Tibetan
དད་པར་ཡང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འདི་ན་མེའོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ནི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམས་གཞག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་མ་བརྟགས་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པ་ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ལྡོག་པའི་ས་བོན་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་ཞེས་དངོས་པོ་ལ་གཅིག་དང་དུ་མར་འཛིན་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་བརྗོད་པ་ནི་དམ་པའི་དོན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཁྲ་བོ་དང་སེར་སྐྱ་དག་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཀྱིས་འདྲེ་བ་ཡིན་ལ། དོན་གཅིག་ལ་ཡང་ཁྲ་བོ་དང་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ནི་དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དོན་ལ་དང་གི་སྒྲའོ། །ད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་བློ་དེ་ཁོ་ན་ཅི་སྟེ་མི་སྦྱོར་ཞེས་བྱ་བ་འཆད་པ་ནི། དེས་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་སྟེ། བྱེ་བ་འདི་ནི་བློའི་དོན་ལ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཀུན་བརྟགས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་འགའ་ཞིག་ནི་རྗེས་སུ་འཇུག་ལ་འགའ་ཞིག་ནི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་བློ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དོན་མ་ཡིན་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རྟོགས་པ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་དོན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ལ་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་ སྒྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་བློའི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་བྱ་བ་འདི་བློ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་བ་ལང་གི་ལྡོག་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་རང་གི་མཚན་ཉིད་བཟུང་བར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། ཁྱད་པར་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ། སྤྱི་དང་འདྲས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྡོག་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན
Chinese
信仰也成为法与有法事物的组成部分，例如就像这里说的“这个是火”。 它的法与有法事物的自性被解释为安立法与有法。 同样，没有考察意义的“如是”，就与“仅仅如是”相关联。 同样，什么样的不同与非不同是遣返的种子，那个“仅仅如是”说，将事物执著为一和多是错误的，等等，这些说法是胜义谛的说法。 花色和黄色等是由牛本身混合的，即使在一个意义上，花色和牛也是不同的，因为它们在事物的自性中不存在。 怎么样呢？ 在理性的意义上，是“和”这个词。 现在解释为什么不把那个智慧完全运用到一切事物上，那就是“因为总的”。 总的和个别的差别，这个差别是在智慧的意义上。 怎么样呢？ 就像所说的那样，就在那个上面。 因为就在那个上面，一切法的差别都被假立，因此，法的个别有些是随同的，有些是遣返的，所以就变成了各种各样的总和个别。 如果仅仅是智慧而不是意义，怎么样呢？ 就像所说的，在所立和能立的认识上。 因为法的差别存在于所立和能立的认识上。 如果它确实存在于意义上，那么，在这种情况下，在所立和能立的认识上，就会有见到事物的存在，因此就不会成为所立和能立的认识。 因此，因为见到事物会消失，所以这仅仅是智慧的对境。 怎么样才能使这件事仅仅在智慧上显现呢？ 因为正理自在陈那论师已经承诺，要把握具有遣返差别的牛的自相。 那么，所说的“那不是”是说：个别是自相，总的和相似的，也就是说，不应该把握已经作为遣返差别的个别自相。 怎么样呢？ 解释说：那不是应该把握为总和个别等自性的。 那又是因为什么呢？
English
Faith also becomes a component of dharma and entities possessing dharma, for example, just like saying "this is fire" here. Its nature as the entity of dharma and entities possessing dharma is explained as establishing dharma and entities possessing dharma. Likewise, the "suchness" that has not been examined for its meaning is related to "merely suchness." Similarly, whatever difference and non-difference is the seed of reversal, that "merely suchness" says that grasping things as one and many is mistaken, and so on, these statements are the statements of the ultimate meaning. Dappled and yellowish colors are mixed by the cow itself, and even in one sense, dappled and cow are different, because they do not exist in the self-nature of things. How is it? In the sense of reason, it is the word "and." Now, explaining why that wisdom is not fully applied to all things, that is "because of the general." The difference between the general and the particular, this difference is in the sense of wisdom. How is it? As it is said, just on that. Because just on that, all the distinctions of dharma are imputed, therefore, some of the distinctions of dharma follow along and some are reversed, so they become various kinds of general and particular. If it is merely wisdom and not meaning, how is it? As it is said, in the cognition of what is to be established and what establishes. Because the distinctions of dharma exist in the cognition of what is to be established and what establishes. If it does indeed exist in meaning, then, in that case, in the cognition of what is to be established and what establishes, there would be seeing the existence of things, therefore it would not become the cognition of what is to be established and what establishes. Therefore, because seeing things disappears, this is merely the object of wisdom. How can this action be expressed only in wisdom? Because Master Dignāga has promised to grasp the self-characteristic of the cow, which has the distinction of reversal. Then, what is said, "that is not," is saying: the particular is the self-characteristic, the general and the similar, that is, one should not grasp the particular self-characteristic that has been made into the distinction of reversal. How is it? It is explained: that is not to be grasped as the self-nature of the general and the particular, and so on. And why is that?
Tibetan
་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་གཅིག་ལ་ཁྱད་པར་རྣམ་པ་མང་པོ་དག་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སྒྲའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་འདིའི་མཐར་ཐུག་པས་ནི་དངོས་པོ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་ཉིད་བཤད་ལ། དེ་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་རང་བཞིན་ཁོ་ནའོ། །དོན་དེ་ལ་ཡང་ལྡོག་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ཡང་དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ན་ཡང་རྣམ་པར་གཞག་པ་མི་འགའ་བའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་མཐའ་དག་སེལ་བ་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་སྐབས་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ནི་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བས། དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་བྱེད་པའི། །སྒྲ་ཡོད་མ་ཡིན་རྟོགས་པ་ཡང༌། །ཞེས་བཤད་པ་ལ་རྩོད་པར་བྱེད་དོ། །འདིར་ནི་དེས་སྤྱི་ཁྱད་པར་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་བྱེ་བྲག་འདི་ནི་བློ་དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ཉིད་སྒྲ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་གི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་པ་ན། དེའི་ཡུལ་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱེད་དོ། །མི་སྦྱོར་བའི་གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་ནི། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བརྡར་བཏགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བར་ བསྟན་ཏོ། །དེ་སྟོན་པ་ནི་དེ་ལ་རབ་ཏུ་སྦྱོར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་སྟེ། དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་རྣམས་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་ན་ནི། དེ་དག་གི་དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལས་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་དག་དེར་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པ་དེའི་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་འཇུག་གོ །དངོས་པོ་ལ་འབྲེལ་པ་ཡོད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལ་དེ་དག་གི་འཇུག་པ་ནི་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པ་མེད་ན་ནི་ཐ་སྙད་ལ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་བརྡར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་པ་ལ་ནི་རྩོད་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་བརྡར་བྱས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་སྦྱོར་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཇི་ལྟར་དེ་ལ་མི་སྦྱོར་ཞེ་ན། དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་བརྡའི་དགོས་པ་སྟོ
Chinese
说的是，因为一个事物不能有许多不同的特性。因此，说“自己的体性不是声音的对境，也不是分别的对境”，这被称为“它的自性”。因此，像这样，事物自身的体性是唯一的，诸如此类的种种差别，最终说明了事物是具有可证立的对境的敌对者，具有不同的意义。而这仅仅是遮遣增益的自性。对于那个意义来说，遣返本身的自性的对境实际上也不是，然而，是依赖于额外的执着。即使不是事物的对境，因为安立不会相违，所以遣除一切所依，完全具备遣除他者的对境，就是安立。现在，为了用其他方式也进行安立，就与语境相关联地陈述“又为何”，对此进行辩论，即“如是了知彼，非声亦非识”。这里，通过“彼总别”这个差别，以“于智境”来说明，那（总别）是声音和分别的对境，但不是自己的体性。当安住于此的时候，就对它的对境进行驳斥和考察。阐述不结合的理由，即“因为”。被标示的具有差别的声音被表示出来。说明它就是“于彼能结合”这个词，因为它是能了知的。这样说的是，如果声音凭借事物的自性而进入意义，那么，它们就会从自己的体性中改变，例如眼睛等等也是如此。当它们依赖于在那里看见而进入的时候，就不会进入自己的体性。即使与事物有联系，但对于名称来说，它们的进入是依赖于看见的，如果没有联系，那么对于名称来说，看见本身就会变成标示，对于依赖于看见是没有争论的。如果仅仅对自己的体性进行标示，难道不是仅仅与自己的体性相结合吗？如果不是这样，如何不与它相结合呢？为了迎接这个疑问，就说明标示的必要性。
English
It is said that a single thing cannot have many different characteristics. Therefore, it is said that "one's own nature is not the object of sound, nor is it the object of discrimination," which is called "its own nature." Therefore, in this way, the self-nature of things is unique, and the ultimate of these various distinctions, such as these, explains that things are opponents with provable objects, with different meanings. And this is only the nature of negating superimpositions. For that meaning, the object of the nature of negation itself is actually not, but it depends on additional attachments. Even if it is not the object of things, because the establishment will not be contradictory, the object of eliminating all dependencies and fully possessing the elimination of others is the establishment. Now, in order to establish it in other ways as well, it is stated in connection with the context, "Why again?" This is debated, that is, "Thus knowing that, it is neither sound nor consciousness." Here, through the difference of "that generality and particularity," it is explained by "in the realm of intelligence" that that (generality and particularity) is the object of sound and discrimination, but not its own nature. When abiding in this, its object is refuted and examined. The reason for non-combination is explained, that is, "because." The marked sound with differences is expressed. It is explained that it is the word "can be combined with it," because it is knowable. It is said in this way that if sounds enter into meaning by virtue of the nature of things, then they will change from their own nature, just like the eyes and so on. When they enter depending on seeing there, they will not enter their own nature. Even if there is a connection with things, for names, their entry depends on seeing, and if there is no connection, then for names, seeing itself will become a mark, and there is no dispute about depending on seeing. If only one's own nature is marked, will it not only be combined with one's own nature? If not, how can it not be combined with it? In order to welcome this question, the necessity of the mark is explained.