Tibetan
་ན་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཁོ་ན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཡང་སྔ་མ་བཞིན་ངེས་པར་བཟུང་བ་རྣམ་པ་གསུམ་སྲིད་པ་ལས་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་སྤངས་ནས་གཞན་ན་ཡོད་ན་དེ་ལས་རྟོགས་པ་མི་བརྟེན་པས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ན་ནི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་བཞིན་དུ་དེར་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡོད་མོད། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་ན་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པ་དག་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་ཐལ་ལོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གཉི་ག་ལ་ཡོད་པས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ་ཞེ་ན། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་པར་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། གཞན་དུ་མེད་པས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་པ་མི་འགལ་བས་ནད་ལ་ཁྱབ་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དང་ཡང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ངེས་པ་དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དོན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རྟོགས་ན་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པས་མེད་ཀྱང་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོར་འཐད་པ་ཡང་འགོག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དཔེར་ན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ལ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན་འདིར་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་གྱི། ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ནི་མ་ཡིན། དེར་ནི་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན་འགྱུར་གྱི། འདི་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་འགོག་པ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་གཉིས་མི་འཐད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན་དེ་དེ་དང་མི་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་ན་ཐལ་བ་མ་ཡིན་གྱི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་ན་ཡོད་ཅེས་བྱ་བས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་བཤད་ནས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ལྡོག་པ་སྟེ་དེས་ན་ཚུལ་གསུམ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ད
Chinese
被称为“唯有彼”，唯有彼所遍及者，即是周遍。此处也如前一样，存在三种必然把握的方式，其中意在断除与他者相关联的情况。因为如果舍弃了周遍者而存在于他处，那么从它那里获得的理解就不可依赖，因此不会成为推论；如果唯有彼存在，那么就会导致颠倒。如果像其他一样，在那里也存在呢？即使存在，正因为如此，当它存在时，就会陷入怀疑它和非它都存在的境地。如果周遍者存在于两者之中，又怎么不会产生怀疑呢？因为当它存在时，就会分别确定存在，如是已说。 因为唯有在其他地方不存在才能被理解，所以存在非所遍及者并不矛盾，因此，所谓疾病唯有遍及者存在，既不是肢体，也不是能理解者。确定周遍者存在时，唯有所遍及者存在，也是没有意义的，因为没有它就无法理解，如果理解了，就不会有错误。即使没有确定，但因为存在能理解者，所以也会导致对作为理由的事物进行阻碍，例如就像勤奋所生一样。对于无常来说，也有与此相反的情况。 又如何在此断除不相关联的情况，就会导致存在于同品一方的成为非理由呢？周遍者也不是。在那里，如果断除与他者相关联的情况，就会改变，但这里不是，因为并非是阻碍相同之处。因为这两者并非不合理。如果断除所遍及者存在时周遍者不相关联的情况，那么它就不会变得与它不相关联。这样，如果断除周遍者不相关联的情况，就不是过失，而是所遍及者。因此，如果周遍者和所遍及者存在，那么“存在”一词就说明了随同，而“所遍及者唯有周遍者存在”一词就说明了相违，因此，三种方式本身就适合作为理由。因此，它的部分被称为周遍，是指随同和相违。
English
It is called "only that." That which is pervaded by only that is pervasive. Here too, as before, there are three ways of necessarily grasping, among which the intention is to eliminate association with others. For if the pervasive is abandoned and exists elsewhere, then the understanding gained from it cannot be relied upon, and therefore it will not become an inference; if it exists only in that, then it will lead to reversal. If it exists there as in others? Even if it exists, precisely because of that, when it exists, it will lead to doubt that both it and non-it exist. If the pervasive exists in both, how can there be no doubt? Because when it exists, it will be determined separately, as has been said. Because it is only by not existing elsewhere that it can be understood, it is not contradictory for the non-pervaded to exist, therefore, the statement that only the pervaded exists in the disease is neither a limb nor a comprehender. The statement that only the pervaded exists when it is certain that the pervasive exists is also meaningless, because without it, it cannot be understood, and if it is understood, there will be no error. Even if it is not certain, because there is a comprehender, it will also lead to obstructing the suitability of the object of reason, for example, like being born from effort. For impermanence, there is also the opposite of this. Furthermore, how can it be that if unrelatedness is eliminated here, it will lead to being a non-reason when it exists on one side of the similar class? The pervasive is also not. There, if the association with others is eliminated, it will change, but this is not, because it is not obstructing the similarity. Because these two are not unreasonable. If the unrelatedness of the pervasive is eliminated when the pervaded exists, then it will not become unrelated to it. Thus, if the unrelatedness of the pervasive is eliminated, it is not a fault, but the pervaded is. Therefore, if the pervasive and the pervaded exist, then the word "exists" explains the concomitance, and the word "the pervaded exists only in the pervasive" explains the contradiction, therefore, the three modes themselves are suitable as reasons. Therefore, its part, called pervasiveness, refers to concomitance and contradiction.
Tibetan
པེར་ན་ཚད་མ་རྣམ་པར་ངེས་པར་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དག་གིས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ལ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཉིད་རྟགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་མཚན་ཉིད་ལ་ཤེས་པ་སྨོས་པ་མ་བྱས་པས་དེ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་དོགས་པ་ལ། འདིས་ནི་ཞེས་བཤད་པ་ཙམ་མོ།། །། བམ་པོ་གཉིས་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་བརྗོད་པ་འདིས་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ངས་པ་དག་ཀྱང་བཤད་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ངེས་པ་ཡང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པའི་ཐབས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་དག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་ཏོ། །འདིར་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ཀྱང་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་གཞན་རྟོགས་པ་ཡང་གཞན་རྟོགས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེར་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་རིགས་ཀྱི། གང་གིས་གང་ཁོ་ན་བརྗོད་པ་དེ་བཤད་ནས་ཀྱང༌། ཡང་འདི་ལྟར་བརྗོད་པ་ནི་དོན་དང་ལྡན་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་རྟོགས་ན་ཡང་དེ་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱབ་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཇི་ལྟར་འདིའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་དེ་ལྟར་དེ་དག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་གཞན་རྟོགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་སྨོས་པ་མ་བྱས་པར་བསྟན་ཀྱང་ངེས་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཉིད་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ངེས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན་གང་ལ་དེ་ཡོད་པ་དེར་ཚུལ་གསུམ་པོ་དེ་བསྡུ་བའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་དེ་དག་ནི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་དང་མི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ་བརྗོད་པའི་རྟགས་གསུམ་པོ་དཔེས་སྟོན་པ་ན་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་ཇི་ལྟར་འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་རོ། །དེས་ན་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་རིམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་སྟེ། དང་པོ་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་བཀོད་ལ་གཉིས་པ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །ཐ་མར་ནི་མི་དམིགས་པའོ། །གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་གཉིས་བཀོད་པ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་
Chinese
譬如说，以确定量的方式，在顺品和违品中存在和不存在，就像所说的那样。这里，并不是要说仅仅存在于周遍和法性的事物上的因的三相，因为所知的这三相本身就是作为特征的法。这里，因为没有在定义中提到“所知”，所以有人怀疑如何才能理解它，因此仅仅说了“以此”。 第二品：说明法和随行、相违，这说明了随行和相违，也说明了法确定。以确定之方便，将随行和相违从法性中分别显示出来。这里，说“也说明了随行和相违”并不是这个意思。在何处，其他的理解也成为其他理解的结果，在那里这样说是合理的。如果说了仅仅说明某事物，然后又这样说，那就不符合意义了。如果理解了周遍，那也是为了说明它吗？不是的，因为通过“周遍是”等等，就像说明了此处的自性一样，为了理解那些。如果法性中还有其他的理解，那又会说什么“也说明了法”呢？因此，即使没有提到确定，但所显示的也是确定的说明，这才是所要表达的意义。这里，如果问什么是确定，那么因为为了将三相汇集到存在它的事物上，所以说了“那些是”，法和它的周遍，那些是具有果、自性和不可见特征的三种因。当用例子来展示如是所说的三种标志时，从“例如”到“被说”之间，说明了果等三种是如何如此这般的。因此，遵循如是所说的顺序，首先是果，其次是自性，最后是不可见。陈述因和所立二者是因果的自性。
English
For example, in the manner of a definite measure, existence and non-existence in concordant and discordant classes are as stated. Here, it is not the case that the three aspects of reason are stated as merely existing in the objects of pervasion and the nature of the subject, because the three aspects of knowledge themselves are the dharma of the sign. Here, since knowledge is not mentioned in the definition, there is doubt as to how it will be understood. Therefore, it is merely stated, "By this." Second fascicle: By stating the dharma of the subject and the concomitance and counter-concomitance, this also states the concomitance and counter-concomitance, and also states the ascertainment of the dharma of the subject. The concomitance and counter-concomitance of the means of ascertainment itself are shown separately from the nature of the subject. Here, it is not the meaning that "concomitance and counter-concomitance are also stated." Where the understanding of another also becomes the result of understanding another, it is reasonable to state it in this way. However, if one states only one thing, and then states it again in this way, it will not be meaningful. If one understands the pervasion, is it also for the purpose of stating it? No, because by "pervasion is," etc., just as the nature of this is stated, so it is for the sake of understanding those. If there is also another understanding in the nature of the subject, what would be stated as "the dharma of the subject is also stated"? Therefore, even if ascertainment is not mentioned, what is shown is the statement of ascertainment itself, and this is the meaning that is closely presented. Here, if one asks what kind of ascertainment it is, then because the three aspects are collected in that which has it, it is stated that "those are." The dharma of the subject and its pervasion, those are the three reasons characterized by effect, nature, and non-apprehension. When the three signs that are spoken of are shown by examples, the statement of how the three, such as effect, are like this and this, is from "for example" to "is stated." Therefore, following the order of what is spoken, first the effect is closely presented, the second is the nature, and the last is the non-apprehension. The statement of the reason and the probandum is the nature of cause and effect.