Tibetan
ཏེ་རང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བཞིན་བ་ཉིད་ལ་ནི་གསལ་བཞིན་བ་གཞན་དང་གཞན་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མིན་ན་ཡང་སྔ་ན་མེད་པའི་བྱ་བ་སྐྱེད་པས་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་མ་རྟོགས་པར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལྟར་སྣང་ན་བདག་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རེ་ཞིག་ངའོ་སྙམ་དུ་རྟོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ནི་ཡོད་པ་ ཉིད་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་གསལ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་འམ། དེ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་ཉིད་རྩ་བ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་བརྗོད་དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་ན། བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བདག་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །གསལ་བ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཡིན་ན་ནི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྲུབ་བོ། །བདག་ཉིད་ཀྱིས་ངའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་གྱི་བདག་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ན་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ཉིད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལ་ཡང་གསལ་བར་བྱ་བ་མེད་པར་ནི་གསལ་བ་མི་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པར་གྱུར་ན་གསལ་བར་བྱ་བ་ལས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་འདྲ་བར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྲེལ་པ་མེད་པར་དེ་ལྟར་སྣང་བཞིན་པ་ཉིད་ལྔའོ་སྙམ་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ལས་འདའ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་བདག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་ན་ཁས་བླངས་པའི་བདག་མ་དམིགས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མེད་པར་མི་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་དམིགས་པའི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པས་ན་གཏན་ཚིགས་མེད་པར་ཡང་མི་འགྲུབ་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན། གཞན་གྱིས་ཁས་བླངས་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ཉིད་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་དག་མངོན་སུམ་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ཡང་སྒྲུབ་པས་དེ་མེད་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱང་འདིས་གྲུབ་པས་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དོན་ཅི་ཡོད། ཅི་སྟེ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དམིགས་པ་མཐའ་དག་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་མེད་པ་ནི་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ།
Chinese
因为那是自性觉悟的缘故。明明是明亮，其他的明亮无法成立。如果不是这样，由于产生前所未有的作用，就会变成无常。由于作用和作者任何时候都存在，所以这不是关联。因此，如果不能从色等中觉悟，而像色等一样显现，那么我就会变得明亮。如果暂时体验到“我”的想法已经成立，那么从色等中分离出来的我显现也是一样的。如果说那是分别念，或者说那样的体验本身会成为根本，那么这里也要说，如果那样觉悟会变成自己明亮，由于没有觉悟到具有作用等，所以仅仅是非我。如果明亮是其他事物的对象，那么就无法成立所谓的自性。自己变成“我”那样的自性是不可能的，因为瑜伽士现量见到他人的我时，也会陷入那样的觉悟。对于自性明亮的事物来说，没有需要照亮的东西，明亮也无法成立。如果那样，由于能照亮和所照亮成立为不同，所以就不是不相同的觉悟。因此，由于作用等没有关联，所以会觉悟到仅仅是那样显现的五蕴。因此，由于没有超越分别念的自性，所以仅仅是非现量。或者，即使没有见到所承诺的我，也应该进行推测，因此对于不希望不存在的事物，由于其承诺本身不是不见的量，所以即使没有理由也无法成立。当这样说的时候，将他人承诺的现量作为成果成立的支分来接近安排。对于那些说现量的人来说，用非现量来证明，那就会变成仅仅是不存在。由于这也成立了不是推测的对象，所以再次说应该是推测的对象有什么意义呢？如果因为不一致的方面，理由的对境完全颠倒，所以那方面没有那个是合理的。
English
Because that is the nature of self-realization. It is not possible for other brightness to be established when brightness itself is bright. If it is not so, it would become impermanent because it produces unprecedented effects. Since action and agent always exist, this is not a connection. Therefore, if one does not awaken from form, etc., and appears like form, etc., then the self will become clear. If the experience of realizing "I" is established for a moment, then the manifestation of the self as distinct from form, etc., is also the same. If it is said that it is conceptualization, or that such experience itself will become the root, then it should also be said here that if such realization becomes self-illuminating, since one does not realize that one possesses action, etc., it is only non-self. If brightness is the object of another thing, then what is called self-nature cannot be established. It is impossible for oneself to become such a nature as "I," because when a yogi directly sees the self of another, he would also fall into such realization. For a self-luminous thing, there is nothing to be illuminated, and brightness cannot be established. If that is the case, since the illuminator and the illuminated are established as different, it is not a dissimilar realization. Therefore, since action, etc., have no connection, one realizes that it is merely the appearance of the five aggregates. Therefore, since it does not transcend the nature of conceptualization, it is only non-perception. Alternatively, even if the promised self is not seen, it should be inferred, so for what does not want to be non-existent, since its promise itself is not a measure of non-seeing, it cannot be established even without reason. When this is said, the other's promised perception is closely arranged as a branch of the establishment of the fruit. For those who speak of perception, proving it with non-perception, it will become merely non-existent. Since this also establishes that it is not an object of inference, what is the point of saying again that it should be an object of inference? If, because of the inconsistent aspect, the object of the reason is completely reversed, it is only reasonable that it does not exist in that aspect.
Tibetan
།བདག་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་སུ་ དཔག་པར་ཡང་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་དམིགས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་ནམ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་རྟོགས་པར་མ་གྱུར་ཏེ། དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ལ་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ཡང་མེད་པར་ནི་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། བདག་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བར་འདོད་པས་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་པར་དེ་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་མེད་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཡོད་ན་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེས་དེ་ལྟར་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་མེད་པར་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཚད་མ་ལྟར་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བར་གོ་འགྱུར་མོད། འགའ་ཞིག་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ཡང་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བསལ་བ་ནི་དོན་མེད་དོ། །བསལ་དུ་ཟིན་ཀྱང་བདག་ཡོད་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་བསལ་བ་ན་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་བོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བདེན་པས་དེ་བརྗོད་དོ། །མི་དམིགས་པ་ཚད་མར་བྱེད་པ་འདིའི་བདག་ཏུ་སྨྲ་པ་ཡང་གཞི་དམིགས་པ་མེད་པས་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་གསུངས་བ་འདིའི་དགོས་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། མི་དམིགས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ན་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཕ་རོལ་པོ་དབང་དུ་བྱས་ནས་བདག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྦྱོར་བ་དེ་རྟེན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞི་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །བདག་ཏུ་སྨྲ་བའི་བདག་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་དག་ཙམ་གྱིས་རང་བཞིན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། །གང་གི་ཚེ་གང་མ་དམིགས་པ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་ཁས་ལེན་པ་དེའི་ཚེ་བདག་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཆོས་ཅན་ལུས་བདག་དང་བཅས་པར་སྒྲུབ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཚད་མས་གནོད་པས་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་བསལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་སྟེ་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བདག་ཏུ་སྨྲ་བརྟེན་མེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཕྱོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མེ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་
Chinese
我不是那样，因此它不是不存在的。像这样，理由也能推断出不一致的一面，因为在其他地方观察到就会产生推断。这从来没有被理解为不一致的一面，因此是推断。如果说因为我对推断有，所以即使它不是显而易见的，也不应该不存在，那是不行的。因为即使想要推断我，也不会否认没有推断。即使没有推断，如果存在又有什么错呢？像这样，声称有我的人并不是想要我，因为他们不否认没有量。虽然可以理解为那是相似的量，但有些人也认为是经文所证实的。因此，排除推断是没有意义的。即使已经排除，也因为承认我的存在。即使没有排除，也因为与不一致的一面有理由不同，所以仅凭推断就能成立。因此，如果说应该说这个，那么因为应该说的是真实的，所以才说这个。说“将不可见作为量的人，也会因为没有基础而改变”的必要性是这样的：如果不可见是量，那么声称有我的人控制对方，从而建立我的推断的结合就会变得没有依据，因为基础不会成立。声称有我的人，建立我的方式，仅仅陈述三种方式没有任何自性。当承认任何不可见的东西不存在时，因为我像兔子的角一样不存在，所以不能将它作为有法。任何建立有法，即身体与我同在的方式，也会因为所要建立的法被量所损害，从而消除宗的过失。因此，如果不可见是现量的量，并且被现量所排除，并且如果它是推量，那么就被推量所排除。因此，声称有我是没有依据的，因为建立它没有宗。如果那样，火等推断
English
I am not like that, therefore it is not non-existent. Like this, reason is also able to infer the inconsistent side, because inference arises when observed elsewhere. This has never been understood as the inconsistent side, therefore it is inference. If it is said that because I have inference, therefore even if it is not obvious, it should not be non-existent, that is not right. Because even wanting to infer me, one does not deny the absence of inference. Even if there is no inference, what is wrong if it exists? Like this, those who claim to have self do not want self, because they do not deny the absence of valid cognition. Although it can be understood as that which resembles valid cognition, some also consider it to be established by scripture. Therefore, refuting inference is meaningless. Even if it has been refuted, it is because one admits the existence of self. Even if it has not been refuted, it is established by inference itself because it is different from having reason on the inconsistent side. Therefore, if it is said that this should be stated, then because what should be stated is true, that is what is stated. The necessity of saying "Those who make non-apprehension a valid cognition also change because there is no basis" is this: If non-apprehension is a valid cognition, then the inference that the self-claimers control the opponent and thereby establish the self will become baseless, because the basis will not be established. The way the self-claimers establish the self, merely stating the three modes has no nature whatsoever. When one admits that whatever is not apprehended does not exist, then because the self does not exist like a rabbit's horn, it cannot be made the subject. Whatever establishes the subject, the body together with the self, also eliminates the fault of the পক্ষ (pakṣa, thesis) because the dharma to be established is harmed by valid cognition. Therefore, if non-apprehension is the valid cognition of direct perception and is eliminated by direct perception, and if it is inference, then it is eliminated by inference. Therefore, the self-claimers are without basis, because there is no পক্ষ (pakṣa, thesis) for establishing it. If that is the case, inference of fire and so on