Tibetan
བྱེད་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། རོའི་རྒྱུ་རང་གི་འབྲས་བུ་རོ་སྐྱེད་པ་ན་གཟུགས་གཟུགས་སྐྱེད་པར་ཡང་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རོའི་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཟུགས་གཟུགས་སྐྱེད་པའི་ཡང་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ལས་རོ་སྐྱེ་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རོ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལས་དེའི་ཚོ་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རང་གི་འབྲས་བུ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་རྟོགས་ན་གཟུགས་ཀྱི་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་བར་ཆད་བྱར་མེད་པ་ཡང་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དུས་མཚུངས་པར་ཡོད་པའི་གཟུགས་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དེ་རང་གི་འབྲས་བུའི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། གཟུགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རང་གི་འབྲས་བུ་ལས་རོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་བར་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་འབྲས་བུ་དུས་མཚུངས་པར་ཡོད་པའི་གཟུགས་མེད་ན་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མེད་པར་རོ། །དེ་དེའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཡང་རྒྱུར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུ་གཅིག་ཉིད་འབྲས་བུ་གཉིས་སྐྱེད་ནུས་པ་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན་དེའི་འབྲས་བུ་གཅིག་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་གཞན་ཡང་ཡོད་པ་ཁོ་ནའོ། །ནུས་པ་གཅིག་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀྱི་དོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། མ་དུ་ལུང་ག་ལ་སོགས་པ་ལ་གཟུགས་དང་རོ་དག་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་ རྗེས་སུ་བྱེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་སྨིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་སུ་རོའི་ཁྱད་པར་བཞིན་གཟུགས་ཀྱང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་འདིའི་རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡིན་པ་དེ་རོ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་གཟུགས་ཉིད་ནི་རོ་མ་ཡིན་ནོ།། དེས་ན་དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དག་ཕན་ཚུན་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་བརྟེན་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་གཟུགས་དང་རོ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཕན་ཚུན་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་ངེས་པ་འདི་མི་འགྲུབ་པའོ། །ཉེ་བར་ལེན་པ་དག་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་དོ། །མདོ་འདི་ཉིད་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ཇི་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་རྣམས་གཞན་གྱི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་པ་དང༌། ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་གྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ། གཟུགས་ཀྱང་རོའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ནི་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་གང་ཞེ་ན་བཤད་པ་སྔར་བརྗོད་པའི་གཟུགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ངོ༌། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འདི་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་འཁྲུལ་པ་བསྒྲུབས་ནས་ཇི་ལྟར་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཇི་ལྟ་བུ་ལས་རོ་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུའི་རོས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ན་གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ལས་གཟུགས་བར་ཆད་མེད་པར་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཏེ། རོ་དམིགས་པ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ནུས་པ་འཇུག་པ་ཡོད་པ་མ་རྟོགས་པར་གཟུགས་ཡོད་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང༌། རོའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཞུགས་པ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ན་གཟུགས་རྟོགས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་ པའི་རོའི་རྒྱུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་གཟུགས་སྐྱེད་པ་ལ་གེགས་བྱར་མེད་པའི་ནུས་པ་དང་ལྡན་པ་རྟོགས་པའི་ནང་དུ་འདུས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྒྱུ་ཉིད་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཡང་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཇིག་རྟེན་དེ་ལྟར་རོ་ལས་གཟུགས་རྟོགས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་དེ་ལྟར་མི་རྟོགས་ན་ནི་མི་འཁྲུལ་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བུ་ནི་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་འཁྲུལ་བ་རྟོགས་ན་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་ལས་མི་འདའ་བར་འགྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་གང་ལས་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་
Chinese
因此，可以这样说。因此，这个意思是：当味道的因产生味道的果时，也同时了知到色也产生色。因此，凡是显现于产生味道的自果，那也就是产生色的随行之因。因此，就像从显现中产生味道一样，色也是如此。因此，仅仅了知味道，如果了知其聚合，显现于味道的近取因的自果，那么也了知到产生色的自果没有障碍，因此了知到同时存在的色是存在的。产生自果者，就像是产生自果一样。因为是色的随行之缘，因此就像从自果中了知味道一样，也同样是色的随行者。因此，如果其果同时存在的色不存在，那么其果本身就不存在。如果它是它的随行者，那么它也会成为它的因。因为随行者的自性就是随行。因此，一个因能够产生两个果没有差别，因此就像其一个果存在一样，另一个果也必定存在。一个能力变成两个果的道理是什么呢？因为在摩杜龙嘎等经中，看到色和味互相随顺其自性，并且在成熟等情况下，就像味道的差别一样，也看到色。凭借什么，此的自性的差别，也存在于味道中，色本身不是味道。因此，它们的近取因不是依赖于从互相近取因产生的刹那的差别之因，而是色和味的差别必定互相随顺，这是不成立的。近取因的随行者也是那样的，那也仅仅依赖于一个集合。此经的解释是自己的……
English
Therefore, it can be said that it is not the cause. Therefore, this is the meaning: when the cause of taste produces the fruit of taste, it is also realized that form also produces form simultaneously. Therefore, whatever manifests in the production of the self-fruit of taste is also the accompanying cause of the production of form. Therefore, just as taste arises from manifestation, so does form. Therefore, just by knowing the taste, if one knows its aggregation, the self-fruit of the proximate cause of taste manifesting, then one also knows that there is no obstacle to the production of the self-fruit of form, therefore one realizes that the simultaneously existing form exists. The producer of self-fruit is like the producer of self-fruit. Because it is the accompanying condition of form, therefore just as one knows taste from self-fruit, so is it also the accompanier of form. Therefore, if its fruit, the simultaneously existing form, does not exist, then its fruit itself does not exist. If it is its accompanier, then it will also become its cause. Because the nature of the accompanier is to accompany. Therefore, one cause can produce two fruits without difference, therefore just as one of its fruits exists, the other fruit must also exist. What is the reason that one ability becomes two fruits? Because in the Madhulunga Sutra and others, it is seen that form and taste mutually follow their nature, and in the case of ripening and other situations, just like the difference in taste, form is also seen. By what means, the difference of this self-nature, also exists in taste, form itself is not taste. Therefore, their proximate causes are not dependent on the cause of the difference of the moment arising from the mutual proximate causes, but the difference between form and taste must mutually follow, which is not established. The accompanier of the proximate causes is also the same, and that also depends only on one collection. The explanation of this sutra is one's own...
Chinese
名为“变”。在此，如何将色的近取，理解为其他声音的意义，以及如何成为进入之因，已经说完了。为了成立依赖于一个集合，所说的是为了显示色也与味一起作用，即色的近取之因，其进入的伴随作用，具有显现面向自身果的特征，那才叫做那样。那又是什么呢？所说的是，先前所说的色的近取伴随作用，即味的近取之因的进入。因此，这样说的是这二者是互相伴随作用的。这样，在成立不颠倒之后，如何像不颠倒那样进行随后的推断呢？所说的是，那就是因为这个缘故。如果用产生色的特征之因，来推断产生味的因，那么就是用味来推断色。正因为如此，不能无间断地从味来了知色，因为在味被认知之后，如果不认知色的因的力量进入，就不能认知色存在，并且因为从那样的味的形态，认知到色的因的力量已经进入。那么，认知色，就是认知作为色之因的味的因存在，完全包含在认知具有不阻碍产生色的力量之中。正因为如此，在推断因存在时，不能说从因推断果，因为在推断因本身时，已经成立了认知果存在，所以再次推断是没有意义的。如果世间不能从味来认知色，那么，如果世间不能那样认知，就会被说成是不颠倒的认知不存在。那样的话，即使那是认知，也不是量。即使认知不颠倒，也仍然不会超出如前所说的道理而成立。如果从产生差别性的认知的事物来进行推断，那么从集合产生果
English
It is called "change." Here, how the near-taking of form is understood as the meaning of other sounds, and how it becomes the cause of entering, has been explained. In order to establish dependence on a single assembly, what is said is to show that form also acts together with taste, that is, the cause of the near-taking of form, whose accompanying action of entering has the characteristic of appearing to face its own fruit, that is called that. What is that? What is said is that the near-taking accompanying action of form previously mentioned, that is, the entering of the cause of the near-taking of taste. Therefore, it is said that these two are mutually accompanying actions. Thus, after establishing non-reversal, how is subsequent inference carried out like non-reversal? It is said that it is for that reason. If the cause of the characteristic of producing form is used to infer the cause of producing taste, then taste is used to infer form. Precisely for this reason, it is not possible to know form from taste without interruption, because after taste is cognized, if the power of the cause of form entering is not cognized, the existence of form cannot be cognized, and because from that kind of taste form, it is recognized that the power of the cause of form has entered. Then, knowing form is knowing that the cause of taste that is the cause of form exists, and is completely included in knowing that it has the power to not hinder the production of form. Precisely for this reason, when inferring the existence of a cause, it cannot be said that the fruit is inferred from the cause, because when the cause itself is inferred, the cognition of the existence of the fruit has already been established, so inferring again is meaningless. If the world cannot know form from taste in this way, then if the world cannot know in that way, it will be said that the non-reversed cognition does not exist. In that case, even if that is cognition, it is not valid cognition. Even if non-reversal is cognized, it will still not go beyond the reason stated above and be established. If inference is to be made from the thing from which the cognition of difference arises, then the fruit arises from the collection.