Tibetan
་ནོ། །ཆོས་ནི་གཟུགས་ལ་ སོགས་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་སྟེ་དེ་དག་ལ་ངའི་གཟུགས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་ཐ་དད་པར་བདག་གི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བདག་མེད་ན་ཆོས་ཁོ་ན་ལུས་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བདག་མེད་པར་རིག་པའི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའོ། །དམིགས་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་བདག་མེད་པ་མཁྱེན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་དང་ཐུགས་རྗེ་གཉི་ག་གོམས་པས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་ཞུགས་ཀྱང་མེད་པའི་གཟུང་བ་མི་སྣང་ལ། ཐུགས་རྗེའི་སྟོབས་ཀྱིས་ནི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མི་ལྡོག་གོ །སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བ་མེད་པར་སྙིང་རྗེ་མེད་དོ་ཞེ་ན། གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་དང་བྲལ་བས་གཉིས་མེད་པ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ན་ལོག་པའི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་བག་ཆགས་ལ་བརྟེན་པ་རང་དབང་མི་བདེན་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཡང༌། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཡོད་པའི་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ནི་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱང་མི་བདེན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་ནུས་པའི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྐྱེད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་དབང་གིས་དེ་འབྱུང་བ་མི་ལྡོག་གོ །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱིའི་དོན་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བདེན་ན་གཉིས་མེད་པར་གོམས་ཀྱང་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མིག་ལ་སོགས་པ་ལས་དོན་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ལྡོག་པར་འགྱུར། དེས་ན་ཡོད་པའི་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉམས་པར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ས་བོན་ཐོབ་པ་ན་ཕྱིའི་དོན་དུ་སྣང་བ་བཞིན་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དུ་སྣང་བ་སྐྱེ་བ་ནི་དགག་པར་མི་ནུས་སོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པར་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་རམ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འགྱུར་མོད། འགལ་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཕྲ་མོ་དང་རགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་བཟོད་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་དབང་དུ་ཡོད་པས་མི་སྲིད་པས་དོན་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགལ་ བའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་མི་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ལོག་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་དུ་ཉེ་བར་བསྟན་ཏོ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུད་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་མི་འགལ་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པའི་ཤེས་པ་འཛིན་པ་ནི་ལོག་པའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པའི་དངོས་པོ་མ་བཀག་པ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཡོད་པར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང། དེ་ཡང་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པ་བདག་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རིག་པ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཕྱིའི་དོན་ཁས་བླངས་པ་དང་འདྲ་བར་དོན་དམ་པར་ཡོད་པའི་གཞན་གྱི་རྒྱུད་སྣང་བ་ཡིན་ན་གཉིས་སུ་མེད་པ་གཟིགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་གང་གི་ཕྱིར་གཉི་ག་ལ་རང་དབང་བརྙེས་པས་ན་དོན་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ལ་ཡང་གནས་པས་ནི་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཟིགས་པ་ལ་ཡང་གནས་པས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཟིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱིས་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་ལ་སྤྱི་བོར་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མངའ་བརྙེས་པ་ཞེས་བྱ་བས་བསྟོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེར་བརྗོད་ཅེ་ན། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དག་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་ཡང་རང་གི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་མི་མངའ་བས་ན་གཞན་གྱི་སེམས་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ལ་དེ་ ཤེས་པ་ཡང་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཚད་མ་དང་བྱ་བ་ཕན་ཚུན་འབྲེལ་པར་མི་འཐད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་གོམས་པའི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འདིར་ཅི་ཞིག་གོམས་པར་བྱེད་སྙིང་རྗེ་ཉིད་དམ་འོན་ཏེ་གཞན་ཉིད་གཞན་གོམས་པས་གཞན་སྐྱེ་བ་ཡང་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། བདག་མེད་པ་གོམས་པས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར
Chinese
诺。法即是色等五蕴，对于这些，执着于我的色等差别，作为我的法性。因此，如果无我，则唯有法存在。因此，在无我的情况下，认识到的慈爱等是缘于法的。无所缘是了知法无我的佛陀世尊以及菩萨们的境界。如此，智慧和慈悲二者串习后，以智慧的力量，连进入之处都没有的执着不显现；以慈悲的力量，不会舍弃已成为自性的众生。如果说没有见到痛苦就没有悲悯之心，那么，当远离二取习气而现证无二时，虽然远离了依赖习气的颠倒之识，远离了不真实的自主，远离了蓝色等显现，但为了获得一切智智，对于显现存在之义具有自在力，因此不会退转。由于他相续也不是不真实的，因此凭借能够显现胜义谛存在的修持所生的亲近取舍之力，那样的生起不会退转。因此，外境成立为不存在。如果那是真实的，那么即使串习了无二，由事物自性所成立的眼等根门所显现的境，又如何能退转呢？因此，显现存在之义与损害修行相违，获得一切智智的种子后，如外境般显现，在他相续中显现的生起是无法遮止的。识不变成二吗？慈爱等无所缘本身，这是否是将识安置于无二的方面呢？会变。但没有任何相违之处。唯有那与颠倒之识相违。由于蓝色等细微和粗大的分别念是无法忍受的，并且存在于自主之中，因此是不可能的，事物不是那样的，识也不是仅仅那样的自性。因此，与相违的自性不具其他的识，那样的自性颠倒识本身，被显示为具有习气之因，成为那样的事物是无二的。
English
No. Dharma is the five aggregates, such as form. Regarding these, there is attachment to the differences such as 'my form' as the nature of my dharma. Therefore, if there is no self, only dharma remains. Therefore, in the absence of self, the recognized love and so on are focused on the dharma. The absence of focus is the realm of the Buddhas, the Bhagavat, and the Bodhisattvas who know the selflessness of dharma. Thus, when both wisdom and compassion are cultivated, the grasping that has no place to enter does not appear due to the power of wisdom; due to the power of compassion, beings who have become one's own nature are not abandoned. If it is said that there is no compassion without seeing suffering, then when the non-duality is manifested by being separated from the habits of the two, although separated from the inverted consciousness that relies on habits, separated from the unreal autonomy, and separated from the appearance of blue and so on, in order to obtain omniscient wisdom, there is power over manifesting the meaning of existence, so there is no turning back. Since the other's continuum is also not unreal, the arising of that does not turn back due to the power of close adoption that generates the experience that can manifest the existence of ultimate truth. Therefore, external objects are established as non-existent. If that is true, then even if one is accustomed to non-duality, how can the appearance of objects from the eye and other sense faculties, which are established by the nature of things, be reversed? Therefore, manifesting the meaning of existence is contrary to harming practice, and after obtaining the seed of omniscient wisdom, the arising that appears like external objects, appearing in the continuum of others, cannot be prevented. Does consciousness not become two? Is the very absence of focus on love and so on placing consciousness on the side of non-duality? It changes. But there is no contradiction at all. Only that contradicts inverted consciousness. Because subtle and coarse discriminations such as blue are unbearable and exist in autonomy, it is impossible, things are not like that, and consciousness is not merely that nature. Therefore, the consciousness that does not possess other contradictory natures, that nature of inverted consciousness itself, is shown to have the cause of habits, and the thing that has become like that is non-dual.
Chinese
如是无有之相，于彼异生之识显现，实则不相违，因如是之识存在不相违故。执持颠倒之识，因有颠倒之自性，且如所显现之事物未遮止，故颠倒之识本身不应理。因具足如是之相，故于他者相续中存在之识，如是之义显现，乃因如是之义不存在，故为颠倒之识本身，而非薄伽梵之智，因如是之识存在不相违故，且彼亦为彼之境故。是故颠倒之识非自证等识，因错乱之故，识成为非现量之过失故。若如是，则如承认外境般，若显现实有之他者相续，则不成无二之见耶？云何不成？以于二者皆获自在故，于见一切义亦安住，故为见一切，于无二之见亦安住，故为无二之见。是故，从称赞“法界智之影像以总持一切所知”起，至“于无二之等持获自在”止。彼如何称为无缘之悲悯耶？如因与果般，因识与所识等无有关联故。以二者皆至各自之究竟故，唯为分别之行境之识与所识，薄伽梵不具足，故非缘他者之心，且知彼亦不相违。如何衡量与行为互相不应理，如是亦当显示比量即是衡量。若悲悯非由串习之力所生耶？如是，此处当串习何者？悲悯本身耶？抑或他者本身？以串习他者亦唯有生起他者，以串习无我而离贪欲。
English
Such an appearance of absence is not contradictory to the manifestation of the consciousness of another being, because it is not contradictory for such a consciousness to exist. Grasping a reversed consciousness is because it has its own nature of reversal, and because the object as it appears is not obstructed, the reversed consciousness itself is not reasonable. Because it possesses such an aspect, the consciousness that exists in the continuum of another being makes such a meaning clear, but because such a meaning does not exist, it is the reversed consciousness itself, not the knowledge of the Bhagavan, because it is not contradictory for such a consciousness to exist, and because it is also its object. Therefore, reversed consciousness is not self-awareness and other consciousnesses, because of the error, the consciousness becomes a fallacy of not being directly perceived. If so, then if the continuum of another, which exists in reality, appears like accepting external objects, then it will not become seeing non-duality? How can it not become? Because one has attained freedom in both, one also abides in seeing all things, so it is seeing all, and one also abides in seeing non-duality, so it is seeing non-duality. Therefore, from praising "the image of the wisdom of the Dharmadhatu holds all knowable things in general" to "attaining freedom in the samadhi of non-duality." How is that called unconditioned compassion? Because consciousness and knowable things are not related like cause and effect. Because both have reached their own ultimate limit, the consciousness and knowable things that are only the object of discrimination are not possessed by the Bhagavan, so it is not focusing on the mind of another, and knowing that is not contradictory either. How is it that measurement and action are mutually unreasonable? In that way, it should also be shown that inference is measurement itself. If compassion is not born from the power of habituation? If so, what should be habituated here? Compassion itself? Or another itself? Because habituating another also only gives rise to another, by habituating selflessness, one is separated from desire.
Tibetan
་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་སོ། །བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་དག་ཀྱང་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བསྐྱེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་འདོད་ཆགས་ལ་ལྟོས་པ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རྩོལ་བས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདོད་ཆགས་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་ཏུ་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རིགས་མཐུན་པ་གོམས་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་སེམས་ཅན་དང་ཆོས་དང་དམིགས་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་འདོད་ཆགས་ཉིད་གོམས་པ་ལས་བདག་མེད་པར་འགྱུར་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་གོམས་པས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་བས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང༌། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་མི་འགྱུར་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་ཆོས་ལ་དམིགས་པའམ་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མེད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་ཚོར་བ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་བདག་ཏུ་མཐོང་བ་མེད་པར་གང་གིས་དེ་བསྒྲུབ་པ་ཆགས་པར་འགྱུར་བའམ་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་ལ་སྡང་བར་འགྱུར་བ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་འབྲས་བུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེའི་འབྲས་བུ་སྤྱོད་པ་པོ་ཉིད་མེད་ན་ནི་ཡུལ་དེ་ལ་བཏང་ སྙོམས་ཉིད་ཀུན་དུ་སྤྱོད་པར་རིགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་མི་སྡུག་པའི་འདུ་ཤེས་ཅན་བཏང་སྙོམས་འབའ་ཞིག་གི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཡང་རྩོམ་པ་མེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། རྩོམ་ན་ནི་མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་བཟློག་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་དེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཇི་སྐད་དུ། བླང་དང་དོར་བ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བས་དོགས་པ་དེ་བསུ་ནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ལན་འདེབས་སོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་བཅོམ་ལྡན་འདས་
Chinese
如果说是像变化一样，那么那些也是。慈爱和悲悯等等也是从串习同类而产生的，是从反复生起慈爱等等的心而产生的，不是依赖贪欲的。不是自己自然而然地进入，而是要通过努力才能成就，这是这个意思。贪欲是执着于我的，因为是执着于我的自性。如果依赖于它，那么就像贪欲等等一样，因为自己自然而然地进入，就会变成不依赖串习同类，这是不合理的。如果又说贪欲等等也不是没有有情、法和所缘的，那么那些也会像悲悯等等一样变化。像这样，贪欲本身通过串习会变成无我，空性通过串习也会变成那样，因此即使没有执着于我和能取所取的分别，也会变化吗？如果这样问，回答说不会变化，就是说贪欲等等是这样的。贪欲等等不像悲悯等等那样缘于法或者没有所缘，因为如果没有颠倒地执着于我等等，就不会没有。对于因和果的相续自性，感受等等，如果没有看到我，那么谁来成办它，会贪着或者会嗔恨与它不一致的，安住在自己体性上的果实，怎么会去享用呢？如果连享用它的果实者都没有，那么对于那个境