Tibetan
པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཉེ་བར་བསྟན་པས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་དགྲོལ་བས་ཀྱང་འདི་སྤངས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་མ་སྤངས་པ་དང་འདྲ་བར་དེ་དག་གིས་བརྩད་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ཇི་ལྟར་ཐལ་བ་མཚུངས་ཤེ་ན། བསམ་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། ཤིང་སྒྲུབ་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཡང༌། དེ་མེད་ན་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཡུལ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཨཀྵ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲའི་དོན་དུ་མ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པར་བཟུང་བ་དོན་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལ་ངེས་པར་གཟུང་བས་ཀྱང་གཞན་བཟློག་པས་ན་ཇི་ལྟར་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པར་མི་འགྱུར། རང་གི་སྒྲུབ་པས་གཟུང་བའི་བདག་ཉིད་ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ལས་གཅིག་ལ་གཞན་བཟློག་པ་འཛིན་པ་ཕན་ཚུན་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡིན་པ་དག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་དག་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པ་ན། ཇི་ལྟར་རང་སྒྲུབ་པས་མ་བཟུང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན། དེས་ན་མདུན་ན་སྣང་བའི་ཤིང་གི་རང་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་ན་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལྟར་ཡང་འགྲེལ་པར་གསལ་བར་བྱའོ། །གཅིག་རང་དུ་བསྟན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ངེས་པ་ བཟུང་བ་ཁས་ལེན་པ་དང་མི་ལེན་པ་དག་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ལ་བརྗོད་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བ་བཤད་པའོ། །ད་ནི་འདིར་ཕ་རོལ་པོ་དག་རྣམ་པར་གཅོད་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་པར་སྟོན་པས་མཐོང་བ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཞེས་སྨྲས་སོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་གཅད་པ་ཡིན་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས་ཏེ། འདི་ཁོ་ན་ཤིང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤིང་ཤེས་པ་ནི་ཤིང་མ་ཡིན་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ་ཤིང་མ་ཡིན་ཤེས་པ་ཡང་སིང་ཤེས་པ་ལ་ལྟོས་པ་དེས་ན། ཇི་ལྟར་ཤིང་མ་ཡིན་རྣམ་པར་གཅད་པས་བསྒྲུབ་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ལ་བརྗོད་པའི་ཉེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེས་པ་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ཤིང་ལ་བརྟེན་པས་རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་ན་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཤེས་པར་བླ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཅོད་པས་ཤིང་མི་སྒྲུབ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལས་བཟློག་པ་ཤེས་པར་བླ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་གཅིག་འགའ་ཞིག་མཐོང་ཞིང་གཞན་ལ་དེས་གཞན་ནི་ཞེས་དེ་དག་དང་ཆོས་མི་མཐུན་པར་ངེས་པ་དེ་ལས་འབྱེད་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་སྐྱེའོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །སྐྱེ་བ
Chinese
是故，以显示不能证知的对境而遮遣，故依如何成立之理，即使以解释论典而遮遣此，然如同未遮遣般，彼等作诤论。今如何是同等过失耶？此乃是所思：虽是树之成立究竟，然若无彼，则树等之声，以境决定性而转不成立故，阿奢（aṣa）等之声，多义者等亦非一切之义故，定须执取依于义，以定须执取亦遮遣他物故，如何不成互相依赖？若谓，以自之成立所执之体性，于树与非树二者中，执取一者遮遣他物，故不观待互相耶？树与非树等，非唯以分别而可知，故彼等是现量之境，如何是自成立所未执之体性？故于眼前所显现之树自性，以现量之力而从非树返还，则如何成互相依赖耶？如是亦当于释中明之。显示一者自性，是说对于执取与不执取之抉择，说为言说之过失。今于此，由显示他宗虽作抉择亦无过失，故说见所返者。设若作抉择，如何知耶？此唯是树，如是知树，是观待知非树，而知非树亦观待知树，故如何以抉择非树而成立，是言说抉择之过失。此过失是不存在，何以故？以依于树而证悟究竟时，从彼返还易于知故，以抉择如何不成树之成立耶？又如何易于知从所显现返还耶？谓：如是见一者少分，而于他者，以彼是他者之故，决定与彼等法不相符，从彼分别，分开而安立生，如是连结。
English
Therefore, by showing the object that cannot be cognized and rejecting it, based on how it is established, even if this is rejected by explaining the scriptures, it is as if it has not been rejected, and they argue about it. Now, how is it the same fault? This is what is thought: Although the establishment of a tree is complete, if it is not, then the sounds of tree and so on, because they turn out to be determined by the object, and the sounds of asha (aṣa) and so on, the meanings of many things are not all meanings, so it is necessary to grasp and rely on the meaning, and because it is necessary to grasp, it also rejects other things, so how can it not become interdependent? If you say that the nature of grasping by one's own establishment, in the two of tree and non-tree, grasping one and rejecting the other, so it does not depend on each other? Trees and non-trees, etc., cannot be known only by distinction, so they are the objects of direct perception, how can they be the nature that is not grasped by self-establishment? Therefore, the nature of the tree that appears in front of us, by the power of direct perception, returns from the non-tree, then how can it become interdependent? This should also be clarified in the commentary. Showing one's own nature is to say that the fault of speech is said for the distinction between grasping and not grasping. Now, here, by showing that there is no fault even if the other party makes a distinction, it is said that what is turned back from seeing. If a distinction is made, how is it known? This is only a tree, knowing the tree in this way, is dependent on knowing the non-tree, and knowing the non-tree is also dependent on knowing the tree, so how can it be established by distinguishing the non-tree, it is the fault of speaking of distinction. This fault does not exist, why? Because when enlightenment is completed by relying on the tree, it is easy to know by turning back from it, how can it not become the establishment of the tree by distinction? And how is it easy to know by turning back from what appears? It is said: In this way, seeing one part, and in the other, because that is the other, determining that it does not match those dharmas, separating from that, separating and establishing, is born, thus connected.
Tibetan
འི་རྒྱུ་སྨྲས་པ་གཞན་ལ་དེའི་རྣམ་པས་དབེན་པའི་བློ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་སོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྟོགས་པས་བཟུང་བ་འགའ་ཞིག་དམིགས་པ་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློས་བཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་རྙེད་པར་བླ་སྟེ། གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པས་གཟུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་ལས་བཟློག་པ་ཤེས་པར་བླ་བར་བསྒྲུབས་ནས། དེ་ནི་ཉེས་པ་མེད་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྨྲས་པ། གང་གི་ཕྱིར་འདི་ཁོ་ན་ཤིང་ཡིན་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཤེས་པ་དེ་དེ་ལས་བཟློག་པ་སྤངས་ནས་འདི་ནི་ཤིང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པ་ན་དེ་ལས་བཟློག་པ་ན་ཤིང་དུ་རྟོགས་པ་སྤངས་ནས་དེའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་དང་མི་ལྡན་པ་ཁོ་ན་འཇུག་པར་བྱེ་དོད། །དེ་ལ་དེ་ལྟར་ཤིང་ལ་རང་གི་རྟོགས་པའི་ཡུལ་དང༌། ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལ་དེས་བཟློག་པར་ཤེས་པ་དེས་ན་འདི་ཁོ་ན་འམ། འདི་ཡང་རྟོགས་ཀྱང་རུང་ཏེ་སྔར་བཤད་པ་ཉེས་པ་མེད་དོ། །རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་སྨྲས་པ་ལ་ནི་རྣམ་པ་འདི་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྨྲས་པ་ལ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་ནི་འབའ་ཞིག་ཏུ་ ཤིང་མ་ཡིན་པ་དག་སྒྲུབ་པས་ཀྱང་རྟོགས་པས་ན་ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡིན་པ་རང་གིས་རྟོགས་པ་དང༌། དེ་ལས་བཟློག་པས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་གཞན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་ན་རྣམ་པར་གཅོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་སེལ་བར་སྨྲ་བ་ལ་ནི་འབའ་ཞིག་པའི་ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་མཐོང་བས་ཤིང་རྟོགས་ནས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོགས་པས་རང་ལས་བཟློག་པ་རྣམ་པར་གཅོད་པས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ནི་མཐོང་བས་ཤིང་རྟོགས་པའི་གསལ་བ་གཞན་ལ་ཡང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་སྨྲས་པ་ནི། གཅིག་ལ་མཐོང་བའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡོད་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་སྨྲས་པས་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ན་སློབ་དཔོན་རང་གི་ལུགས་ལ་ཡང་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དེ་འོ་ན་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཤིང་གི་རྣམ་པ་གཅིག་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་རྟོགས་པར་མི་རྟོགས་པ་དེའི་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་རྟོགས་པ་དེའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་མ་ཡི་པར་གྱུར་པ་ཤིང་དང་ཤིང་མ་ཡི་པར་གྱུར་པ་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བྱེད་དོ། །འདི་སྐད
Chinese
说其原因是，因为在其他事物上体验到缺乏该事物形态的心识。这就是所说，当确定形态的觉悟抓住某些事物时，由于具有该形态的心识所抓住的不是与此相反的事物。认识到是其他事物是重要的，如果不是其他事物，则会陷入被具有该形态的知识所抓住的境地。这样，通过证明了从所见之物中认识到相反的事物是重要的。为了证明这是没有过失的，所以说，因为明确地知道“这才是树”的缘故，当舍弃了与此相反的事物，而觉悟到“这是树”时，就舍弃了与此相反的觉悟，只有具备和不具备该形态的事物才会进入。因此，对于树来说，它本身是觉悟的对境，对于非树来说，通过觉悟到与此相反的事物，因此，要么是“这才是”，要么是“这也是”的觉悟都是可以的，之前所说的没有过失。对于说具有区分对境的人来说，不会有这种情况，所说的是对于说区分的人来说。在这里，仅仅通过 确立非树，也能觉悟，因此，树和非树本身觉悟，并且通过与此相反的事物作为对境的树和非树的区分，在一个知识中，将另一个称为区分是有可能的，因为如果觉悟到自己的体性，区分就是有可能的。对于说排除他者的人来说，没有仅仅觉悟树和非树的分别念。如果通过所见而觉悟到树，然后通过分别念，通过区分与自身相反的事物来觉悟，那么，不是这样的，所说的是因为通过所见觉悟到树的明晰性不会变成觉悟到其他事物。所说的理由是：对于一个所见。这样，即使有区分，也因为说了确立，而显示了没有互相依赖，因此，导师也舍弃了自己的宗派，所以说了“那么”。对于觉悟到树的一个形态，不觉悟到安住的觉悟，觉悟到它的因和非因，成为它的对境和非对境，成为树和非树的自性，进行区分。这就是说
English
The reason is said to be because of experiencing a mind devoid of that form in other things. This is what is said, when a definite form of realization grasps certain things, because the mind with that form does not grasp the opposite of it. It is important to recognize it as something else, if it is not something else, it would fall into being grasped by the knowledge with that form. Thus, by proving that it is important to recognize the opposite from what is seen. In order to prove that this is without fault, it is said, because of clearly knowing "this is the tree", when abandoning the opposite of it, and realizing "this is a tree", then abandoning the realization of the opposite, only things that have and do not have that form will enter. Therefore, for a tree, it itself is the object of realization, for a non-tree, by realizing the opposite of it, therefore, either "this is the only one" or "this is also" realization is possible, what was said before is without fault. For those who say that they have the object of distinction, this situation is not possible, what is said is for those who say distinction. Here, merely by establishing non-trees, one can also realize, therefore, the distinction between trees and non-trees that are realized by themselves, and trees and non-trees that take the opposite as their object, in one knowledge, calling the other distinction is possible, because if one realizes one's own nature, distinction is possible. For those who say to exclude others, there is no conceptualization of merely realizing trees and non-trees. If one realizes a tree through what is seen, and then through conceptualization, one realizes by distinguishing what is opposite to oneself, then, it is not like that, what is said is because the clarity of realizing a tree through what is seen will not become realizing other things. The reason given is: for one seen. Thus, even if there is distinction, because of saying establishment, it shows that there is no mutual dependence, therefore, the teacher also abandoned his own tenet, so he said "then". For realizing one form of a tree, not realizing the abiding realization, realizing its cause and non-cause, becoming its object and non-object, becoming the nature of tree and non-tree, making distinctions. This is what is said