Tibetan
ད་པ་ཉིད་མཚུངས་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་དང་ལུས་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་ཏུ་ལུས་དང་འདོད་ཆགས་ལྷན་ཅིག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་འབྱུང་བ་ཆེན་པོར་སྨྲ་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པར་མི་རུང་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མང་པོར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཡུལ་མེད་ན། ལུས་ཡོད་ཀྱང་རེས་འགའ་འདོད་ཆགས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ནི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རྟོག་ ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་ནི་ངེས་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ། །སྐལ་བ་མཉམ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཆགས་སོགས་ངེས་པ་མེད་པའམ། །རྒྱུ་ཉེ་ཕྱིར་ན་བློ་རྣམས་ཀུན། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་ཀྱང་བག་ཆགས་ལས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་བདག་གིར་རྟོག་པས་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་དང་བདག་གི་བ་ཡོད་ན་འདོད་ཆགས་འཕེལ་བར་འགྱུར་རོ། །འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པ་ལ་ནི་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིགས་མཐུན་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནམ་ཡང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གདོན་མི་ཟ་བར་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་གྲོགས་ཙམ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ལུས་ཉེ་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ད་ལྟར་བའི་ཚེ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དང་པོ་སྐྱེས་པའི་སེམས་མའི་མངལ་དུ་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པར་ཅིས་ཤེས་ཤེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་དུ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེ་ལས་སྐྱེས་པར་གང་དུ་མཐོང༌། འོན་ཏེ་དུ་བ་དེ་ལ་ཡང་མེ་མེད་ན་མེ་འབྱུང་བར་ངེས་པ་མེད་དེ། མེའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་མཐོང་བའི་དུ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་པ་ཁས་བླངས་ནས་སུ་ཡང་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། མངོན་སུམ་ནི་ཐ་སྙད་ཅི་ཡང་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ན་རྩྭ་མཆོག་ལ་གླང་པོ་ཆེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ
Chinese
現在的本性也是同樣的，如果問：色等不是本性嗎？那不是的，因為會變成貪等和身體一起成為對境的過失。身體和貪等恆常一起不是這樣的。另外，說大種的色等諸大種不能和它們各自分開，因為那樣一來，自性就會變成很多。貪等不是從對境產生的嗎？因此，如果沒有對境，即使有身體，有時候也會沒有貪等嗎？如果這樣問，那不是真實的，因為分別念就是對境。對境不是決定的因素，因為沒有同分的因。貪等沒有決定嗎？或者因為因近，所有的心都會全部產生。《釋》中說：貪等不是跟隨對境而行，也不是相反的，因為即使沒有對境，也有從習氣產生的。因此，色等對境不是決定的因素，因為是有我和我所的執著所指示的對境。同樣的，如果我和我所存在，貪等就會增長。因為對於世間的常人來說，沒有同分的因。沒有同類的因，貪等永遠不會產生。因此，不會吃鬼，只會成為貪等的助伴。或者貪等的所有心識會同時產生，因為貪等諸法的因，身體是相近的。如果現在的貪等是從串習產生的，那麼，最初產生的心，怎麼知道是從母親胎中的串習產生的呢？如果是這樣，那麼，在哪裡見到所有的煙都是從火產生的呢？或者，如果煙中沒有火，就不能確定火會產生，如果有人說，凡是見到跟隨火的煙都是那樣的。如果是這樣，那麼，世間所有的名言都會斷絕，因為承認因和果的關係之後，就沒有人安立名言了，而且現量什麼名言也不會作。因為現量會了知草叢中有大象。
English
The nature of the present is also the same. If you ask, aren't forms and so on the nature? That is not the case, because it would be a fault for attachment and so on to become objects together with the body. It is not the case that the body and attachment are always together. Furthermore, it is not permissible to separate forms and so on, which are said to be the great elements, from the elements, because in that case, the self-nature would become many. Aren't attachment and so on born from objects? Therefore, if there are no objects, even if there is a body, sometimes there will be no attachment? If you ask this, that is not true, because conceptual thought is the object. The object is not a determining factor, because there is no cause of equal share. Is there no certainty of attachment and so on? Or because the cause is near, all minds will all arise. It is said in the commentary: Attachment and so on do not follow the object, nor are they the opposite, because even without the object, they exist from habit. Therefore, the object of forms and so on is not a determining factor, because it is an object indicated by the conception of self and what belongs to self. Similarly, if self and what belongs to self exist, attachment and so on will increase. Because for ordinary people in the world, there is no cause of equal share. Without a cause of the same kind, attachment and so on will never arise. Therefore, they will not eat ghosts, but will only become companions of attachment and so on. Or all the minds of attachment and so on will arise simultaneously, because the cause of attachment and so on, the body, is similarly close. If the attachment and so on of the present time are born from habit, then how do you know that the first mind that is born is born from habit in the mother's womb? If that is the case, then where do you see that all smoke is born from fire? Or, if there is no fire in the smoke, it cannot be certain that fire will arise. If someone says that all the smoke that is seen following the fire is like that. If that is the case, then all the terms of the world will be cut off, because after admitting the relationship between cause and effect, no one will establish terms, and manifest cognition will not make any terms. Because manifest cognition will know that there is an elephant in the best grass.
Tibetan
ར་མི་ནུས་པ་དེ་བས་ན་ཐ་མི་དད་པར་མཐོང་བ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བརྡར་བཏགས་པ་སྤོང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རིགས་དཔགས་པ་ལས་བཏགས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡང་དེའི་རིགས་དཔགས་པ་ལས་ཐ་སྙད་དུ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་འདི་ བཞིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་གོམས་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང༌། གོམས་པ་དེ་ཡང་འདོད་ཆགས་གཞན་གོམས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་ནི་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་ཞིག་ནི་དམིགས་ཕྱིར་ཏེ། །མི་བརྟན་ཉེས་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་དང༌། །རྒྱུ་ཡི་དབང་ཉིད་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ། །བདག་མིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའང་མིན། །རྒྱུ་མིན་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་མིན། །རྟག་ནའང་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་རུ་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དུ་མ་དེ་གཅིག་ལ། །དུས་ཐ་དད་པར་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ནི། མི་རྟག་པ་དང༌། སྡུག་བསྔལ་བ་དང༌། སྟོང་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་ལས་རྣམ་པ་བཞིར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཏེ་དུས་རེས་འགའ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་སྟེ། རྟག་པ་ནི་གཏན་དུ་བ་བལྟར་རུང་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་རེས་འགའ་དམིགས་པར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བལྟར་རུང་བ་དང༌། མི་རུང་བའི་ངོ་བོ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུའི་དབང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་པ་སྟེ། གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པས་སོ། །དང་གི་སྒྲས་ནི་གོམས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །བདག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ལ། བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདག་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཞིང་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱིན་གྱིས་རློབ་པས་ནི་བྱེད་པ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བའོ། །བྱེད་པ་དང་བཅས་ན་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཡང་བདག་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བདག་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་མི་རུང་ལ། མི་སྐྱེད་ན་ནི་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འབྲས་བུ་དུ་མ་དུས་ཐ་དད་པར་བདག་ལ་སོགས་པ་རྟག་པ་ལས་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་བདག་གིས་བྱིན་གྱིས་མ་བརླབས་པའི་མིག་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་སྐྱེད
Chinese
既然不能，那么如果认为无差别，因和果的名称就会消失。如果说因为不能舍弃假立，所以是从推测其种类而假立的，那么即使这样，他世也是从推测其种类而假立为有他世，就像此世一样。因此，贪欲等果是从串习贪欲等而产生的，而串习也是从串习其他贪欲而生的。快乐等是从无始以来的习气产生的，并非是胜义谛。因此，实际上一切都是痛苦，但有时是为了观察的缘故。因为不稳固，依赖于过患，因为是因的自在，所以是痛苦。不是自性，也不是加持。不是因，也不是加持。如果是常，怎么会成为因？因此，众多不会从一个，在不同时间产生。如是说。其中，痛苦的谛，是从无常、痛苦、空、无我四种相来显示的。其中，痛苦，即因为有时观察的缘故，所以是无常。常是恒常可见的自性，因此不应有时观察，因为可见和不可见的自性互相舍弃而存在，所以会成为相违。因为是因的自在，所以也是痛苦，因为一切受其他支配的都是痛苦的道理。而且，语助词“和”也应表达受串习支配。也不是自性的体性，也不是自性所加持的，因此自性不是因，也不是加持，因为加持会成为有作用的。如果有作用，那么就是因。那么自性就是因吗？不是的，因为自性等常法不能作为生因，如果不生，就会像兔角一样不存在。因此，众多果不会在不同时间从自性等常法产生。那么，没有自性加持的眼等是如何产生知识的呢？
English
Since it is not possible, then if one considers it undifferentiated, the names of cause and effect will disappear. If it is said that because one cannot abandon imputation, it is imputed from inferring its kind, then even so, the other world is also nominally said to exist from inferring its kind, just like this world. Therefore, the results such as desire arise from habituating desire and so on, and that habituation also arises from habituating other desires. Happiness and so on arise from beginningless imprints, and are not ultimately true. Therefore, in reality, everything is only suffering, but sometimes it is for the sake of observation. Because it is impermanent, relies on faults, and because it is the power of the cause, it is suffering. It is not self, nor is it blessed. It is not a cause, nor is it blessed. If it is permanent, how can it become a cause? Therefore, many will not arise from one, at different times. Thus it is said. Among them, the truth of suffering is shown from the four aspects of impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. Among them, suffering, that is, because of occasional observation, it is impermanent. Permanence is the nature of being constantly visible, therefore it should not be observed occasionally, because the natures of visible and invisible exist by mutually abandoning each other, so it will become contradictory. Because it is the power of the cause, it is also suffering, because everything that is under the control of others is the reason for suffering. Moreover, the word "and" should also express being under the control of habituation. It is also not the nature of self, nor is it blessed by self, therefore self is not a cause, nor is it a blessing, because blessing will become something with action. If there is action, then it is a cause. Then is self a cause? No, because permanent things such as self cannot be a cause of production, and if they do not produce, they will not exist like a rabbit's horn. Therefore, many results will not arise at different times from permanent things such as self. Then, how do the eyes and so on, which are not blessed by self, produce knowledge?