Tibetan
་ན་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་ལྡོག་པ་དེ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་ལྟར་ཕྱོགས་ཙམ་བུམ་པ་དང་ལྡན་པ་ལས་གཞན་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་བུམ་པ་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཙམ་ལ་དེ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཉི་ག་ཡང་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ན་གཉི་ག་གཞན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་ལས་བཟློག་པ་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ན་དེའི་རང་བཞིན་བཟློག་པ་དང༌། རང་བཞིན་གཞན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་དེ་ལ་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ཡིན་ལ། གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེར་ཡང་གཞན་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པ་ནི་རང་གི་ཚད་མས་ཀྱང་རྟོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ནི་རང་གི་ཚད་མ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་རྟོགས་ན་རྟོགས་པ་འདི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན་འདི་ལ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །མཐོང་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་བཅད་པ་རང་གི་ཚད་མས་བཟུང་བས་ནི་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང་འཇིག་པ་རྟོགས་པ་ན་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་ཉིད་འོན་ཀྱང་དེ་གཞལ་བྱའི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །འདིར་ཡང་བདག་ཉིད་གཅིག་རྟོགས་པ་ན་ངེ་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་གཅིག་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་འགྲུབ་ན། ཁྱད་པར་མེད་པས་དེ་ལས་གཞན་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི་མཚུངས་པར་རུང་བའི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་རྩོད་པ་བཀོད་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་ལས་དེ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་རྣམ་གཅོད་ཡོངས་གཅོད་གཉིས་ཚད་མ་གཅིག་གིས་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་དམིགས་པས་དེ་དེ་ལས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་རྣམ་པར་བཅད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་མཇུག་བསྡུས་བསྔལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཡུལ་དང་དུས་དག་ཏུ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བཀག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་འགའ་ཞིག་ཏུ་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འགའ་ཞིག་དགག་པ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་དམིགས་པ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་ནི་མི་སྣང་བ་མི་དམིགས་པའི་བྱེད་པ་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་ནི་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་བལྟར་རུང་བ་འམ་མི་རུང་བའི་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་དུ་མའི་རང་བཞིན་དུ་དོགས་པ་ན་གཅིག་དུ་མར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་བཞིན་གཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་གོ ། དེས་ན་འདི་ལྟར་རུང་བ་འགོག་པ་ལ་བལྟར་རུང་བ་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་བལྟར་མི་རུང་བ་ནི་བལྟར་མི་རུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བཀག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར། བལྟར་རུང་བ་ལ་ནི་བལྟར་མི་རུང་བའི་བདག་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་བལྟར་རུང་བར་ཁས་བླངས་ནས་འགོག་ གོ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྐྲ་བྲེགས་ཟིན་ནས་སྐར་མ་རྟོགས་པ་དང་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་འདི་ལ་ཡང་འགའ་ཞིག་རྨོངས་ནས་འགལ་བ་གཅིག་ཉིད་བལྟར་རུང་བའི་དམིགས་པས་བལྟར་མི་རུང་བ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་འགོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། །དེ་ནི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གཞན་དུ་དོགས་པ་ན་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ས་ཕྱོགས་དམིགས་ཀྱང་བུམ་པ་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་མ་ཡིན་པ་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་མེད་པའི་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡང་གཞན་རྨོངས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དངོས་པོ་གཞན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་དགོས་པ་ཅན་དངོས་པོ་མེད་པ་བསྒྲུབ་བའི་ཕྱིར་དེ་དམིགས་པས་དགག་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བྱས་པ་ཡང་དེ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་ན་ཡུལ་དང་མི་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་བ་ཉིད་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞན་དམིགས་པ་ན་མི་དམིགས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་གཞན་ཡོད་པ་ན་ཡང་མེད་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ་བསལ་ནས་རྟོགས་པའི་མཐར་ཐུག་པ་ཅན་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་བྱེད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གང་གི་ཚེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །འདིར་ཡང་གཉིས་དག་གཉིས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འྔོག་པ་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་དོན་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དངོ
Chinese
那麼，如果帶有瓶子，它的本質的相反就不會存在了。同樣，正如僅僅一部分具有瓶子與其他不同，因此它也不是帶有瓶子的，因為僅僅一部分就沒有它，因為兩者都是不同的。因此，在理解事物時，兩者都被區分為不同的。當與其本性相反的事物以另一種方式存在時，其本性的相反和本性就沒有其他了。如果對不存在的事物理解其本性是完全的排除，那麼以另一種方式安立就是區分。在那裡，具有其他本性的事物也可以通過自己的量來理解，但理解不存在的事物並不依賴於自己的量。如果沒有理解不存在的事物，那麼這種理解是怎樣的呢？這已經解釋過了。因為從所見之物的相反兩者都可以理解。通過自己的量所把握的區分是什麼也做不了的。因為它會變成理解本身。在理解沒有後續和毀滅時，也確實存在對不存在事物的理解，然而，由於它不是可衡量的最終，所以不是量。由於沒有名稱就不會產生，因此顯示了必須證明名稱。在這裡，當理解一個自性時，斷除它是其他自性的，顯現本身就是量。正因為如此，如果僅僅通過完全斷除一個就能成立區分其他，由於沒有區別，因此會成立斷除除此之外的所有事物，但僅僅是與之相似的自性就不是了。提出了諸如“不應該說區別”等等的爭論，因為通過確定顯現其自性的知識，從完全斷除一個的自性中，會區分出它是它的自性，因此，為了證明區分和完全斷除這兩者是由一個量來完成的，因此，通過如此觀察，會區分出它是與它不同的自性，這是總結的難題。從“並非在它的境和時中遮止所有其他的物”開始，因此在某處的某個
English
Then, if it is with a pot, the opposite of its essence will not exist. Similarly, just as having only a part with a pot is different from others, so it is also not with a pot, because only a part does not have it, because both are different. Therefore, when understanding things, both are distinguished as different. When something contrary to its nature exists in another way, the opposite of its nature and the nature have no other. If understanding the nature of something that does not exist is complete exclusion, then establishing it in another way is distinction. There, things with other natures can also be understood by their own measure, but understanding things that do not exist does not depend on their own measure. If one does not understand things that do not exist, then how is this understanding? This has already been explained. Because both can be understood from the opposite of what is seen. The distinction grasped by one's own measure can do nothing. Because it will become understanding itself. When understanding the absence of succession and destruction, there is indeed an understanding of things that do not exist, however, since it is not the ultimate of what can be measured, it is not a measure. Since names do not arise without existence, it is shown that names must be proven. Here, when understanding one self-nature, the manifestation itself is the measure for distinguishing that it is the self-nature of others. Precisely because of this, if distinguishing others can be established merely by completely excluding one, since there is no difference, it will be established that all things other than that are excluded, but it is not merely the nature that is similar to it. Arguments such as "distinction should not be spoken" are put forward, because through the knowledge that definitely manifests its self-nature, from the complete exclusion of one's self-nature, it will be distinguished that it is its self-nature, therefore, in order to prove that both distinction and complete exclusion are accomplished by one measure, therefore, by observing in this way, it will be distinguished that it is a self-nature different from it, this is the concluding difficulty. Starting from "it is not that all other things are blocked in its realm and time," therefore, in some place, some
Chinese
某些反驳是因为如前所述的方式，从不可得而来，因此，对于非其自性的境，则阐述了不显现的不可得的作用。因此，事物是通过体验确认为一的自性来认识的。当其他人怀疑可看或不可看的自性是多的自性时，一不会变成多，通过体验一的自性本身来遮止。因此，像这样遮止可容许时，可看本身不是支分，那怎么会因为不可看本身而不遮止不可看呢？如果说，对于可看，因为没有不可看的自性，所以在承认可看之后进行遮止，这就像剃完头发后才认识到星星一样。如果有些人对此感到困惑，认为一个矛盾可以通过可看的目标来遮止不可看的自性，所以没有矛盾。那是因为当知识怀疑其他自性时，也会发生变化。同样，即使目标是地方，如果不对没有瓶子产生怀疑，那么显现本身就会变成没有它的名称。如果不是这样，知识也不会对其他产生迷惑。因此，为了证明事物不存在，需要将事物安置在其他自性中，通过目标来遮止的意义，如前所述的方式进行，仅仅如此，也是境的究竟的名称的自性。如果仅仅是生起认识的自性，因为与境不相应，即使不是其他的究竟，也无疑会成为那样。因此，当目标是其他时，不可得通过显现来成立，当其他存在时，不存在也通过显现来成立。这样，为了显示不需要成立事物不存在的所依，认识的究竟本身就是不可得的作用，所以才说了“何时”。在这里，当二者都否定为二时，因为显现本身会进行命名，所以不可得是没有意义的。同样，事物
English
Some refutations arise from non-apprehension in the manner described earlier, thus, for an object that is not its own nature, the function of non-apprehension of non-appearance is explained. Therefore, things are understood through experiencing certainty in the nature of one. When others doubt whether the nature of what can be seen or cannot be seen is the nature of many, one does not become many, and it is prevented by experiencing the nature of one itself. Therefore, when preventing what is permissible in this way, what can be seen itself is not a limb, how can what cannot be seen not be prevented because of what cannot be seen itself? If it is said that for what can be seen, because there is no nature of what cannot be seen, it is prevented after admitting what can be seen, this is like recognizing the stars after shaving the hair. If some are confused about this, thinking that a contradiction can prevent the nature of what cannot be seen by the object of what can be seen, so there is no contradiction. That is because when knowledge doubts other natures, it also changes. Similarly, even if the target is a place, if there is no doubt about the absence of a vase, then the manifestation itself will become the name of its absence. If it is not so, knowledge will not confuse others either. Therefore, in order to prove that things do not exist, it is necessary to place things in other natures, and the meaning of preventing by the target, done in the manner described earlier, is also the nature of the name of the ultimate object. If it is merely the nature of arising knowledge, because it does not correspond to the object, even if it is not the ultimate of others, it will undoubtedly become like that. Therefore, when the target is other, non-apprehension is established by manifestation, and when other exists, non-existence is also established by manifestation. In this way, in order to show that the ultimate of cognition itself is the function of non-apprehension, eliminating the dependence on proving the non-existence of things, it is said "when". Here, when both are negated as two, because manifestation itself will name, non-apprehension is meaningless. Similarly, things