Tibetan
ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དེ་སྟོན་པས་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་འཆད་པ་ནི་ནུས་པ་ཞུགས་པ་གེགས་བྱར་མེད་པ་གང་ལ་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུའོ། །གཟུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གང་ལས་གཟུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་ཕྱི་མ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་བས་བསྒྲུབ་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །རོའི་རྒྱུ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་དེའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་རོ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་གི་ཕྱིར་གྱི་དོན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདིར་གཟུགས་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་གེགས་བྱར་མེད་པ་ཅན་གཟུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉིད་ལ་དཔེར་ན་བུད་ཤིང་གི་འགྱུར་བའི་སོལ་བ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འབའ་ཞིག་ནི་དེའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །མེ་ཡང་དུ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་བུད་ཤིང་གི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པའི་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་མེ་ལས་དུ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དུ་བ་ལས་དེ་ལྟ་བུའི་མེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན་བུད་ཤིང་གི་འགྱུར་བ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་མེའི་དུ་བ་སྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ཚོགས་པ་གཟུགས་དང་རོ་དག་རོའི་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། རོ་སྐྱེད་པ་ན་རོ་གཟུགས་ལ་ལྟོས་པར་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཟུགས་དང་རོ་དག་ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། རོ་ལས་ནི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་རོ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མེད་པར་འབྲས་བུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ན། གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཁྱད་པར་ཅན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ལ་རྟོགས་པ་ཙམ་འདོད་ན། དེར་ནི་འགྱུར་ལ་རག་སྟེ་དེ་ཙམ་གྱི་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེར་ཡོད་པར་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མི
Chinese
如是之相，谓能显现一合之义，即谓于何有入之功能而无障碍者。如是之相，乃色之近取因。由何色之刹那，能生起后一色之刹那，具足和合之差别者，即是近取因。味之因者，乃色之近取因之和合助缘，如是味之近取因，能生起味。所谓“尼”者，乃“以何为因”之义，谓以何为因而如是者，以此故，此处能生起色之功能，无有障碍，与色之刹那前者和合者，即是能推知如是之因。此即譬如木柴变化之炭等体性之近取因是也。然彼唯一非其因，然火乃和合助缘也。火亦能生起烟，如是，由如是木柴之和合助缘之火，能生起烟。由烟能推知如是之火，则木柴之变化亦能推知也。譬如如是所说之差别，由差别所变之火之生烟能推知，如是能推知如是之因，是为彼义。若如是，则能生起色之合集，色与味皆不应说是味之因，以生味时，未曾说味依赖于色故。是故色与味二者，如何能成依赖于一合集耶？由味则应能推知作为因之味，以无因则不生果故。由彼推知，则能推知作为色之因之色。若谓不需了知差别，则不能了知具差别者，若欲仅了知作为果之色，则彼依赖于变异，仅此之量，非为量之境也。然若不迷乱如是之了知存在于彼，则彼即是量之境也。彼乃人
English
That which is such, which is said to reveal the meaning of a single aggregate, that is, to what there is the function of entering and without obstruction. Such a characteristic is the proximate cause of form. From which moment of form, the next moment of form can arise, possessing the distinction of being accomplished by proximity, that is the proximate cause. The cause of taste is the co-operative condition of the proximate cause of form, and thus the proximate cause of taste produces taste. The word "ni" means "because of what," that is, because of what it is so, therefore, here, the ability to produce form, without obstruction, which is the co-operative of the previous moment of form, that is what is inferred as the cause. This is like the proximate cause of the nature of charcoal and so on, which is the transformation of firewood. However, it alone is not its cause, but fire is a co-operative. Fire also produces smoke, and thus, from the fire that has become the co-operative condition of such firewood, smoke arises. From smoke, such fire can be inferred, and the transformation of firewood can also be inferred. For example, the distinction that has been spoken of, the production of smoke by the fire that has been transformed by the distinction can be inferred, and thus such a cause can be inferred, that is the meaning. If that is the case, then the collection that produces form, form and taste, should not be said to be the cause of taste, because when taste is produced, it has not been said that taste depends on form. Therefore, how can form and taste both become dependent on a single collection? From taste, it is appropriate to infer the taste that has become the cause, because without a cause, there is no result. From that inference, the form that has become the cause of form can be inferred. If it is said that without understanding the distinction, the distinguished cannot be understood, if one wants only to understand the form that has become the result, then that depends on change, and that much is not the object of valid cognition. However, if one is not confused that such understanding exists there, then that is the object of valid cognition. That is a person
Tibetan
་ནུས་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཡོད་ཀྱང་ཤེས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་རྒྱུའི་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པས་གཟུགས་རྗེས་སུ་དཔག་གོ །དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་རེ་ཞིག་གཟུགས་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་བཤད་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ནུས་པ་ནི་གགས་བྱར་མེད་པ་ཉིད་དེ་ནུས་པ་འཇུག་པ་དེའོ། །འགྲེལ་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུའི་ཞེས་བྱ་བས་ནི་ནུས་པའི་དོན་བཤད་དོ། །འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཕྱོགས་པ་ཞེས་བྱ་བས་ནི་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་གགས་བྱར་མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པར་བཤད་དོ། །ནུས་པ་འཇུག་པ་དེ་ཅི་ཞེ་ན་མེད་པར་ནི་རོ་མེད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཇི་སྲིད་རོའི་རྒྱུ་སྐྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་གགས་བྱར་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་སྲིད་དུ་རོ་མི་འབྱུང་བའོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་དེ་གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ན་རོ་ཉིད་ཡོད་པར་ངེས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡོད་ན། གཟུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡང་གཟུགས་སྐྱེད་པར་ངེས་པ་ཁོ་ན་བས་གཟུགས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ཅན་གྱི་རོའི་སྐད་ཅིག་དམིགས་པ་ལས་ངེས་པར་གྲུབ་ཀྱི། གཟུགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཞེས་སྨོས་སོ། །རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རང་གི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྐད་ཅིག་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་ལ་ནུས་པ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཞན་གྱིས་ཞེས་བྱ་བ་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནུས་པ་ཐོགས་པ་མེད་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གང་གི་ནུས་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དེར་རྒྱུར་ངེས་པར་འགྱུར་བ་རྒྱུར་གྱུར་པའི་གཟུགས་ཉིད་ གཞན་གྱི་སྒྲའི་དོན་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནུས་པ་འཇུག་པ་འདི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རང་གི་ངོ་བོའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ་འདིར་ནུས་པ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རོའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པའི་ནུས་པ་འཇུག་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྒྱུའི་ནུས་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་འདི་འབྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤུགས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་
Chinese
因为能力对于因和果不是必然的，即使有也无法知晓。因此，如何通过推断因的法来推断色呢？为了回应这个疑问，首先解释了在色上没有错乱，即如下所说。产生自身果的特征是能力，即无障碍，也就是能力的作用。注释说，用“自己的因”来说明了能力的意思。用“对于产生果显现方面”来说明了作用的自性，即无障碍，并不是必然存在的。如果问能力的作用是什么，回答说，没有的话就称为无味。只要在产生味的因上没有无障碍的能力，那么味就不会产生。这样说，如果因对于果不是必然的，那么味本身的存在也会变得不确定。然而，如果存在“从对于产生果显现的因中产生果”的说法，那么色的因也必然产生色，因此色也必然存在。如果说，味的近取因是从具有近取因的味的刹那所缘中确定的，而色则不然，因为从它的近取因产生的结果尚未确定，那么就说了“那个就是其他的因”。味的近取因，从自己的近取因产生的刹那，对于产生它的能力的作用，那个“其他的”就是色的近取因的能力的作用。因为这里要说的是能力无碍，所以，因为什么的能力的作用，在那里必然成为因，成为因的色本身， 是其他声音的意义，而不是果的意义。如果是这样，那么这个能力的作用不是色的近取因的自己的体性的因，因为是同时产生的吗？回答说，是的，这里所说的能力的作用是关联。因此，与味的近取因相关的能力的作用，就是色的近取因的能力的作用的因。因为是同时产生的，所以也不是从它产生这个。因此，暗示着同时。
English
Because the capacity is not definite for cause and effect, and even if it exists, it cannot be known. Therefore, how can form be inferred by inferring the dharma of the cause? To address this doubt, first, it is explained that there is no confusion about form, which is as follows. The characteristic of producing one's own fruit is the capacity, which is none other than unobstructedness, that is, the function of capacity. The commentary says that the meaning of capacity is explained by "one's own cause." By "manifesting towards the production of fruit," it is explained that the nature of function, that is, unobstructedness, is not necessarily existent. If asked what the function of capacity is, the answer is that without it, it is called tasteless. As long as there is no unobstructed capacity in the cause that produces taste, taste will not arise. It is said that if the cause is not definite for the effect, then the existence of taste itself will become uncertain. However, if there is the statement that "fruit arises from the cause that manifests towards the production of fruit," then the cause of form will also definitely produce form, so form must also exist without a doubt. If it is said that the proximate cause of taste is definitely established from the momentary object of taste that has a proximate cause, but not so for form, because the result arising from its proximate cause has not been established, then it is said, "That itself is the cause of the other." The proximate cause of taste, the moment arising from its own proximate cause, the function of the capacity to produce it, that "other" is the function of the capacity of the proximate cause of form. Because what is to be stated here is unobstructed capacity, therefore, because of the function of what capacity, it will necessarily become the cause there, the form itself that has become the cause, is the meaning of other sounds, but not the meaning of the fruit. If that is the case, then is this function of capacity not the cause of the own nature of the proximate cause of form, because it arises simultaneously? The answer is yes, what is called the function of capacity here is a relation. Therefore, the function of capacity related to the proximate cause of taste is the cause of the function of capacity of the proximate cause of form. Because it arises simultaneously, it is also not that this arises from it. Therefore, it implies simultaneity.