Tibetan
ན་པའོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་དང༌། ཇི་ལྟར་འདིར་སྤྱིར་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདོད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་སྦྱོར་བ་བཀག་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེས་ཁྱབ་པ་ཡང་གཏན་ཚིགས་སུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ནི་ཤིང་ཡིན་ཏེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །ཤིང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བྱས་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་མ་ཡིན་པ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་ཁྱབ་པ་ཡིན་ལ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་པས་ན་བསམ་པ་དེའི་དབང་གིས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་རང་གི་སྒྲས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་རྟོགས་པར་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། འདིར་སྤྱིར་གང་ཞིག་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཆོས་ཅན་བསྟན་པ་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་སྒྲོ་བཏགས་པས་ཆོས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཅིག་གཞན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སམ་བསྒྲུབ་བྱའི་ ཆོས་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཅན་ཡང་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། དེས་ཁྱབ་པ་ནི་མི་སྲིད་དེ། དེ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་ལ་ཁྱབ་པ་མི་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་ཁྱབ་བ་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་དག་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་ཁྱད་པར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཕྱོགས་ཆོས་དེའི་ཆས་ཞེས་བྱ་བ་བཤད་ནས། ཁྱབ་པ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བརྗོད་པ་ནི་དེ་དག་གིས་སོ་སོར་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཚི
Chinese
是也。既然如此，就像这里仅仅通过普遍的陈述并不能理解意图，所以遮止了有法之词的组合，法之词也是如此。就像要证成的一样，不是要证成的法也是法性，因此，以它遍及也将会被理解为理由，例如“这是树，因为是所作”等等。对于要证成的树，所作本身是要证成的有法的法，不是要证成的法，无常本身也是遍及的。想要陈述的是要证成的法，因此由于这种想法的支配，在一方面虚构而显示了法，但不是用自己的词语。那么，如何才能理解要证成的法呢？这样说：在这里，普遍地，凡是虚构而显示有法的，通过在一方面虚构而显示了法，因为另一方面无法理解。方面的一个方面是要证成的法或者是要证成的 有法。因此，当说要证成的有法的法被方面的一个方面遍及时，就会理解被要证成的法遍及。有法也不是它的一个方面吗？确实如此，但是，以它遍及是不可能的，因为那是差别的自性。如果说对于差别来说，遍及是无法理解的，但不是没有，那么就不是，因为遍及是随行和返回的自性，而且那些也都是在一切处存在的自性，而且那对于差别是不可能的。因此，要证成的有法的法被要证成的法遍及是理由，将会理解这个意思。在说了“彼之法”之后，因为说了遍及，所以说了“遍及”。因为能遍及的所遍及是遍及，所以是遍及。陈述它，是要陈述那些各自决定的自性差别。因此，能遍及的差别是怎样的，就那样陈述，但“作用”这样的说法是什么也没有的。这里词
English
It is so. Since, just as here, the intention is not understood merely through a general statement, the combination of words of the subject is prohibited, so too are the words of the predicate. Just as what is to be proven, the predicate that is not to be proven is also the nature of the predicate, therefore, being pervaded by it will also be understood as the reason, for example, "This is a tree because it is made," and so on. For the tree to be proven, being made itself is the predicate of the subject to be proven, the predicate that is not to be proven, impermanence itself is also pervasive. What is intended to be stated is the predicate to be proven, therefore, due to the influence of this thought, the predicate is shown by fabricating on one side, but not with its own words. So, how can the predicate to be proven be understood? It is said thus: Here, generally, whatever is fabricated and shows the subject, the predicate is shown by fabricating on one side, because the other side cannot be understood. One side of the side is the predicate to be proven or the subject to be proven. Therefore, when it is said that the predicate of the subject to be proven is pervaded by one side of the side, it will be understood that it is pervaded by the predicate to be proven. Is the subject not also one of its sides? Indeed, but it is impossible to be pervaded by it, because that is the nature of difference. If it is said that for difference, pervasion is incomprehensible, but not non-existent, then it is not, because pervasion is the nature of following and returning, and those are also the nature of being present everywhere, and that is impossible for difference. Therefore, the predicate of the subject to be proven being pervaded by the predicate to be proven is the reason, this meaning will be understood. After saying "the property of that side," because pervasion is stated, "pervasion" is stated. Because what is to be pervaded by what pervades is pervasion, it is pervasion. Stating it is to state the distinct nature of those individually determined differences. Therefore, whatever the difference of what pervades is, it is stated in that way, but there is nothing such as "action." Here, words
Tibetan
ག་གསུམ་ལ་ངེས་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་ཁྱད་པར་བྱ་བ་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པས་ན། དེའི་ཆས་ཁྱབ་པ་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཡང༌། དེ་དག་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡོད་པར་སོ་སོར་ངེས་པས་ན་གཏན་ཚིགས་གོ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གོ་བར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ན། དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་ངེས་པར་བཟུང་ན་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཆོས་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ཉེ་བར་གནས་ པ་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཡོད་པ་ལ་སོ་སོར་ངེས་པར་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་བྱེད་པའི་རྟོགས་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་ཞེས་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡང་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན། གཏན་ཚིགས་ལས་གཞན་ལ་མེད་པས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ཁྱབ་བྱ་མེད་པར་ཡང་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ་མི་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་དེ་ལས་རྟོགས་པས་ན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འཁྲུལ་པ་མ་ཡིན་པས་གཞན་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ནི་དོན་མེད་དོ། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་ཡང་གོ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རིགས་པའི་གོ་བར་བྱེད་པ་དེའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ཡང་བཀག་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་བྱ་བ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ལ། ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ལ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་རྟོགས་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ཡང་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ལ་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་མི་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེས་ན་མི་ལྡན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཉིད་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ་བརྗོད་བྱ་ཇི་ལྟ་བར་རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་སྟོན་པ་འདི་ཡང
Chinese
应当确定三种“仅此”：即“唯有彼”、“仅有能别”、“唯有存在”。对于周遍，由于了解所别即是了解周遍是合理的，因此说明了“彼之部分周遍即是理”。对于仅有能别，因为周遍具有随行和相违，并且对于了解理本身，也因为它们本身是能立。因此，如果存在能立，则决定存在所立，因此，在陈述了解之自性时，应当说“唯有存在周遍”。如果确定为“仅有周遍存在”，则不会显示了解之法，因为即使在所遍邻近存在时存在非周遍，由于对彼之存在已确定，故能别之证悟并不相违。同样，说“唯有彼存在周遍”而遮遣具有其他，也不是支分，因为如是陈述之方式本身已成立为理，因为理之外不存在，故非能立。何时彼虽无所遍亦存在，则成为不证悟。理之过失是从彼证悟，因此，由于彼不存在，故对所立无错乱，故遮遣具有其他是无意义的。即使周遍是具有其他者，也因为遮止了理之了解之事物是彼事物，故也是相违。也成为无所别，并且对于所遍也已确定，因此从彼证悟并不相违，即是勤作所生性。即使无常性本身成为无勤作所生性，由于勤作所生性必定存在，故如何从彼不证悟？因此，遮遣不具有才是合理的，因为连结了如是陈述所说之事物。此亦显示了成为所遍自性之周遍之相。
English
The three "only" should be determined: namely, "only that," "only the differentiator," and "only existence." For the pervasive, since understanding the distinguished is reasonable as understanding the pervasive, it is shown that "the part of it that is pervasive is the reason." For only the differentiator, because the pervasive has concomitance and contradiction, and also for understanding the reason itself, because they themselves are the establisher. Therefore, if there is an establisher, it is determined that there is something to be established, therefore, when stating the nature of understanding, it should be said that "only existence is pervasive." If it is determined that "only the pervasive exists," then the dharma of understanding will not be shown, because even when the pervaded is near, there is a non-pervasive, but since its existence has been determined, the realization of the differentiator is not contradictory. Similarly, saying "only that exists as pervasive" and rejecting having others is also not a limb, because the way of stating it itself has been established as a reason, because there is nothing other than the reason, so it is not an establisher. When it exists even without the pervaded, it becomes non-realization. The fault of the reason is that it is realized from it, therefore, since it does not exist, there is no confusion about what is to be established, so rejecting having others is meaningless. Even if the pervasive is one who has others, it is also contradictory because it prevents the thing of understanding the reason from being that thing. It also becomes without distinction, and it has also been determined for the pervaded, therefore, realization from it is not contradictory, that is, it is the nature of being produced by effort. Even if impermanence itself becomes the nature of not being produced by effort, how can it not be realized from it, since the nature of being produced by effort must exist? Therefore, it is reasonable to reject not having, because it connects the things said as stated. This also shows the characteristic of pervasiveness that has become the nature of what is to be pervaded.