因为有我执。例如不舍弃我一样。最初痛苦的根源是我，因此如果有了我，之后贪恋就是痛苦的原因。如果没有我执的意义，谁会感到痛苦呢？因此，两种情况都是痛苦的原因，所以应该舍弃，也不应该贪恋。如果没有这些，我就不会痛苦，原因不是我也和它一样。这样两种情况都没有缺点，因此两种情况都不能脱离贪恋。也就是说，如果我与其他的痛苦之因结合，那是因为我本身没有这个缺点。贪恋，法，非法，以及造作的助伴的我，是痛苦的原因。如果脱离了法等，我
English
If one sees that desire and hatred, etc., arise from faults and merits, then one should abandon them, because faults and seeing faults are the cause of abandonment. Whatever the order of attachment to external objects, one should also look at desire, etc., in this way. In the commentary on the Pramāṇavārttika, chapter eleven, even if there are no faults in the object of desire, isn't desire abandoned because one doesn't see the merits of desire? If one says that one doesn't make effort for anything that has no merits, that is not true. Desire doesn't arise from the merits of desire, but from seeing the merits of things. Yes, for something with complete causes, how can one prevent its result? That is to say, desire doesn't arise from seeing the merits of desire, but from seeing the means of happiness? If the cause of desire, the means of happiness, is complete, and if there is self-grasping for it, then how can one prevent the result of desire? Therefore, if there is self-grasping, samsara will not be cut off. Furthermore, seeing faults from desire, it is always the basis of suffering. Even so, one cannot be free from desire, because there is self-clinging, like oneself. That is to say, abandoning desire by seeing one's own faults, what is it that is seen as connected with faults in desire? If one says that because the basis of suffering is not desire, one should abandon it, even if the basis of suffering is like that, one should not abandon desire here, because there is the mind of self-grasping. For example, like not abandoning oneself. Initially, the basis of suffering is oneself, therefore if there is oneself, then later desire is the cause of suffering. If there is no meaning of self-grasping, who will feel suffering? Therefore, both situations are the cause of suffering, so one should abandon them and not desire them. If there are none of these, I will not suffer, the cause is not me, it is also the same as that. Thus, both situations have no faults, therefore both situations cannot be free from desire. That is to say, if I am combined with other causes of suffering, it is because I myself do not have this fault. Desire, dharma, non-dharma, and the self that is the companion of fabrication are the cause of suffering. If one is separated from dharma, etc., I