Tibetan
་པ་སྟེ། དེ་ལ་ལྟོས་ནས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ནི་འདི་ཉིད་དེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཀྱང་ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་ཉིད་ལས་སོ། །དེས་ན་ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་གཞན་ལས་བྱེ་བྲག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་བརྟེན་ནས་མི་འཇུག་པ་ལ་ལ་མེད་པ་ཤེས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །བྱེ་བྲག་དེ་ཡང་དེ་དག་ལས་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ན་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་ནི་འགྲེལ་པ་དེའི་བྱེ་བྲག་ནི་ཁྱད་པར་ཏེ་གཞན་བསྟན་ཏོ། །ཁྱད་པར་ཡང་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་ཚད་མ་རྣམས་མི་འཇུག་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བས་ངེས་པའི་ཚད་མ་ལོག་པ་མི་རྟོགས་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཅིག་པ་འགའ་ཞིག་མི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ཉིད་འགའ་ཞིག་མི་འཇུག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་ལུང་གཉིས་ནི་མ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ལ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་མི་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་འབྲེལ་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མདོར་ནི་མདོས་ཟིན་པའི་ཚིག་ཉིད་དང་འབྲེལ་པར་རིགས་ཀྱི་གཞན་དང་མ་ཡིན་པས་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ཉིད་བཤད་པའི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ཚིག་གོ་རིམས་བཞིན་བཀྲོལ་བའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ནི་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྐབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ནི་ མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་རྣམས་ལྡོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་ཞེས་སྔར་བཀྲོལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པའི་ཞེས་སྨོས་སོ། །བྱེ་བྲག་གི་སྒྲའི་དོན་བཤད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཇི་སྐད་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གཏན་ཚིགས་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དོན་གྱིས་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པས་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ན། དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ་དང་འབྲེལ་པའི་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་ཏེ། མི་དམིགས་པས་ནི་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་མེད་པར་བསྒྲུབ་པར་ནུས་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་ཉིད་མི་དམིགས་པའི་ཁྱད་པ
Chinese
是故，依彼而立。理则即是此，因是此时之故。差别亦唯是诸量不转之故。是故，依于诸量不转异于他者之差别，而能成立无有不转之有。若彼差别亦具有异于彼等之特点，则将转变。其势所得之果，即是彼释之差别，即是特点，亦即开示他者。特点亦具有成为所缘之相之相。是故，若谓以“于诸量不转”之语，不能了知已决定之量颠倒，然若了知某一部分不转，则于一切皆能了知，如是，则如前所说具有特点之现量唯一，亦将成为某一部分不转，然比量与圣教二者则非，故彼即是彼，彼亦是理。于此“有者”之语，与“不缘”之语，关联不合道理，总而言之，与已总摄之语相关联方合道理，与他者则否，故是如前所说之宣说方式。为依循经句次第解释之故，故说“理则是”。时机之理则是，能成立无有之识等之量皆是遣除，且彼亦是不缘，如是先前已解释完毕之故，故说“不缘之”。解释差别语之义，即是“差别是”之语，如前所说一般。是故，“理则依于差别”之义，即是依于自性之特点，此乃其义。若谓与成为所缘之相相关联，并非不缘之特点，然实则不然。不缘者乃与如是之义相关联，是故方说“成为所缘之相”，若谓说成为与所缘之相相关联之所缘，此说亦是真实，不缘者乃能成立无有成为所缘之相之特殊事物，而非其他，是故事物本身即是不缘之特点。
English
Therefore, it depends on that. The reason is this itself, because it is the occasion for this itself. The distinction is also solely because the valid cognitions do not apply. Therefore, based on the distinction of the non-application of valid cognitions being different from others, it establishes the knowledge that some non-application exists. If that distinction also has characteristics different from those, it will change. The result obtained by its force is that the distinction of that commentary is the characteristic, which is to show others. The characteristic also has the characteristic of being the nature of being an object of focus. Therefore, if it is said that the words "in the non-application of valid cognitions" do not realize the reversed valid cognition that has been determined, but if one realizes that some one thing does not apply, then one will be able to realize everything. Even so, only the direct perception with the characteristics mentioned above will become the non-application of some one thing, but the inference and the two scriptures are not, so that itself is that itself, and that is also the reason. Here, the connection between the word "some" and the word "non-apprehension" is not reasonable. In short, it is reasonable to relate it to the very words that have been summarized, but not to others, so it is the way of explaining as mentioned before. Because the sutra words are explained in order, it is said, "The reason is." The reason for the occasion is that the valid cognitions that establish the knowledge of non-existence, etc., are all reversed, and that is also non-apprehension, so it is said "non-apprehension" because it has already been explained before. The meaning of the word "distinction" is explained as "distinction is," just as it was said just now. Therefore, the meaning of "the reason depends on the distinction" is that it depends on the characteristic of its own nature. This is the meaning. If it is said that the connection with becoming the nature of the object of focus is not the characteristic of non-apprehension, but in fact it is. Non-apprehension is related to such a meaning, so it is said, "becoming the nature of the object of focus." If it is said that the object of focus is said to be related to becoming the nature of the object of focus, then this statement is true. Non-apprehension can establish the absence of the special thing that becomes the nature of the object of focus, but not others, so the thing itself is the characteristic of non-apprehension.
Tibetan
ར་དུ་བཀོད་དོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ནི་དོན་ལ་གནས་པ་ཉིད་དུ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ན་དམིགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པའི་བུམ་པ་མེད་པ་དེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་ཁྱད་པར་འདི་ནི་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བསྟན་པ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་དུ་ཉེ་བར་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལྟར་བརྗོད་པས་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་སྐྱོན་མེད་དོ། །ད་ནི་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་གཟུགས་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྨོས་སོ། །མེད་པ་ནི་མེད་པར་ཤེས་པ་དེ། གལ་ཏེ་དེ་གྲུབ་པ་འདིའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་འདིར་དེ་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་འབྲས་བུ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ཡིན་ན། འདིར་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་འདིར་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་ཞེས་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཏགས་ནས་རང་གི་ ཕྱོགས་གཞག་པའི་ཕྱིར་འདི་བརྗོད་དོ། །ཤེས་པ་མེད་པས་དོན་མེད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན། ཤེས་པ་མེད་པ་དེ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་མེད་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རམ། ཡང་ན་དེ་མེད་ཀྱང་གྲུབ་པ་དེ་དོན་མེད་པ་བསྒྲུབ་པ། དེ་ལ་དང་པོ་ཁས་ལེན་ན་ཤེས་པ་མེད་པ་མ་གྲུབ་པ་འདི་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་དམིགས་པ་གཞན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དེ་ལྟར་བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པ་ན་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །རྟོགས་པ་ཡང་ཐུག་པ་ཡོད་ན་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མི་དམིགས་པ་རྟོགས་ན་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། མི་དམིགས་པ་ཡང་རང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་མི་དམིགས་པ་རྟོགས་ན་ཡིན་ནོ། །གཞན་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་པས་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྩ་བ་ཡང་མི་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་ཡང་ཕྱོགས་གཉིས་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པར་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་འདི་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པས་མི་དམིགས་པ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་འོན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མི་དམིགས
Chinese
如是安立。因此，殊胜极结合，亦能成立于实义，譬如在某些方位的差别中，没有成为所缘之相的瓶子，是因为没有缘故。因此，此差别乃是依于实义，故显示为依于实义。所要成立的显示，因为不是支分，故接近于依于理，如是说，也以如是之性与关联之性，如是了知，故无过失。现在，为了“无”等是论典之体，故说“于此”等。无，即是知为无，如果那是此成立之果，则将在此成立彼无。或者，如果知是自性的果，而非以境成立之门，则在此仅成为所成立，而非无。因此，将成为名言所要成立。因此，在此如何知，如是自己假立，为了安立自己的 宗派，故说此。如果以无知成立无义，则彼无知也与无无差别，故将以他无知成立吗？或者，彼虽无，但成立彼成立无义。其中，如果首先承认，则此未成立之无知，因为不是成立者，故当以他不缘成立。对此，如是驳斥与观察，则将成无止境。了知也唯有有止境才能转变，故将不成了知。彼所说，即是“无缘亦”之意。如果了知不缘，则将成了知无，不缘也唯有了知自成立之不缘才能成立。其他也同样，因为无有任何了知究竟，故根本也将不成了知。或者，如果也是第二种情况，则如何与无无差别，但此成立，同样无义也是，故说不缘无义，即是“或者”之意。以何成无止境，不缘。
English
Thus it is established. Therefore, the supremely combined distinction can also establish itself in reality, for example, in some differences of direction, the pot that has become the characteristic of the object of focus is absent because it is not focused upon. Therefore, this distinction is based on reality, so it is shown to be based on reality. The display of what is to be established is not a limb, so it is closely related to being based on reason. By saying so, it is understood in this way through the nature of being so and the nature of connection, so there is no fault. Now, in order for "absence" and so on to be the body of the treatise, "here" and so on are mentioned. Absence is knowing that there is absence. If that is the result of this establishment, then it will establish that absence here. Or, if that knowledge is the result of its own nature and not through the door of establishing the object, then only that much will become what is to be established here, not absence. Therefore, the term will become what is to be established. Therefore, how is it known here? Thus, one's own sect is established by oneself, so this is said. If the absence of knowledge establishes the absence of meaning, then is that absence of knowledge also established by another absence of knowledge because it is no different from absence? Or, even if it is absent, it establishes that the establishment of meaninglessness is established. Among them, if the first is admitted, then this unestablished absence of knowledge is not the establisher, so it should be established by another non-perception. If it is refuted and examined in this way, it will become endless. Understanding also changes only when there is an end, so it will not become understanding. What was said is the meaning of "non-perception also". If non-perception is understood, then it will become understanding absence, and non-perception is only established if non-perception that establishes itself is understood. Others are also the same, because there is no ultimate understanding, the root will also not become understanding. Or, if it is also the second case, then how is it no different from absence, but this is established, and meaninglessness is also the same, so saying that non-perception is meaningless is the meaning of "or". What becomes endless, non-perception.