Tibetan
་ངོ༌། །དེའི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ལས་ཚད་མ་བཏང་སྙོམས་པ་ཉིད་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་ངོ་བོ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེ་ན་ཅི་ངོ་བོ་མེད་པར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ན་རྣམ་པར་གནས་པ་ཅུང་ཞིག་ཡོད་དམ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གནས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ཡང་གནས་པ་མེད་ན་ཡང་ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་གཞག་ཅེས་བྱ་བའི་བརྒལ་བ་ཅི་ཞིག །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་སྐད་བརྗོད་པར་ཟད་ཀྱི་དེ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མའི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྟག་པ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དུས་གསུམ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་ཚད་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་མེད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྗོད་པ་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་རིགས་པ་སྟོན་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་དག་དངོས་པོ་མེད་པ་རང་བཞིན་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་རྨོངས་པ་དེ་དག་ལ་རིགས་པ་འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་ལྡོག་པར་ཁས་ལེན་ན་དེ་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། དེ་ནི་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྱི་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ལྡོག་པ་ནི་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཁས་མི་ལེན་ན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག །འདི་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ལ། དོན་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བའི་ཚད་མ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པས་ཀྱང་ཡོད་པ་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་འཇལ་བར་བྱེད་དོ། །མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེའམ་དེ་མེད་པ་ནི་ཚད་མ་སྐྱེད་པའམ་ཡོད་དོ་ཞེས་གཞལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་གཞལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་འམ་དེ་མེད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་གཞལ་བར་བྱ། དེས་ན་གང་ཡང་མེད་པ་དེ་ནི་དེར་དངོས་པོའམ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཇི་ལྟར་ཡང་གཞལ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བུམ་པས་སྟོང་པའི་ཕྱོགས་སུ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་བུམ་པ་ཡལ་
Chinese
。因此，存在本身应当被确立。否则，作为衡量者，量会处于中立状态，从而保持其自身性质。如果说“非事物就是无自性”，那么如何确立它呢？如果在确立无自性时，存在少许的安立，那么它就不会被确立为无自性，因为自身即是自性。如果什么安立都不存在，那么又有什么必要去驳斥“如何确立无自性”呢？如果这样，又该如何说“无自性本身就是非事物”呢？仅仅是这样说而已，但仅凭这一点并不能成为量的对境。例如，说“常法是具有不退转的自性，与三时相联系”等等。这并非量的对境，也没有确立，因为这种情况是不可能的。这种说法也不是矛盾的，因为它仅仅具有揭示理性的本质。对于那些迷惑地认为非事物具有其他自性的人，才说这种理性的。如果承认事物会改变，那么它本身就是非事物，还需要其他什么呢？那会变成其他的意义，而不是非事物，因为改变是其他的。如果不承认改变，那么因为它本身是存在的，所以这个“非事物”又是什么呢？对于此，也没有少许的自性存在，因为它仅仅是说“它不存在”而已。因此，这个“无所缘”不是可衡量的，并且非事物的意义也不是可衡量的。以自性产生的量是从存在本身产生的，并且以非自性产生的量也衡量说存在本身是存在的。无论什么是不存在的，或者它不存在，都不是产生量或者衡量说存在的对象。如果说“它应当被衡量为不存在”，那么因为它或者它不存在是丝毫不存在的，所以衡量什么呢？因此，任何不存在的事物，无论在那里事物或者非事物，无论如何都不是可衡量的。因此，以瓶子为空的处所为对境，以及瓶子消失
English
Therefore, existence itself should be established. Otherwise, as the measurer, the valid cognition would be in a neutral state, thereby maintaining its own nature. If it is said that "non-entity is without own-nature," then how is that to be established? If, in establishing the absence of own-nature, there is some slight establishment, then it will not be established as the absence of own-nature, because self is that very own-nature. If there is no establishment at all, then what need is there to refute "how is the absence of own-nature to be established?" If so, how is it said that "the very absence of own-nature is non-entity?" It is merely said thus, but that alone does not make it the object of valid cognition. For example, saying "permanence is of the nature of being immutable, connected with the three times," and so forth. That is not the object of valid cognition, nor is there establishment, because such a thing is impossible. The statement is not contradictory either, because it is merely of the nature of revealing reason. This reasoning is stated for those who are confusedly thinking that non-entities possess other natures. If one admits that an entity changes, then that itself is a non-entity; what else is needed? That would become another meaning, not a non-entity, because change is other. If one does not admit change, then because it itself is existent, what is this "non-entity"? For this, there is not even a little own-nature, because it is merely saying "it does not exist." Therefore, this "objectless" is not measurable, and the meaning of non-entity is also not measurable. Valid cognition arising by its own nature arises from existence itself, and valid cognition arising not by its own nature also measures that existence itself exists. Whatever is non-existent, or its non-existence, is not to be produced by valid cognition or measured as existing. If it is said, "it should be measured as non-existent," then because it or its non-existence is not even slightly existent, what is to be measured? Therefore, whatever does not exist, whether there entity or non-entity, is in no way measurable. Therefore, the pot vanished, along with the object focused on the place empty of the pot.