Tibetan
འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཁྱད་པར་དུ་མ་བརྗོད་ན། གཞི་མཐུན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཁྱད་པར་ཉིད་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ལ་མི་འཐད་པ་ན། གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ལས་ཡོད་དོ་ཞེས་འདོད་ན། རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བྱེད་པར་ འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོའི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་ནི། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བློ་ཉིད་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པར་རིགས་སོ། །དེ་སྟོན་པ་ནི་སྒྲ་དང་ཚད་མ་གཅིག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །བློས་དངོས་པོ་རྟོགས་ན་ནི། སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་དངོས་པོའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ཉེ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཚེ་དངོས་པོའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་སྤངས་ནས་བློ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་དེའི་ཚེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་བློའི་སྣང་བ་ལ། གང་གི་ལྟར་བློ་ཁྱད་པར་ནི། །སྣ་ཚོགས་ཅན་དོན་ཐ་དད་འཛིན། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་བློ་ལ་སྣང་བ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །བློའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ལ། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པར་ཐལ་བ་མེད་མོད། སྐབས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་པ་མེད་པའི་ཉེས་པར་ནི་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་ཐ་མི་དད་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་སྨོས་སོ། །གཞི་མཐུན་པ་ལ་སོགས་ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་བཞིན་མི་འགལ་ལོ། །གཅིག་པོ་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྤྱི་མེད་པའི་ཉེས་པ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞི་མཐུན་པ་མེད་པས་ན་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ངོ༌། །སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རྟོགས་པ་ལས་མ་འདས་པ་ནི་མི་འགལ་ལོ། །དངོས་པོ་ལ་ནི་འགལ་བ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བ་ལང་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱི་ཐ་མི་དད་པ་བློ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྤྱི་མི་འགལ། བ་ལང་ཞེས་རྣམ་པ་གཅིག་ཡུལ་དུ་བྱས་ཀྱང་ཅི་འདིར་དཀར་རམ་འོན་ཏེ་གནག་ཅེས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ལ་མ་ངེས་པ་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་ལ་རེ་བ་དང་བཅས་པའི་བློས་གཟུང་བར་བྱ་བ་དང༌། དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྒྲའི་དོན་ཐ་དད་པ་སྒྲུབ་པ་དག་ཀྱང་བ་ལ་དཀར་པོ་ཞེས་དཀར་པོ་ལ་སོགས་ཐ་མི་དད་པར་བློ་ལ་སྣང་བས་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་དང་གཞི་མཐུན་པ་མི་འགལ་ལོ། །གང་གི་ཚེ་གཟུང་བ་ཉིད་ལ་རེ་བ་ན་རུང་བ་ཉེ་བར་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དང་འབྲེལ་པ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་བརྡའི་དབང་གིས་བ་ལང་དཀར་པོའི་ར
Chinese
如此说道，若不言说差别，则不成共同，因为差别本身是不容许的缘故。若于事物不合理，假设认为存在于觉悟中，则将成为觉悟本身的追随者，而非事物的追随者。若为事物之境，则以“义之自性为一”等不会成为过失，那也是不会如此的。因此，理应如此承认心识本身。那显示的是以“声和量为一个”等。若心识了知事物，则是如先前所说的事物所生的近取。何时舍弃追随事物，而依赖心识本身之时，则于无事物的心识显现上，“随何心识差别，执持种种异义”等不会成为过失。那解释的是，显现于心识上是因为没有事物之故。在追随心识上，虽无“义之自性为一”等的过失，但若问及如何不成场合的无共同之过失，则已说了“彼不异”等。共同等如所知般不相违。以“唯一彼”等是说无总体的过失。因无共同，故无差别和差别的所依事物。总的等等那些不超出觉悟是不相违的。于事物上已说完相违之处。以“牛”等总的不异显现于心识上，故总不相违。虽以牛为一境，然于此处是白抑或黑，于未确定白色等其他相状，以具有希求白色等其他相状的心识所取，以及白色等声之异义的成立等，亦以牛为白，白色等不异显现于心识上，故差别和差别的所依事物与共同不相违。何时于所取本身希求时，因为了知适宜安住的彼与关联，故以表示力的缘故，牛白色的
English
Thus it is said, if one does not speak of difference, then it does not become common, because difference itself is not permissible. If it is unreasonable for things, if it is assumed that it exists in realization, then it will become a follower of realization itself, not a follower of things. If it is the object of things, then it will not become a fault with "the self-nature of meaning is one," etc., and that will not be the case either. Therefore, it is reasonable to admit that mind itself is like that. What it shows is "sound and measure are one," etc. If the mind knows things, then it is the arising of the near-taking caused by things as previously stated. When abandoning following things and relying on mind itself, then on the appearance of mind without things, "according to what mind difference, holding various different meanings," etc., will not become a fault. That explains that what appears to the mind is because there are no things. In following the mind, although there is no fault of "the self-nature of meaning is one," etc., if asked how there is no fault of no commonality in the occasion, then "that is not different," etc., has been said. Commonality, etc., are not contradictory as they are known. With "the only one," etc., it is said that there is no fault of no generality. Because there is no commonality, there is also no difference and the basis of difference. The general, etc., those that do not go beyond realization are not contradictory. The contradiction on things has been explained. With "cow," etc., the general non-difference appears on the mind, so the general is not contradictory. Although the cow is taken as one object, whether it is white or black here, not being certain of other aspects such as white, taken by the mind with the desire for other aspects such as white, and the establishment of different meanings of sounds such as white, etc., also with cow as white, white, etc., non-differently appear on the mind, so the difference and the basis of difference and commonality are not contradictory. When desiring the object itself, because of knowing the connection with what is suitable to abide, therefore, by the power of indication, the white cow's
Tibetan
ང་བཞིན་དུ་ངེས་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེའི་ཡོན་ཏན་དེས་ཡོན་ཏན་གཞན་རྣམ་པར་བཅད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་དག་གི་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་གཞིའི་དངོས་པོ་ཡིན་ལ། གཞན་དང་འབྲེལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞི་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ལྟར་གཉི་ག་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །དེ་ལྟར་བློ་ལ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདིའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དག་ཀྱང་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བཤད་པ། དེ་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཁོ་ན་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཁྱད་པར་གཞན་སྤངས་པས་བརྗོད་ནས་དེ་ཉིད་ལས་ཐ་དད་པ་ལྟ་བུའི་འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་ཏེ། འདིས་ནི་ཆོས་སུ་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་བརྗོད་དོ། །ཆོས་ཅན་རབ་ཏུ་སྟོན་པ་ཡང་བཤད་པ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་སྤང་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བྱེ་བྲག་ཏུ་མ་ཕྱེ་བར་ཏེ། ཁྱད་པར་གཞན་མ་སྤངས་པར་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དཔེར་ན་ཁྲ་བོའི་བ་ལང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ། འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་རབ་ཏུ་བཞག་ནས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་ནས་སྟོན་ཅེ་ན། དོན་དུ་མ་ལས་ཐ་དད་པ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དོན་དུ་མ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་དོན་གཅིག་ལས་ཐ་དད་པ་དེ་ཡོད་དང་མེད་པ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་སྟེ། འདིའི་ངོ་བོ་ཉིད་འགའ་ཞིག་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་བཞག་ནས་དགག་པའམ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྲ་བོ་ལ་ནི་བ་ལང་ཉིད་ཡོད་ཀྱི། རྟ་ཉིད་ཤེས་པར་འདོད་པ་ན་བློ་ལ་དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་རོ། །ཅི་དངོས་པོ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་དངོས་སུ་དེ་ལྟ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཤེས་པ་འདོད་པ་ན་བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །ཁྱད་པར་གཞན་སྤོང་བ་དང་མི་སྤོང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ཚིག་ཐ་དད་པ་དང་བཅས་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ཐ་དད་པ་དངོས་པོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི་བྱེད་དོ་ཞེས་ བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པའོ། །དེས་ནི་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་དོན་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་དམ་བཅས་པས་དངོས་པོ་འཛིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་
Chinese
並非如我一般地確定。因此，以其功德而區分其他功德，那是什麼呢？那是功德和功德的差別，以及差別之基礎的實體。與其他相關的是什麼呢？那是共同的基礎。因此，如此二者被並列。如此在心中顯現的，也極其顯示了此法的法與有法之差別。如何呢？解釋說：如此顯現的實體，僅僅以捨棄其他特徵的「法」之名來稱呼，並將其本質視為與之不同的法性。這就說明了極其顯示為法。也解釋了極其顯示為有法：如前所說，未以捨棄其他特徵之特徵來區分，即不捨棄其他特徵之意。例如，就像說「花斑牛本身」一樣，將此本質視為其他的有法本身。為何如此分別安立並顯示呢？因為說了與多種意義不同。雖然與多種意義不同，但為了了解與單一意義不同之存在與否，就將其安立為法性。將此本質的某部分安立為有法，然後進行否定或肯定。例如，對於花斑來說，有牛的屬性，但想要了解馬的屬性時，心中會想「並非如此」。如果事物以那樣的方式被安立，那是因為事物本身就是那樣嗎？回答說：不是的。因為心中會那樣顯現。想要了解某事物是什麼時，就會如心中所顯現的那樣去理解。僅僅因為捨棄或不捨棄其他特徵，法和有法才是不同的，但事物本身並非不同。僅僅因為依賴於心的法是不同的，伴隨著不同的詞語，才能進行證明，而無常本身是要證明的。如此顯示能立和所立的差異是事物最終的本質，這就是「做」這個詞的最終含義。因此，為了如此了解，以「對於在顯現中之意義」等立宗，以「以執持事物」等
English
It is not as certain as I am. Therefore, what is it that distinguishes other qualities by its qualities? It is the difference between qualities and qualities, and the basis of the difference. What is related to others is the common basis. Therefore, the two are arranged in this way. In this way, what appears in the mind also greatly shows the difference between the Dharma and the Dharmī. How is it? It is explained that the object that appears in this way is called the sound of Dharma, which is expressed by abandoning other characteristics, and its essence is regarded as the nature of Dharma, which is different from it. This explains that it is extremely shown as Dharma. It also explains that it is extremely shown as Dharmī: as mentioned earlier, it is not distinguished by the characteristics of abandoning other characteristics, that is, the meaning of not abandoning other characteristics. For example, just like saying "the brindle cow itself", this essence is regarded as the other Dharmī itself. Why is it so distinguished and shown? Because it is said to be different from many meanings. Although it is different from many meanings, in order to know whether it exists or not, which is different from a single meaning, it is established as the nature of Dharma. A part of this essence is established as Dharmī, and then it is negated or affirmed. For example, for a brindle cow, there is the attribute of a cow, but when you want to know the attribute of a horse, you will think in your mind, "It is not so." If things are established in that way, is it because things themselves are like that? The answer is no. Because it appears that way in the mind. When you want to know what something is, you will understand it as it appears in your mind. It is only because of abandoning or not abandoning other characteristics that Dharma and Dharmī are different, but things themselves are not different. It is only because the Dharma that depends on the mind is different, accompanied by different words, that proof can be made, and impermanence itself is to be proved. Thus, showing that the difference between the provers and the provable is the ultimate essence of things is the ultimate meaning of the word "do". Therefore, in order to understand in this way, by establishing the proposition such as "for the meaning in appearance", by holding things, etc.