Tibetan
བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པ་ཅི་སྟེ་བརྗོད་ཅེ་ན། བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ལ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་འགྲུབ་པའི་བསམ་པས་དེ་བརྗོད་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཉིད་ནི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེས་ན་སྙིང་རྗེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་གཞན་ལ་ཕན་པར་སེམས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྙིང་རྗེ་ཉིད་ཚིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སོགས་པའི་སྒྲས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་ཡོད་པའི་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རིམ་པ་ལས་བརྒལ་ཏེ་སྙིང་རྗེ་སྨོས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཞེ་ན་གཞན་དུ་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ། །བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་རྣམས་ནི་བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་གོམས་པ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ལེའུ་གཉིས་པར་བསྟན་པར་བྱའོ། །གོམས་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་བདག་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བས་མ་འཕངས་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ པ་བཞིན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འབད་པས་སྒྲུབ་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གནས་པ་ཇི་ལྟར་ཆགས་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འདི་གཉིས་ཀ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་འདོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ན་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཁྱད་པར་དུ་གནས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་ནི་འབྲས་བུའི་སྤྱི་ལས་མི་རྟོགས་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཚིག་ཙམ་ལས་ནི་སྟེ་ཚིག་གི་སྤྱི་ལས་ནི་མི་རྟོགས་སོ། །འོན་ཏེ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་བརྗོད་པར་འདོད་པས་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ལས་འཆོལ་བར་འགྱུར་བ་ཅིའི་ཆེད་དུ་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཐ་སྙད་བྱེད་ཅེ་ན། བསམ་པ་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ཆགས་པ་ཅན་ལྟ་བུའམ། ཆགས་པ་ཅན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུར་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་བསམ་པ་མི་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་སྒྲ་འཆོལ་བའི་རྒྱུ་ནི་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་མི་ཤེས་པས་དེ་ལྟ་བུའི་འདོད་པ་རྟོགས་པ་སྔོན་
Chinese
如果说，慈悲等等不是行为，那又为什么要说呢？确实是这样，但是，宣说离贪的理由并非没有，因为宣说是为了他人，为了成就他人的利益，所以为了成就其利益而宣说是合理的。因此，想要宣说此（离贪）本身就是慈悲的自性，因此由慈悲的自性来显示。如果是这样，那么，仅仅以利益他人的心性，慈悲才是语言的原因，而慈爱等等则不是，因为那些仅仅是心念差别的自性。那么，等等的词有什么用呢？确实如此，但是为了表达存在于离贪中的慈爱等心之法也不是贪欲的自性，所以才那样说。正因为如此，才超越次第而说了慈悲。为什么不是那样呢？因为说了“其他也”。慈爱、慈悲、喜悦和舍，不依赖于我与我所的观念，仅仅是从串习中产生的，这将在第二品中阐述。即使是串习的根本，又如何不被我等观念所左右呢？即使是它的根本，也像贪欲等一样，因为是自发地进入，所以不需要努力去成就，否则就会有过失。如果这样存在，就像说贪著一样，离贪也与之相似，因为这两者都认识到想要表达的就是欲望本身，所以想要表达的并非存在于贪著和离贪的差别之中。因此，所说的“差别不能从果的共相中认识”仅仅是言辞而已，即不能从言辞的共相中认识。然而，因为贪欲的自性想要表达而迷惑。为了什么而迷惑，为什么不像那样一样使用术语呢？说了“想法是”。不了解将离贪说成有贪，或者将有贪说成离贪的想法。这样一来，就说声音错乱的原因仅仅是欲望的原因。因为不了解，所以之前就认识到那样的欲望。
English
If compassion and so on are not actions, then why are they spoken of? It is true, but the reason for speaking of detachment is not non-existent, because speaking is for the sake of others, and for the sake of accomplishing the benefit of others, so it is reasonable to speak of it with the intention of accomplishing their benefit. Therefore, the very desire to speak of this (detachment) is the nature of compassion itself, and therefore it is shown by the nature of compassion. If that is the case, then, only with the nature of thinking of benefiting others, compassion itself is the cause of language, but loving-kindness and so on are not, because those are merely the nature of the difference of thoughts. Then, what is the use of the word 'and so on'? It is true, but in order to express that the mental dharmas such as loving-kindness existing in detachment are also not the nature of desire, it is said in that way. For that very reason, compassion is mentioned by transcending the order. Why is it not like that? Because it is said 'also others'. Loving-kindness, compassion, joy, and equanimity do not depend on the view of self and what belongs to self, but arise only from habituation, which will be explained in the second chapter. Even though it is the root of habituation, how is it not influenced by the view of self and so on? Even though it is its root, it is like desire and so on, because it enters spontaneously, so there is no need to strive to accomplish it, otherwise there would be a fault. If it exists in that way, just as speaking of attachment, detachment is also similar to it, because both of these recognize that what is desired to be expressed is desire itself, so what is desired to be expressed does not exist in the difference between attachment and detachment. Therefore, what is said, 'the difference cannot be recognized from the generality of the result' is only words, that is, it cannot be recognized from the generality of words. However, because the nature of desire wants to express and is confused. For what is it confused, and why are terms not used in the same way as that? It is said, 'the thought is'. Not understanding the thought of calling detachment attachment, or calling attachment detachment. In that way, it is said that the cause of the confusion of sound is only the cause of desire. Because of not understanding, before that, one recognizes such a desire.