Tibetan
ད་པ་ཉིད་དུ་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་རྣམ་པར་ངེས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །འདིར་ཕ་རོལ་པོས་སྨྲས་པ་གལ་ཏེ་ཡང་དེ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གིས་འདིས་གཅིག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ན་མ་མཐོང་བ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཡང་རྣམ་པར་གཅོད་པར་འགྱུར་བ་འདི་ལྡོག་པའི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དོགས་པ་འདི་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་ པ་ནི་ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉི་ག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཞེས་བྱ་བའི་ཡུལ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ཅི་སྟེ་ཞེ་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་གཞན་དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་བཤད་པ་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམས་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་དག་ལ་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་སྟེ་རྟག་པ་ཉིད་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྣམ་པར་བཅད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ལ། མི་རྟག་པ་ཡང་དེ་རྣམ་པར་བཅད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འདི་དག་ལ་ལྡོག་པ་དང་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་ཡོད་མོད་ཀྱི་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་མི་འདྲ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ནི་སེར་པོ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ཡང༌། སྔོན་པོ་བཀག་པ་ཙམ་གྱིས་ངོ་བོ་ནི་སེར་པོ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཀག་པས་དཀར་པོ་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་བཀག་པ་གང་གཟུང་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་བཀག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་དུ་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་ལྡོག་པའི་ཆོས་དང་བྲལ་ན་གདོན་མི་ཟ་བར་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་གནས་པར་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་རྣམས་ནི་གཅིག་རྣམ་པར་བཅད་པས་གཞན་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་མེད་པར་དགག་པ་ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་རྟག་གམ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དངོས་པོ་གཞན་མ་བསྒྲུབས་པར་མཐར་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་དེ་བཀག་ནས་རྟག་པ་འམ་མི་རྟག་པ་རྟོ
Chinese
已经说过，要遵循对“现在不可能存在”的明确理解。这里对方辩论说，如果认识到不存在就是不存在，那么用什么来区分这个，因为没有看到任何区别，也会区分其他的，这不是具有遣除对立结果的。那是不合理的，因为这被其他的量所妨害。这个疑问的解释就是“如果”这个词。如果这个词就是“如果”这个词。用“二者区分”这个词，就是解释了“其他的量”的境。如果其他的量妨害是什么呢？回答说，是存在的。妨害的其他的量是什么呢？回答说，所说的相互区分的自性者们。哪些具有相互区分的自性呢？即常性本身是区分无常性的自性，无常性也是区分常性的自性。如果这些也具有反体和随同的法性的自性，即使如此，也用相互区分的自性来说明与蓝色和黄色等不同。蓝色是从黄色中反体的，但是仅仅遮止蓝色，其体性不会变成黄色，因为遮止它也会变成白色。凡是遮止什么，不执取什么，就仅仅是那些。为了显示那样的差别，才安立为具有相互遮止的自性。如果事物脱离了反体的法，就必定是随同的法性。那就是存在的自性，因为不是刚产生就坏灭，所以承认这个安住在那个体性中。同样，因为不是安住在自己的自性中，所以将会承认是反体的法性。因此，那样的诸义，就是区分一个而成立其他的。这不仅仅是否定不存在，蓝色是常还是无常，如果不成立其他的法，就不会究竟，遮止那个之后，才能了知常或者无常。
English
It has already been said that one should follow the clear understanding that "it is impossible for the present to exist." Here, the opponent argues that if one realizes that non-existence is non-existence, then what distinguishes this, because there is no difference seen, it will also distinguish others, which is not possessed of the result of eliminating the opposite. That is not reasonable, because it is harmed by other valid cognitions. The explanation of this doubt is the word "if." The word "if" is the word "if." By the word "distinguishing the two," the object of the word "other valid cognition" is explained. If the other valid cognition harms, what is it? The answer is, it exists. What is the other valid cognition that harms? The answer is, it is said, "those who have the nature of mutually distinguishing." Which ones have the nature of mutually distinguishing? That is, permanence itself is the nature of distinguishing impermanence, and impermanence is also the nature of distinguishing permanence. Even if these also have the nature of being the nature of the characteristic of exclusion and inclusion, even so, it is said that they are different from blue and yellow, etc., by the very nature of mutual distinction. Blue is excluded from yellow, but merely by negating blue, its essence does not become yellow, because by negating it, it also becomes white. Whatever is negated, whatever is not grasped, is only those. In order to show such a difference, it is established as having the nature of mutual negation. If a thing is devoid of the characteristic of exclusion, it is necessarily the characteristic of inclusion. That is the nature of existence, and because it does not perish immediately after arising, it is admitted that it abides in that nature. Similarly, because it does not abide in its own nature, it will be admitted to be the characteristic of exclusion. Therefore, such meanings are those that establish one by distinguishing the other. This is not merely negating non-existence, whether blue is permanent or impermanent, it will not be complete unless another thing is established, and after negating that, one can understand permanence or impermanence.
Tibetan
གས་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དགག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་སྐབས་ཀྱིས་གཞན་ཉིད་དོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་མི་རྟག་པ་བཀག་པས་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པར་ འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ལ་དེ་ཡང་དགག་པར་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཉན་བར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཀྱང་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་མེད་པ་ལས་ལྡོག་ཀྱང་རང་ཡོད་པས་མི་རྟག་པ་མེད་པ་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་སེལ་བ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་ཀྱི་དེ་ཡང་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱེད་ནུས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་དགག་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཉན་བྱ་ཉིད་མི་རྟག་པ་མེད་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་ཡོད་པས་རྟག་པ་འགོག་པ་ན་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་མེད་པ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནི་རང་ཡོད་པས་མི་རྟག་པ་སེལ་བ་ན་རྟག་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི་བསྒྲུབ་པ་དང་དགག་པ་དག་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་འདི་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་བ་དག་གཅིག་ལ་མེད་པ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་གང་གིས་རང་ཡོད་པས་རྣམ་པར་གཅོད་པར་ཡང་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་མེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་ད་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་རྟག་བ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་མེད་པ་ལ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་གཉི་ག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་བ་མི་སྲིད་པ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན། འོ་ན་ནི་མ་མཐོང་བ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་ལས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། མ་མཐོང་བ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་མ་བཀག་པར་ནི་གཉི་ག་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་པ་མི་སྲིད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མ་མཐོང་བ་མེད་པའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མི་གནོད་པར་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེས་ཉེ་བར་བཞག་པའི་གཉི་ག་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དགག་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་ནི་མ་མཐོང་བ་ཉིད
Chinese
因为已经如前所说。所谓“并非遮破”，是就情况而言的另一种说法。这是这样说的：如果遮破“此为无常”而成立常，那么就不能遮破此处的常。同样，对于应听闻等法，因为没有见到，所以如果从无常不存在中返回，因为自身存在，所以在遣除无常不存在的常性时，会了知无常本身，但不能知晓它也不存在。因为无常本身不存在，所以从存在本身来说，无常本身就是常，因为在那时不能遮破。因此，应听闻本身在无常不存在中不存在，因为自身存在，所以在遮止常时，会成立无常本身，因为那是事物的法性。因为常不存在，所以因为自身存在，所以在遣除无常时，会成立常，因此会了知一个法的处所存在和不存在。所说的是，成立和遮破是相违的缘故。因此，即使此在不存在中不存在，但常和无常不能在一个事物上不存在，因此，如果凭借自身存在而进行区分，那么就不能了知那不存在，如果这样说，那么为了遣除这种说法，所以说了“现在”。如果应听闻本身没有见到常和无常，但因为会成为区分的过失，所以它在不存在中不是不存在。如果这样，那么因为存在着与两者之外的事物不可能存在的损害，所以这样说。那么，因为损害了没有见到，所以是从没有见到中不存在。这是这样说的：如果没有遮止没有见到的成立，那么与两者之外的事物不可能存在本身不会损害区分，但会损害没有见到的成立本身。对于那不损害，因为如前所说的道理，所以不能遮破它所接近的两者区分本身。因此，损害的量就是没有见到本身。
English
Because it has been said as before. The so-called "not refuting" is another way of saying it in terms of the situation. It is said like this: if one refutes "this is impermanent" and establishes permanence, then one cannot refute permanence here. Similarly, for the Dharma such as what should be heard, because it is not seen, if one returns from the non-existence of impermanence, because it exists itself, when eliminating the permanence of the non-existence of impermanence, one will know impermanence itself, but one cannot know that it does not exist either. Because impermanence itself does not exist, from existence itself, impermanence itself is permanent, because at that time it cannot be refuted. Therefore, what should be heard itself does not exist in the non-existence of impermanence, because it exists itself, when preventing permanence, impermanence itself will be established, because that is the Dharma nature of things. Because permanence does not exist, because it exists itself, when eliminating impermanence, permanence will be established, therefore one will know the place of a Dharma exists and does not exist. What is said is that establishment and refutation are contradictory. Therefore, even if this does not exist in non-existence, but permanence and impermanence cannot not exist in one thing, therefore, if one distinguishes by its own existence, then one cannot know that non-existence, if one says so, then in order to eliminate this statement, one said "now". If what should be heard itself has not seen permanence and impermanence, but because it will become the fault of distinguishing, so it is not non-existent in non-existence. If so, then because there exists a harm that is impossible for things outside of both, so it is said. Then, because it harms not seeing, so it does not exist from not seeing. It is said like this: if one does not prevent the establishment of not seeing, then the impossibility of things outside of both will not harm the distinction, but will harm the establishment of not seeing itself. For that which does not harm, because of the reason said before, it cannot refute the distinction itself that it approaches. Therefore, the measure of harm is not seeing itself.