Tibetan
དངོས་པོ་དང་བྲལ་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་མཐོང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པས་མཐོང་བས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་སྔར་ཤེས་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །མཐོང་བས་ནི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ལ་ངེས་པས་ནི་དེ་ལ་དེ་ཉིད་དུ་གཞག་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དང་པོ་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་ལ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པའི་ཤེས་པའོ། །དེ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་མཐོང་བའི་སྟོབས་ཀིས་ཀྱང་ད་ལྟར་བ་ལ་ཞེན་ནས་དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་ཤེས་པའོ། །དེ་བས་ན་རིགས་པའི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཆ་ཤས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཡང་མིག་དང་རེག་པ་ལ་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་ཁས་ལེན་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཁ་དོག་གསལ་བའི་རང་བཞིན་སྣང་ལ། རེག་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཚ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་སྣང་གི །དེ་ལ་ཁ་དོག་དང༌། རེག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་མཐོང་བ་དང་རེག་པ་ལ་ཞེན་པའི་ཤེས་པ་ནི་གང་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་རེག་པའོ་ཞེས་གཟུགས་དང༌། རེག་པར་ལྡན་པའི་ཆ་ཤས་ཅན་སྣང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཏུ་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་སྔ་མ་དང༌། ཕྱི་མ་དང་བྲལ་བའི་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་འཛིན་པ་ལས་རྟོག་པ་མེད་པ་མཐོང་བ་ལས་ཇི་ལྟར་འཇུག །འོན་ཏེ་སྔ་ཕྱི་མ་མཚམས་སུ་སྦྱར་བས་རྗེས་སུ་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་འཇུག་པར་ཁས་ལེན་ན་ནི། འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ལས་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གཞན་དུ་གཟུང་བའི་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པ་ཡོད་པས་སྲེག་པ་དང་འཚོད་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཀྱང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤེས་པས་ཡིན་གྱི་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་སྲེ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་དེ་གཞན་ལ་ཐ་སྙད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་འགྱུར་མོད་ཀྱི་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་ལ་འདོད་པས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་ན་གྲོགས་དག་མིག་ཕྱེ་བས་གཟུགས་མཐོང་བ་ལ་འཇུག་པ་ཡང་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །གཟུང་བ་འཛིན་པ་འདོད་པའི་ཚད་མ
Chinese
应当了悟与事物分离。因此，跟随所见的确定之识，是对由见而领会的本身确定，否则，先前没有认识的领悟，确定之识将成为错谬。见，是体验到先前和后来的自性各不相同，而确定，是将它安立为它本身，怎么会不成为错谬呢？因此，说“彼即此”是识的识本身，因为首先是跟随所见本身，而执着于隐蔽的自性，所以是识的识。那是以现在的见的力量，也执着于现在的，而知晓“彼即此”。因此，以理性的彼性遮止了有分识。对此，如果也承认眼和触所生的识，那么对于眼的识，则显现颜色明亮之自性，对于触的识，则显现冷热等的差别。对此，颜色和与触分离的有支分之物显现则不是。因此，执着于见和触的识，不会显现为“所见即所触”，具有色和触的有分。如果唯一作意之识不是量，那么此时，从与先前和后来分离的现在生起的执着，没有作意的见，如何进入？或者，如果承认以连接先前和后来的间隔，通过随念而进入，那么，像这样，不会从显现的现量而使人进入。否则，因为有进入所取之事物，即使体验烧和煮，也会不断绝地进入。因此，对于所见之事物，以欲求本身而进入的果，是识，而对于混合执着的识，则丝毫也不需要，因为对于其他，名言成立之故。如果是这样，那么因为以欲求本身而进入，所以成为量吗？虽然会这样成为，但是因为以欲求进入所见之事物，如果见本身不是量，那么像这样，朋友们睁开眼睛见到色而进入，也不会成为量。所取能取欲求之量
English
One should realize separation from things. Therefore, the definitive knowledge that follows seeing is definitive of what is comprehended by seeing itself. Otherwise, the realization of what was not previously known, the definitive knowledge, would become erroneous. Seeing experiences the distinct nature of what is prior and what is subsequent, while determination establishes it as itself, how could it not become erroneous? Therefore, saying "that is this" is the knowledge of knowledge itself, because first it follows seeing itself, and clings to the hidden nature, therefore it is the knowledge of knowledge. That is, even with the power of present seeing, it clings to the present and knows "that is this." Therefore, the very nature of reason prevents the knowledge of parts. Furthermore, if one also accepts the knowledge arising from the eye and touch, then for the consciousness of the eye, the nature of clear color appears, and for the consciousness of touch, the distinctions of heat and so on appear. For that, the appearance of color and objects with limbs separate from touch is not the case. Therefore, the knowledge clinging to seeing and touching will not appear as "what is seen is what is touched," possessing parts with color and touch. If the consciousness of single thought is not valid cognition, then at that time, how does one enter from the perception arising now, separated from what is prior and what is subsequent, without conceptualization, from seeing? Or, if one admits that one enters by connecting the intervals of what is prior and what is subsequent, through recollection, then, like this, one will not cause a person to enter from what appears manifestly. Otherwise, because there is entry into the object to be grasped, even experiencing burning and cooking, one will enter without interruption. Therefore, the result of entering into the object of seeing by desire itself is knowledge, and for the knowledge of mixing grasping with that, there is no need at all, because for others, the term is established. If that is the case, then because one enters by desire itself, does it become valid cognition? Although it may become so, but because one enters the object of seeing by desire, if seeing itself is not valid cognition, then like this, friends, opening their eyes and seeing form and entering will also not become valid cognition. The measure of what is to be grasped, what grasps, and desire.