Tibetan
འི་ཚེ་སྒྲའི་ཤེས་པ་དང་ཁྲོ་བོ་མཐོང་བ་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་དད་པའི་དོན་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་དེའི་ཕྱིར་བསམ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་ན་སྒྲ་ལས་བྱུང་བའམ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། སྒྲ་ནི་སྒྲའི་དངོས་པོ་སྟེ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འོང་གི་སྒྲས་ནི་ཁྲོ་བོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ཡང་གཟུང་ངོ༌། །དེ་ལ་བསམ་པ་ནི་འདོད་པའོ། །རྟོགས་པ་ནི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཡང་བསམ་པའི་ཡུལ་གྱིས་འདོད་པའི་དོན་སྟོན་པའོ། །དེས་ནི་འདི་སྐད་དུ་སྒྲའི་ཤེས་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པའི་དོན་བྱེད་པ་དང་ཕྲད་པར་བྱེད་པས་ཚད་མ་སྟེ། འདི་ལྟར་དབྱངས་ཐོས་པ་ཉིད་དོན་བྱེད་པར་འདོད་པའོ། །ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་མཐོང་བ་ཡང་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དོན་བྱེད་དོ། །དོན་བྱེད་པར་གནས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པར་གཟུང་བས་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིས་ནི། ཐོས་པའི་བློ་ནི་ཚད་མ་མིན། །ཅིག་ཤོས་དང་ནི་འབྲེལ་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་དེ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མདོ་ཀྱི་གང་ལ་ཐ་དད་པའི་དོན་བྱེད་པ་དེ་ལ་དོན་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཚད་མས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན། དེར་ཡང་གཟུགས་དང༌། རེག་པ་དང་ཆོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དེ་དེ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། ། གང་དུ་མཐོང་བ་འཛིན་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་དེར་དེའི་འབྲས་བུས་ཕྲད་པའི་རང་བཞིན་ནི་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་ནི་ཀུན་དུ་ཐ་སྙད་ལ་ལྟོས་པའོ་ཞེས་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་སླུ་བ་མེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནམ། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེ་ལ་མི་སླུ་བ་མེད་དེ་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་བསམ་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་གྱི། དོན་ལ་མ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་མདོ་ཀྱི་བསམ་པ་ནི་ཐ་དད་པའམ། ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པར་དོན་བྱེད་པ་དང་ཕྲད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཚད་མ་ཡིན། དེ་ལ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཚད་མ་གཞན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་ཚད་མ་ཉིད་དུ་སྨྲས་སོ་ཞེ་ན་འདིར་སྨྲས་པ། སྨྲ་བ་པོ་ཡི་བྱེད་པའི་ཡུལ། །བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་གང་ཡིན། །དེ་ལ་སྒྲ་ནི་ཚད་ཡིན་གྱི། །དོན་གྱི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཅན་མིན། །སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པ་བསམ་པའི་ཡུལ་
Chinese
当声音的知识和愤怒的显现不是量，因为没有不同的作用，所以存在特性不遍及的过失，如果这样想，因此，为了理解意图，所以说了“从声音中产生”，声音是声音的实体，从声音中产生是指声音的对境的知识的同义词。用“将要”的声音也包括了愤怒等的显现。其中，意图是欲望。理解是为了领会。这里也用意图的对境来表示欲望的意义。因此，这样说，声音的知识是与不不同的作用相遇的量，像这样，仅仅听到声音就想要作用。愤怒等显现也是领会的作用。以无差别的方式抓住存在的作用，就表示了不欺骗。因此，这否定了：听到的心不是量，因为与另一者没有关联。像这样，对于哪里有不同的作用，那么具有作用的对境的知识，如何用其他对境的量来安立呢？在那里，也是因为色、触和集合依赖于一个，所以执着于它就是它本身。 在哪里，抓住显现本身的作用，在那里，与其结果相遇的自性就是执着于一，量是普遍依赖于名言的，这将在下面解释。如果无欺骗不是量吗？从声音中产生的知识不是量，像这样，对于外境的事物来说，没有不欺骗，因为没有关联。然而，因为理解意图，所以承认从声音中产生是量，如果不是事物，那么像这样，意图是不同的吗？因为不是不同的，所以不能与作用相遇，怎么是量呢？对此，论师说，从声音中产生不是其他的量，因为是可以推测的，所以说是量，如果这样说，那么这里说：说话者的作用的对境，在心中显现的事物是什么？对此，声音是量，但事物的真相不是原因。说话者的作用是意图的对境。
English
When the knowledge of sound and the appearance of anger are not valid cognitions, because there is no different function, there is the fault of the characteristic not being pervasive, if you think like this, therefore, in order to understand the intention, it is said "arising from sound," sound is the entity of sound, arising from sound is a synonym for the knowledge of the object of sound. The sound "will" also includes the appearance of anger and so on. Among them, intention is desire. Understanding is for comprehending. Here also, the object of intention expresses the meaning of desire. Therefore, it is said that the knowledge of sound is a valid cognition that encounters a non-different function, like this, merely hearing the sound is wanting to function. The appearance of anger and so on is also the function of comprehending. Grasping the existing function without difference indicates non-deception. Therefore, this negates: the mind that hears is not a valid cognition, because it is not related to the other. Like this, for where there is a different function, then how is the knowledge of the object of function established by the valid cognition of another object? There also, because form, touch, and collection depend on one, clinging to it is itself. Where grasping the appearance itself is the function, there, the nature of encountering its result is clinging to one, valid cognition is universally dependent on conventions, this will be explained below. If non-deception is not a valid cognition? Knowledge arising from sound is not a valid cognition, like this, for external things, there is no non-deception, because there is no connection. However, because of understanding intention, it is admitted that arising from sound is a valid cognition, if it is not a thing, then like this, is intention different? Because it is not different, it cannot encounter function, how is it a valid cognition? To this, the teacher says that arising from sound is not another valid cognition, because it can be inferred, therefore it is said to be a valid cognition, if you say so, then here it is said: the object of the speaker's action, what is the thing that appears in the mind? To this, sound is a valid cognition, but the truth of things is not the cause. The speaker's action is the object of intention.
Tibetan
གྱི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེའི་སྒྲའི་ཤེས་པ་ལ་གསལ་བ་ནི་རབ་ཏུ་སྣང་བ་སྟེ། སྒྲ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་ཚད་མ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་དོན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིའི་དོན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ལ་སྒྲ་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་བསམ་པ་ལ་སྟེ་སྨྲ་བ་པོའི་རིགས་པ་ལ་མི་སླུ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་དགོངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་སླུ་བས་ཚད་མ་ཡིན་ན་སྲེ་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ཉིད་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་ཞུགས་པས་སྐྱེས་བུའི་དོན་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་སྲེ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན། འདི་ལྟར་སླུ་བ་མེད་པ་དང༌། སྔ་ནས་མེད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ན་འདིར་ཡང་ཆ་ཤས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ཚད་མར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་མི་སླུ་བ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སྲེ་བའི་ཤེས་པ་ཞུགས་པར་གྱུར་པའི་དེ་མ་ཐག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་ནི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མཐོང་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆོད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་སྲེ་བའི་ཤེས་པ་གཏོད་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན། དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་པའི་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་གལ་ཏེ་ རྒྱུ་གཞན་ནས་གཞན་དུ་བརྟགས་པ་དེའི་ཚེ་གཏོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཐ་སྙད་དུ་ཕན་འདོགས་པའི་དེ་མ་ཐག་པར་འཇུག་པས་དེའི་ཚེ་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་ཚད་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སེམས་ན་དེའི་ཕྱིར། གཟུང་བ་འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །མི་འདོད་བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །བླང་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོ་ལ། །འཇུག་ལ་དེ་གཙོ་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ཚད་མར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲེ་བའི་ཤེས་པ་ནི་རྟག་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཚད་མར་ཁས་ལེན་ན། སྲེ་བའི་ཤེས་པས་རྟག་པ་ཉིད་སྔ་ན་མེད་པ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ་མཐོང་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་དེས། མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སྲེ་བ་ཤེས་པའི་ཡུལ་སྔོན་གྱི་དེ་དང་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ལོག་པར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྔར་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཡང་སྔོན་གྱི་རྟོགས་པ་སྟེ། ད་ལྟར་བྱུང་བའི་དུས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་བྲལ་བ་དང༌། ད་ལྟར་གྱི་དངོས་པོ་ནི་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་མཐོང་བས་སྔོན་གྱི་
Chinese
对于其意义为何，在那声音的认知中显现，即是极为明显。声音是对于所欲求的意义本身是量，但并非是意义的意义，仅仅是其原因。此处的意义是，并非承认声音对于外境是量，然而在思想上，即在说话者的理智上，不欺骗是成立的，应如是理解。如果那样不欺骗即是量，那么冰雹的认知也必定会进入“那就是这个”的确定，因此能够成就人的目的。冰雹的认知如何不是量呢？像这样，没有欺骗，并且执持先前没有的事物是量的话，那么在这里，具有部分等的世俗认知也会变成量，因为在那上面也见到不欺骗。然而，冰雹的认知不是在进入之后的紧接着的时刻，所以不是量，因为是仅仅由意愿决定的，如果这样说。即使那样，所见也因为非常确定而不会变成量。然而，冰雹的认知不是从产生出创造的认知的认知中产生的，所以不是量吗？同样，所见也是从没有领悟的根识中产生的，那本身也不会变成量。因此，如果 从其他原因推断到其他事物时，创造者不会变成量。因此，如果在世俗中立即进入帮助，那么在那时，伴随分别的认知不会变成量，如果这样想，因此说： “因为执持所取，世俗非所欲， 心识即是量，于应取舍事物， 进入时彼为主。” 这样说，世俗的认知不是被认为是量，因为执持所取。如果冰雹的认知执着于常一，而被认为是量，冰雹的认知并没有见到先前没有的常一，因为它执着于所见的事物本身。像这样，冰雹认知的对境与先前的那个是相同的，但并不是错误地认为现在出现的那个就是它。如果这样说，先前的那个事物也是先前的认知，与现在出现的时期的事物分离，并且现在的事物是现在见到的，所以先前的
English
That which is clear in the cognition of the sound of what its meaning is, is extremely apparent. Sound is a valid means of cognition for the desired meaning itself, but it is not the cause of the meaning of the meaning itself. The meaning here is that it is not admitted that sound is a valid means of cognition for external objects, but that in thought, that is, in the speaker's intellect, non-deception is established, it should be understood as such. If non-deception is a valid means of cognition in that way, then the cognition of hail will also necessarily enter into the determination of "that is this", therefore it will be able to accomplish the purpose of man. How is the cognition of hail not a valid means of cognition? Like this, if non-deception and holding something that did not exist before is a valid means of cognition, then here, the conventional cognition of having parts, etc., will also become a valid means of cognition, because non-deception is also seen on that. However, the cognition of hail is not a valid means of cognition because it is not immediately after entering, because it is determined only by intention, if you say so. Even so, what is seen will not become a valid means of cognition because it is very certain. However, is the cognition of hail not a valid means of cognition because it arises from the cognition that produces creation? Similarly, what is seen also arises from the sense consciousness without understanding, that itself will not become a valid means of cognition. Therefore, if when inferring from other causes to other things, the creator will not become a valid means of cognition. Therefore, if one immediately enters into helping in the conventional, then at that time, the cognition accompanied by conceptualization will not become a valid means of cognition, if you think so, therefore it is said: "Because of holding the apprehended, the conventional is not desired, Consciousness itself is a valid means of cognition, for objects to be taken and abandoned, When entering, that is the main thing." Saying this, conventional cognition is not considered a valid means of cognition, because it holds the apprehended. If the cognition of hail clings to permanence and oneness, and is considered a valid means of cognition, the cognition of hail has not seen the permanence and oneness that did not exist before, because it clings to the object itself that is seen. Like this, the object of the cognition of hail is the same as the previous one, but it is not mistakenly thought that the one that appears now is it. If you say so, that previous thing is also the previous cognition, separated from the thing of the time that appears now, and the thing of now is seen now, so the previous