Tibetan
་པར་བྱེད། དེས་ན་འབྲས་བུ་ཤེས་པ་གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། བདག་བྱེད་པ་ པོར་དཔག་གོ་ཞེ་ན། འདིར་སྨྲས་པ། རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཉེ་བ་ནའང༌། །འབྲས་བུ་དག་ནི་མི་སྐྱེད་ཕྱིར། །རྒྱུ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་འགྱུར་ན། །དེ་ནི་རྟག་རྣམས་ལ་ཡོད་མིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། གལ་ཏེ་མིག་ལས་གཞན་རྣམས་ཚོགས་ཀྱང་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་སྐྱེད་ཅིང༌། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་གཞན་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་སྟེ། གང་ཞིག་མེད་པར་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེད་པས། མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མིག་ལ་སོགས་པ་ཙམ་ལས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་བདག་མེད་ན་ཤེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་བདག་རྟག་པ་དང༌། ཁྱབ་པ་ལ་ནི། ནམ་ཡང་གང་དུ་ཡང་བྲལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཏེ་ལྡོག་པ་མེད་པར་ཡང་བདག་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་གིས་སྐྱེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་པས་ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཚེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་རྒྱུར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །རེས་འགའ་འབྱུང་བ་དག་གིས་ནི། །སྡུག་བསྔལ་འདི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་གྲུབ། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཡང་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། རྒྱུ་དང༌། ཀུན་འབྱུང་བ་དང༌། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་དང༌། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ལས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རྒྱུ་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ནི་ནུས་པ་མེད་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །རྐྱེན་ནི་གཙོ་བོ་དགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། དུས་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་འདི་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་ངེས་ཏེ། རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དངོས་པོ་ནི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་ནི་རེས་འགའ་བ་ནི་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་མེད་ན་དངོས་པོ་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟོས་པ་མེད་ན་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ལ་ སོགས་ཀྱི། །རྣོ་བ་ལ་སོགས་རྒྱུ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་དེ་དག་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །
Chinese
能作。因此，果即识不可能是其他的。如果推测有我作为作者，那么，这里说到：其他的因虽然近，却不生果。如果推测有其他的因，那在常法中是没有的。如果其他的都聚集，也不能生起眼的识，而眼识却能生起。其他的因应当推测，因为没有它，果就不生起。同样，仅仅是由于无间缘加持的眼等才能生起识。如果我不在，识就不存在的常我和遍我，因为任何时候任何地方都不会分离。如果说，即使没有相违，仅仅有我就能生起，那么，虚空等也应该能加持眼等，因为它们也是常和遍，在识生起的时候存在。因此，仅仅存在我，我不是因。偶尔生起的事物，痛苦由此成立为有因。因为没有因，不依赖其他，就会恒常存在或不存在。关于这一点，集谛的真理也有四种相：因、集起、生起和缘。其中，因是为了遮遣非因。生起是为了遮遣无能，因为从它生起，所以是生起。缘是为了遮遣主宰。现在，首先要显示痛苦是有因的，因为它是时间决定的。这个痛苦确定是有因的，因为它是有因的。它的事物是有因的。如果痛苦是偶尔的，那么怎么会是有因的呢？因为没有因，事物就会恒常存在或不存在，因为不依赖其他的因。如果不依赖，就会显示为有因。如同量等，锐利等没有因，那样，它们就会没有因。
English
It makes. Therefore, the result, consciousness, cannot be something else. If it is speculated that there is a self as the agent, then it is said here: Other causes, though near, do not produce the result. If other causes are to be inferred, then that is not present in permanent things. If others gather, they do not produce eye consciousness, but eye consciousness does produce it. Other causes should be inferred, because without it, the result does not arise. Similarly, consciousness arises only from the eye and so on, blessed by the immediately preceding condition. If the self, which is permanent and pervasive, is not present, consciousness will not exist, because it is never separated anywhere. If it is said that even without contradiction, the self alone can produce it, then the sky and so on should also be able to bless the eye and so on, because they are also permanent and pervasive, and exist at the time of consciousness arising. Therefore, the mere existence of the self does not make the self a cause. Occasional occurrences establish that suffering has a cause. Because without a cause, not relying on others, it will always exist or not exist. Regarding this, the truth of the origin also has four aspects: cause, origin, arising, and condition. Among these, cause is to negate non-cause. Arising is to negate inability, because it arises from it, therefore it is arising. Condition is to negate the chief. Now, first it should be shown that suffering has a cause, because it is time-determined. This suffering is definitely with a cause, because it engages with a cause. Its entity is with a cause. If suffering is occasional, then how can it be with a cause? Because without a cause, things will always exist or not exist, because it does not rely on other causes. If it does not rely, it will be shown to have a cause. Just as sharpness and so on of valid cognition and so on do not have a cause, so they will become without a cause.