Tibetan
སྟན་ན་ནི་ཆོས་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཆོས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཅད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་སྣང་བ་ཡང་ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ན་ནི་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་རྟག་པར་སྣང་བ་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་དག་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་གཟུགས་བརྙན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དགོས་པ་འདི་ལ་བཤད་པ་ནི། དེ་རྣམས་རྟེན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཡང་དེ་རྣམས་རྟེན་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཆོས་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ན་མཐོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་དག་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྟོན་པ་ནི། དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྤངས་ནས་སྣང་བ་ཡིན་ན་ནི། དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། གང་གི་ཚེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་ཉེ་བར་འོངས་པ་དངོས་པོའི་ཆོས་སུ་གྱུར་པ་དག་ཁོ་ན་སྣང་བ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་པ་ཡིན་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེ་ན། དངོས་པོ་ལ་ ཞེས་སྨོས་སོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་ཉེ་བར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཐ་དད་པ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་སྣང་བ་ནི་དེའི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གལ་ཏེ་དངོས་པོར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ན། །དེ་ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་དངོས་སུ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་ཞེན་པ་ལས་སོ། །འོན་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་མི་སྣང་ན། ལྷག་པར་ཞེན་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་ནི་མི་ནུས་སོ། །མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ལས་ནི་དེ་ཕྱི་རོལ་དང་མི་མཚུངས་པས་ན་དངོས་སུ་དེ་རིག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཡང་དེའི་དངོས་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལས་རིག་པ་དེ་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ལ་མི་རྟག་པ་རིག་པ་འདི་ཡང་དེ་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་པས་ན་དེ་ལས་དེ་རྣམ་པར་གནས་པར་འགྱུར་བ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་པར་གྲུབ་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པས་མི་འཐད་ཀྱང་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །
Chinese
因此，教法将会被宣讲。因此，即使实际上不存在的事物的法性所区分的无常本身显现，在外境显现中并非如此。即便如此，由于没有舍弃显现为无常，因此并非没有证悟无常。如果说，仅仅依靠无有事物，这些如何能具有事物的影像呢？对于这个必要性，解释是：这些也不是无所依的。即使不是自相的因，但这些也不是无所依的。当进入其法性时，由于见到的习气，会产生那样的影像。因此，为了显示没有这些会变成无有事物的过失，说：也不是无有事物的法性。如果这些舍弃了随顺事物自性的显现，如果变成不是事物的法性，那么，当通过体验而接近，成为事物之法的事物显现时，怎么会不是事物的法性呢？如果具有事物的自性，那么，怎么会是分别念的错乱呢？对于事物，这样说了。通过体验的习气，如此接近而证悟的事物，证悟为差别等等本身是错乱的。显现事物是通过那个方式而错乱的，这是总结语。如果显现为事物是错乱的，那么，这怎么会是证悟无常呢？确实，不是直接的，而是由于执着。如果恒常本身不显现，即使更加执着，也不能将事物作为对境。由于显现无常的形象，那与外境不相似，因此实际上它与觉知分离，但由于对那个事物更加执着，因此说那个觉知不是觉知。像这样，那是无常，而这个觉知无常也是如此执着，因此没有矛盾，所以承认从那之中它会如是安住。即使对于如此成立如是安住，由于显现执着而不合理，但也不会变成具有事物对境的。
English
Therefore, the Dharma will be taught. Therefore, even though impermanence itself, distinguished by the Dharma of things that do not exist in reality, appears, it is not so in external appearances. Even so, since the appearance as impermanence is not abandoned, it is not that there is no realization of impermanence. If it is said, how can these have the image of things, relying only on the absence of things? For this necessity, the explanation is: these are not without support either. Even if it is not the cause of its own characteristics, these are not without support. When entering its Dharma, due to the habit of seeing, such an image will arise. Therefore, to show that there is no fault that these will become non-existent things, it is said: it is not the Dharma of non-existent things either. If these abandon the appearance of following the nature of things, if it becomes not the Dharma of things, then, when things that have become the Dharma of things appear through experience, how can it not be the Dharma of things? If it has the nature of things, then, how is it the delusion of discrimination? For things, it is said like this. Through the habit of experience, the things that are so close and realized, the realization of difference and so on is itself a delusion. The appearance of things is deluded through that way, this is the concluding remark. If the appearance as things is a delusion, then, how is this the realization of impermanence? Indeed, it is not directly, but due to attachment. If permanence itself does not appear, even if more attached, it cannot make things as objects. Since the appearance of impermanence is not similar to the external environment, therefore in reality it is separated from awareness, but because of the greater attachment to that thing, it is said that awareness is not awareness. Like this, that is impermanent, and this awareness of impermanence is also so attached, so there is no contradiction, so it is admitted that from that it will abide as such. Even though it is not reasonable to be manifestly attached to such an established abiding, it will not become an object of things.