Tibetan
ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཉེ་བར་བཀོད་ཀྱང༌། དངོས་པོ་ལ་དུ་མ་དང་གཅིག་དང་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་བཙུགས་པ་མཇུག་སྡུད་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་པ་དེ་ཉིད་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དོན་འདི་མདོ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་མདོར་མ་ཚང་བར་མི་འགྱུར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནས་ནོར་པའི་དོན་ཁོ་ན་ལ་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་འདོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཐར་ཐུག་པར་བཤད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྗོད་པ་ནི། རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ནོར་དོན་རྒྱས་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་བར་གྱིས་སོ། །རྣམ་རྟོག་བློ་སྐྱེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ངོ་བོ་སྣང་བའི་ངོ་བོ། དེ་ལ་སྤྱི་དང་གཞི་མཐུན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་སྒྲ་དག་གིས་ཐ་སྙད་མེད་པའི་དོན་ཅན་རྒྱས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་དེའི་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། འདིས་ནི་འདིའི་ཡུལ་བརྗོད་དོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་དེ་འཛིན་ཅེས་སྨོས་ཏེ། དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པའོ། །ཐ་དད་པ་ཅན་ལས་ཐ་དད་པ་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཅན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འཛིན་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་སྟེ་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ངོ་བོ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་ལྟ་བུ་དང༌། གཅིག་པ་ལྟ་བུ་དང༌། གཞན་ལས་ལོག་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལྟ་བུར་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དེ་ཉིད་མིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་འདས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བརྟག་པའི་ཡན་ལག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟག་པ་ནི་དགོས་པས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་ཡིན་ན། འདི་ནི་དགོས་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་པ་དང་མི་མཐུན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་བརྟག་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ཡིན་བ་དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ་དེས་ན་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དེ་དག་གི་སྤྱིའི་ཐ་སྙད་བཤད་དོ། །གཞི་མཐུན་པའི་ཐ་སྙད་བཤད་པ་ནི། དེ་ཉིད་གཞན་ལས་ལོག་པར་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །ད་ནི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་སྐྱོན་སྤོང་བའི་གཞུང་སྡུད་པ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བས་འཆད་དོ། །དེ་ཀུན་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱི་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ནི་དོན་ཐ་དད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་ལ་དངོས་པོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་དངོས་པོ་རྙེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་བསམ་པ་ནི། འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞུང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཐ་སྙད་འདིའི་ཕན་ཚུན་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དུ་མའང་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ཅན་དག །གང་དག་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མིན་པ་དེ་ལས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་བརྗོད་པ་དང༌། ཤེས་པས་ཐ་སྙད་གཅིག་ཏུ་ཉེ་བར་བྱེད་ལ། གཅིག་ཀྱང་དུ་མ་བྱེད་པ་ལ་དེའི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་དོན་ལས་ཐ་དད་པར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྟོན་ཏོ། །དེས་ནི་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་ན། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཡང་ནོར་བའི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་གཞུང་བཙུགས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་དོན་འདི་དང་ཞེས་སྨོས་སོ། །སྒྲ་དོན་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཡང་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟེན་ནས་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཀུན་དུ་གཞག་པ་དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་ཉིད་དང་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཀྱང་དངོས་པོར་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱས་པ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་ བྱེད་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བྱེད་དེ་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཉིད་མི་འགྲུབ་པའམ་རྟོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་།གཞི་མཐུན་པ་ཡང་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ལྟ་བུར་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་པ་གནས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་ལ་ཇི་ལྟར་གྲགས་པ་བཞིན་ཉིད་བཤད་པ་ནི། དངོས་ལ་འདི་ནི་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །འདིར་རེས་འགའ་ནི་གཞི་ཐ་
Chinese
虽然并非一切的对境，但如果将事物执着为多、一、异，那么像“是”等等，通过建立论述并总结，就成为一切的对境了。此外，像“总”等等的舍弃，正是通过偈颂来显示的。为什么呢？因为这个意义在经中没有，为了不使经文有所欠缺。从“事物执着自己的体性”到“仅仅在错误的意义上安立总和共同基础的名称”的最终所说的意义，就是通过“自性”等等到“增广错误的意义”之间来表达的。凡是生起分别念的智慧，其体性是显现的体性。对于它，通过总和共同基础的行境的知识和正确的语词，来增广没有名称意义的意义。凡是具有那个果的意义，就是与那个相异的最终，这表达了它的对境。为了说明体验的习气的原因，所以说了“执着那个自性”，这个“那个”就是与不具有那个果相异的。因为与相异者相异并非其他，所以表达的就是相异者本身。执着它就是体验，因为是由它的习气所产生的，所以是从它而生起的。那个体性就像外境一样，就像一体一样，就像从他者返回一样，即使不是那样，也是执着为那样的对境。解释那个本身就是“非彼”，就是超越了外境等等的那个本身。因此才那样说。为什么呢？因为没有考察的支分。考察如果是以需要来结合的，那么这并非成办需要，因为知道它与成办相违。因此就不是考察的支分。因为凡是具有遣返的体性，所以是相异的，因此通过具有遣返的体性本身，就表达为不相异。因此，就这样说明了那些总的名称。说明共同基础的名称就是“那个本身也从他者返回”。现在
English
Although not the object of everything, if one clings to things as multiple, one, and different, then like "is" etc., by establishing the discourse and summarizing, it becomes the object of everything. Furthermore, the abandonment of things like "general" etc., is precisely shown through the verses. Why? Because this meaning is not in the sutras, in order to not make the sutras deficient. The meaning of what is ultimately said from "things clinging to their own nature" to "merely applying the names of general and common ground to mistaken meanings" is expressed through "nature" etc. to "expanding mistaken meanings." Whatever conceptual mind arises, its nature is the nature of appearance. For it, through the knowledge of the object of general and common ground and correct words, the meaning without name is expanded. Whatever is the meaning of having that fruit is the ultimate of being different from that, and this expresses its object. In order to explain the reason for the habit of experience, it is said "clinging to that nature," this "that" is different from not having that fruit. Because being different from the different is not other, what is expressed is the different itself. Clinging to it is experience, because it is produced by its habit, so it arises from it. That nature is like an external object, like being one, like returning from another, even if it is not like that, it is the object of clinging to it as such. Explaining that itself is "not that," which is beyond that itself of external objects etc. Therefore, it is said that way. Why? Because there is no branch of examination. If examination is combined with need, then this does not accomplish the need, because it is known to be contrary to accomplishing it. Therefore, it is not a branch of examination. Because whatever has the nature of reversal, it is different, therefore through the nature of reversal itself, it is expressed as not different. Therefore, in this way, the names of those generals are explained. Explaining the name of the common ground is "that itself also returns from another." Now
Chinese
收集驳斥非事物对境的论典。以“事物诸”来解释。所谓“彼一切”等总相的对境之名言，是依赖于意义各异，因为它是体验的根本。因此，对于两种比量而言，虽然不是事物的对境，却是获得事物的理由，否则就不是了。此处所思是，此一切等已在论中阐述完毕。依赖于此名言的互不相属，正是依赖的缘故，故说“于彼”。多种如花色等也是具有同一果。凡不是其果者，则依赖于其他之言说，以知识而使名言接近于一，对于不将一变为多者，从显示其自性的非果之义中，各异地显示多种。因此，当其成为如此之时，即使是其对境本身依赖于体验名言，也是以谬误之义而安立论典。现在为了说，自己的体性中也没有无常等，故说“语义此”。此语义虽非存在，却是如其所显现般宣说，并且唯有依赖于此，为了使一切所立能立安立于殊胜之义而作分别安立。如此宣说，即使将所作性与无常性等理解为事物本身，也并非存在于事物中，因为是存在于知识中。因此，依赖于以如是之语所应宣说之义，所作性是能立，无常性是所立，而成为通达外境的行境，如前所说。因此，义中并非没有无常性等，若非如此，则不能成立趣入胜义，或者将成为无有证悟。同基也成为如“声无常”般的所立与能立所依之支分，而如其所显现般宣说，于事物中此是不可能的。此处有时是基
English
Collecting treatises that refute non-object-oriented entities. It is explained by "things all." The term for object-oriented entities such as "that all" and general characteristics relies on different meanings, because it is the root of experience. Therefore, for the two types of inference, although they are not the objects of things, they are the reason for obtaining things, otherwise they are not. What is considered here is that all of this has been explained in the treatise. Relying on the mutual non-belonging of this term is precisely the reason for relying, so it is said "in that." Many such as variegated colors are also those with the same result. Those who are not its result rely on the statement of others, and knowledge makes the term close to one. For those who do not turn one into many, from the meaning of non-result that shows its own nature, it shows many kinds differently. Therefore, when it becomes like this, even if its object itself relies on experiencing the term, it is establishing the treatise with the meaning of error. Now, in order to say that there is also no impermanence etc. in one's own nature, it is said "word meaning this." Although this word meaning is not existent, it is spoken as it appears, and only by relying on this, in order to establish all that is to be established and established in the supreme meaning, it is separately established. It is said in this way that even if the nature of being made and impermanence etc. are understood as things themselves, they are not existent in things, because they are existent in knowledge. Therefore, relying on the meaning to be spoken by such words, the nature of being made is the establisher, and impermanence is what is to be established, and it becomes the object of practice for understanding the external world, as mentioned before. Therefore, there is no impermanence etc. in the meaning, and if it is not like this, then it will not be possible to enter the ultimate meaning, or there will be no realization. The common basis also becomes a part of what is to be established and what is to be established, such as "sound is impermanent," and it is spoken as it appears, but this is impossible in things. Here sometimes it is the basis