Tibetan
རྟོགས་ཤིང་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་པ་འཇུག་པའམ་འཇུག་པ་འབྲས་བུ་དང་མ་འབྲེལ་པར་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གསུམ་པོ་འདི་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་འདི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་རྟག་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པས་རྟག་པར་རྟོགས་པ་ན་བདག་གཞན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་རྟོགས་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡང་གནས་གནས་སྐབས་འདི་གསུམ་རྟོགས་པས་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་འདི་བདག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཉིད་གཞན་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཅིག་ཏུ་སེམས་པ་མེད་པར་ནི་སྙིང་རྗེ་ཅན་འཇུག་པར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དོགས་ པ་འདི་བསུ་ནས་སྙིང་རྗེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བ་མཐོང་བས་དེ་མི་བཟོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་སྡུག་བསྔལ་དེ་བསལ་བའི་བསམ་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པ་ཡང་གོམས་པར་བྱེད་པ་དེ་གཉི་གའི་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྒྱུན་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་མཐོང་བ་ལ་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རིགས་ཡང་འཇུག་སྟེ། གཉི་ག་ཡང་སྒོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གོམས་པ་ལས་བདག་མེད་པ་མ་ཐོང་བ་ལ་བརྩེ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཁྱད་པར་སེམས་ཅན་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་སྙིང་རྗེ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཅན་མཐོང་བ་ཉིད་གོམས་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་དམིགས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་སྙིང་རྗེ་འཇུག་པ་ན་རྟག་པར་འགྱུར་པ་བདག་ཉིད་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པའི་བྱེད་པ་པོར་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། །འོན་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་པའི་བསམ་པས་དེ་ཟློག་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་འཆད་པའི་རང་བཞིན་འཕགས་པའི་བདེན་བ་བཞི་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་མ་བྱུང་བ་གཞན་དག་གཞན་ཉེ་བར་གནས་ན་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདོད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དེ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའམ་ཤེས་ནས་རྒྱུ་རྟོགས་ཏེ་སྐད་ཅིག་གསུམ་པ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པར་འགྱུར་ཡང་རུང་སྟེ་རྣམ་པ་
Chinese
是了悟并进入遣除痛苦，因为其他是不合理的。所缘进入或者进入与果不相关联是不可能的。因此，这三者会变成一体领悟。因此，如果这个是无常的，但与其他的常相联系而领悟为常，那么就会领悟到自他。对于远离领悟为自我的，也通过领悟这三个处所、时机而结合为一，这领悟为自我的本身就会变成其他的表达。如果不是在一切形态上都一心一意地思考，那么有悲心者进入是不合理的，如果这样说。迎接这个疑问而说了悲心。即使没有执著为自我，但见到众生痛苦，以那无法忍受的形态，生起消除那痛苦的想法。像这样，从发起最初的心开始，就像悲心一样，也串习无我，在那两者成为自我的主宰时，在见到仅仅是因果相续的自性，色等五蕴时，也会进入慈爱的自性之族，因为两者都要修习。因此，从串习中，对于没有舍弃无我的，也唯有慈爱的自性。因此，因为是众生的痛苦，仅仅是见到众生的痛苦的差别，悲心就会进入。仅仅是见到众生，就是从串习中想要远离痛苦的形态。从哪里，仅仅以所缘的自性，悲心进入时，恒常变成的自我，领悟为遣除他人痛苦的作者，这不是的。然而，以遣除痛苦的想法，会生起遣除那痛苦的因。那也是讲述法的那样，宣说圣者四谛的自性。在因和果的心识的刹那那本身上领悟，因为那是过去和未来的事物的对境。以前没有出现过的其他事物，如果靠近安住，就会变得清晰。因此，想要的自性的心识那本身，要么是因和果的领悟的自性，要么是知道后领悟因，即使想要在第三个刹那表达，形态
English
It is to realize and enter into dispelling suffering, because otherwise it is unreasonable. It is impossible for the object to enter or for the entry to be unrelated to the result. Therefore, these three will become one to be realized. Therefore, if this is impermanent, but is realized as permanent by being related to other permanent things, then self and other will be realized. For those who are separated from realizing as self, also by realizing these three places and occasions, it is combined into one, and this realization as self itself will become another expression. If one does not think single-mindedly in all forms, then it is unreasonable for the compassionate to enter, if one says so. Welcoming this doubt, compassion is spoken of. Even without clinging to self, seeing the suffering of sentient beings, with that unbearable form, the thought of eliminating that suffering arises. Like this, starting from generating the initial mind, just like compassion, also cultivate non-self, when those two become the masters of self, when seeing the nature of merely the continuum of cause and effect, the five aggregates such as form, the lineage of the nature of love will also enter, because both are to be cultivated. Therefore, from cultivation, for those who have not abandoned non-self, there is only the nature of love. Therefore, because it is the suffering of sentient beings, merely seeing the difference of the suffering of sentient beings, compassion will enter. Merely seeing sentient beings is the form of wanting to be separated from suffering from cultivation. From where, when compassion enters with merely the nature of the object, the self that becomes constant, realizing as the agent of dispelling the suffering of others, this is not it. However, with the thought of dispelling suffering, it will generate the cause of dispelling that suffering. That is also the nature of explaining the Dharma as it is, proclaiming the Four Noble Truths of the Noble Ones. Realizing on that very moment of the mind of cause and effect, because that is the object of past and future things. Other things that have not appeared before, if they abide nearby, they will become clear. Therefore, the mind of the nature of desire itself, either it is the nature of the realization of cause and effect, or knowing and realizing the cause, even if one wants to express in the third moment, the form
Tibetan
ཐམས་ཅད་དུ་གང་གིས་འདི་མཐོང་བའི་དེས་རྒྱུ་བཙལ་ཏེ་དེ་རྟོགས་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་མེད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་མཐོང་བ་ལས་རྒྱུ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ལ། དེ་ལས་ནི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་རྟོགས་པ་མཐོང་བ་བྱེད་པ་མཚམས་སྦྱོར་བའམ། བརྗོད་པར་འདོད་པ་ལ་རྒྱུ་རྟོགས་པ་མཚམས་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐམས་ཅད་དམིགས་པ་ལ་དབང་འབྱོར་བ་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཡང་རྟོགས་ པ་མི་སྐྱེ་ན། དེ་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དྲན་པར་བྱ་བ་འདས་པ་ལ་མཐོང་བ་ཉིད་སྔོན་དུ་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པའི་སྡུག་བསྔལ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདིས་ནི་ཁ་ཅིག་ན་རེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གསུང་བར་ཁས་ལེན་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཛེར་བདེ་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་སྙན་དངགས་པ་གང་དག་བདེ་བ་གཤེགས་པ་གསུང་བར་གཤེགས་པ་གསུང་བར་རྟོགས་པ་ཞེས་རྒྱས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྟོགས་པར་ནི་ནུས་པ་ནི་སྔར་རྟོགས་པའི་འདུ་བྱེད་སད་པ་ལས་རྟོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དམིགས་པ་ལ་དབང་འབྱོར་པ་ནི་དེ་ལྟ་འགྱུར་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དྲན་པར་བྱ་བ་འདས་པ་དང་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཉེ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འདི་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་སྒྲ་མི་སྦྱོར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་འདི་ལ་སྒྲ་འདིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་སྐྱེད་དོ་ཞེས་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་གཞན་གྱི་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལོག་པའི་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་ཀྱང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་འདི་ཉིད་མི་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟར་ཁ་ཅིག་སེམས་པ་ལྟར་དོན་དམིགས་པ་རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱིར་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དོན་དམིགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ་དེའི་འདུ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་བྱེད་པ་མ་རྫོགས་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་འབྲས་བུ་ཉིད་དང་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་
Chinese
在一切时处，凡是见到此事物的人，都不会想“我应当寻找原因并理解它”，然而从见到事物会产生对原因的理解，而从那理解中，才会有想要表达的意愿。对原因的理解与见到的事物之间没有连接，或者说，想要表达的意愿与对原因的理解之间没有连接。如果对于一切事物的目标都已掌握自如，即使努力去理解，理解也不会产生。因为对于目标的掌握会减弱，所以对于应当回忆的过去，以见到事物为先导的自性，就是一切智智。因此，即使只是想要表达，也是具有对治的痛苦认知之自性。有些人会说，如果承认薄伽梵（bhagavan，梵文天城体：भगवन्，梵文罗马拟音：bhagavan，汉语字面意思：世尊）会说话，那就等于承认了分别念，而那也是错误的知识，这便是一种放弃执着的安乐。正如诗人们所说的那样，对如来（sugata，梵文天城体：सुगत，梵文罗马拟音：sugata，汉语字面意思：善逝）的言说进行理解，并对此进行详细阐述。因为能够理解的能力，是从先前理解的造作苏醒过来，从而对想要理解的事物进行分别观察。一切智智对于目标的掌握自如，并非如此变化的能力。因此，对于应当回忆的过去和应当观察的未来，都是直接趋近的。因此，这其中没有任何分别念的成分。也没有对不真实事物的理解，因为是一切智智的缘故。如果说没有分别念就不会发出声音，那并非如此。即使没有能说和所说的分别念，但因为这个声音会产生这种分别念，所以显现出依赖于他者的相续的因果事物，这是因为仅仅依靠他者的想法而进入的缘故。即使显现出错误的知识，但那并非就是错误的知识本身。有些人认为，如果不依赖于对目标的理解，那么这件事就不会成功。但实际上，分别念本身依赖于对目标的理解，因为它依赖于目标的造作，并且在目标的造作未完成之前，它是不会成功的。那么，如何理解果本身和刹那本身等等呢？
English
At all times and places, those who see this thing will not think, "I should seek the cause and understand it," yet from seeing the thing, an understanding of the cause arises, and from that understanding, there is the desire to express it. There is no connection between the understanding of the cause and the thing seen, or rather, there is no connection between the desire to express and the understanding of the cause. If the mastery over the object of all things is complete, even if one strives to understand, understanding will not arise. Because the mastery over the object will weaken, therefore, for the past that should be remembered, the self-nature that takes seeing the thing as its guide is the omniscient wisdom. Therefore, even if it is just the desire to express, it is the self-nature of the knowledge of suffering that includes the antidote. Some say that if one admits that the Blessed One (bhagavan, Devanagari: भगवन्, Romanized: bhagavan, literal meaning: Lord) speaks, then one is admitting conceptual thought, and that is also false knowledge, which is abandoning the comfort of clinging. Just as the poets say, understanding the speech of the Sugata (sugata, Devanagari: सुगत, Romanized: sugata, literal meaning: Well-Gone), and elaborating on it in detail. Because the ability to understand arises from the awakening of the previous understanding, and thus one engages in discriminating observation of the thing one wants to understand. The omniscient wisdom, with its mastery over the object, does not have the ability to change in this way. Therefore, for the past that should be remembered and the future that should be observed, there is direct approach. Therefore, there is no element of conceptual thought in this. There is also no understanding of untrue things, because it is omniscient wisdom. If it is said that without conceptual thought, there will be no utterance of sound, that is not the case. Even without the conceptual thought of the speaker and the spoken, but because this sound generates this conceptual thought, it manifests the causal and consequential things that depend on the continuum of others, because it enters solely by relying on the thoughts of others. Even if it manifests false knowledge, it is not false knowledge itself. Some think that if it does not rely on the understanding of the object, then this thing will not succeed. But in reality, conceptual thought itself relies on the understanding of the object, because it relies on the activity of the object, and it will not succeed until the activity of the object is completed. So, how to understand the result itself and the moment itself, and so on?