Tibetan
པ་ནི་དངོས་པོ་དང་མི་ལྡན་པ་ཁོ་ནའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཁྲུལ་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དོན་དེ་དང་འབྲེལ་པས། དེར་མི་འཁྲུལ་པས་ན་རྟོགས་པ་དེ་ལས་འཇུག་པ་དེ་དམིགས་པ་ཉིད་མེད་ཀྱང༌། དེ་ཐོབ་པའི་རྩ་བ་ཅན་དེས་བསྒྲུབ་པའི་དོན་བྱ་བ་གྲུབ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དུ་བ་ལས་མེ་རྟོགས་པ་ན་དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ཡིན་ཡང་མི་རྟོགས་པ་ཉིད་མ་སྤངས་པས་ན། ཞུགས་པས་མེ་ཐོབ་པ་ན་བསྲེགས་པ་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཚུལ་འདི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་གཏན་མེད་པའི་དོན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངུལ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་ན་མེད་པ་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོའི་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་སྟེ། དེའི་དོན་བྱེད་པ་གནས་པར་གྱུར་པའོ། །ཇི་ལྟར་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི། མཐོང་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའོ། །འདྲ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་བཟུང་བ་ནི་ཉ་ཕྱིས་ལ་ཡོགས་པ་ལ་དངུལ་ལ་སོགས་པ་དང་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་རྟག་པ་དང་འདྲ་བ་ནི་སྔོན་པོ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས། དུས་གསུམ་ཁྱབ་པ་སྟེ། གཅིག་ནི་མི་འཇོག་པའི་ཕྱིར་ལ། གཞན་ནི་རྒྱུན་འདྲ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དཔེ་ནི། མར་མེའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཡང་ན་ནི་ཇི་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅེས་གང་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་འདི་མེ་མ་ཡིན་པར་རིག་པ་ཡིན་ན་མེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འཁྲུལ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་མེ་རིག་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ ལས་མེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་མེ་རིག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་རིག་པ་ཡང་ཆུར་རིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་བདེན་མོད་ཀྱི་ཆུ་ནི་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རིགས་པ་ནི་དོན་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་དོན་གྱི་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་འགྲུབ་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་དོན་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དོན་གྲུབ་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །དོན་ཉིད་ལས་ཡིན་ན་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་དེ་ལྟར་ཐལ་བ་མེད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ནི་རང་གི
Chinese
因此，它仅仅是不具备实物的。因此，如实地对事物产生错觉的分别念，因为与该事物相关联，所以不会对该事物产生错觉，因此从该认识产生的行为，即使没有明确的目标，但凭借获得该目标的根本，所要实现的事务也不会没有结果。例如，从烟雾中认识到火，虽然认识到的是与火不一致的自性，但由于没有舍弃不认识的状态，所以当接近并获得火时，燃烧等结果就会实现。这种方式并非适用于所有的分别念，因为对常等事物的分别念是对根本不存在的事物的分别念。对银等事物的分别念，是对在其处所和时间不存在的事物的认识。对于实物的处所不会欺骗，因为它的作用是持续存在的。追随所见到的差别，就是如何认识所见到的。稍微抓住相似之处，就像在鱼鳔上涂抹东西时误认为是银等事物一样，正如前面所说的那样。无常本身与常相似，是因为仅仅具有蓝色的自性，遍及三时，因为一者不成立，另一者是产生相似的延续。这里的例子是，将酥油灯的光芒误认为是宝石。因此，如果有人说“那么，它如何实现其他的作用呢？”，那么回答说“因此”就没有过失了。如果这是对非火的认识，那么火所要实现的事情就不会变成错觉。或者，如果仅仅是火的认识的自性，并且是具有火的处所，那么就不会变成以不存在的事物为处所的火的认识。如果是这样，那么将海市蜃楼误认为水，也会变成对水的认识吗？虽然是真实的，但是没有水。因此，推理的理路不会变得没有意义，因为它不会对事物产生错觉。因此，分别念的处所即使没有事物的作用，但实现事物的作用也是合理的。否则，因为没有将事物作为处所，并且事物会实现，因此会变成是从分别念的处所本身产生的。如果是从事物本身产生的，那么分别念的处所就不会有那样的过失。分别念的处所是自己的
English
Therefore, it is only that it does not possess substance. Therefore, the conceptualization that mistakenly perceives things as they are, because it is related to that thing, does not err in that thing. Therefore, even if the action arising from that cognition does not have a specific object, the accomplishment of the purpose to be achieved by the root that obtains it is not without result. For example, when fire is recognized from smoke, although the nature that is inconsistent with fire is recognized, since the state of non-recognition has not been abandoned, when approaching and obtaining fire, the results such as burning are accomplished. This mode is not present in all conceptualizations, because conceptualizations of permanence and so on are conceptualizations of things that are completely non-existent. Conceptualizations of silver and so on are cognitions of things that do not exist in their place and time. It does not deceive in the place of objects, because its function remains in place. Following the distinction of how it is seen is how the seeing is cognized. Grasping a slight resemblance is like mistaking something smeared on a fish bladder for silver and so on, as has been said before. Impermanence itself is similar to permanence because of its nature of being merely blue, pervading the three times, because one is not established and the other is what causes a similar continuum to arise. Here, the example is mistaking the light of a butter lamp for a jewel. Therefore, if someone says, "Then how does it accomplish the purpose of others?" then there is no fault in saying, "Therefore." If this is a cognition of something that is not fire, then what is to be accomplished by fire will not become a delusion. Or, if it is merely the nature of the cognition of fire and is the place of fire, then it will not become the cognition of fire that is the place of something non-existent. If that is the case, then would the cognition of water in a mirage also become the cognition of water? Although it is true, there is no water. Therefore, the reasoning of inference does not become meaningless, because it does not err about things. Therefore, even if the object of conceptualization does not have the function of things, it is reasonable for the function of things to be accomplished. Otherwise, because the thing is not made the object, and the thing will be accomplished, it will become that it arises from the object of conceptualization itself. If it arises from the thing itself, then the object of conceptualization would not have such a fault. The object of conceptualization is one's own
Tibetan
་མཚན་ཉིད་ལས་གཞན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་མི་བྱེད་པ་ལས་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨོས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དུ་བསལ་ཟིན་ཏོ། །སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་འདི་ལྟ་བུའི་བདག་ཉིད་སྤྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སྤང་བའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཞེས་སྨོས་སོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་མི་རྟག་པ་ཡོད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འདི་ལྟར་དངོས་པོ་གཡོ་བ་ཉིད་འཇིག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྤྱི་དང་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཚུངས་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་མོད། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྔོན་མ་བྱུང་བ་བྱུང་ནས་མེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་མི་རྟག་པ་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན། འདི་ལྟར་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། དེ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེས་ན་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་མར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ན་འདི་ནི་མི་རྟག་པའོ། །འདི་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་འགྱུར་གྱི། གང་གིས་ན་སེལ་བའི་བདག་ ཉིད་འདི་གཞན་གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དེ་ལྟ་བུ་མི་འགྱུར་བ་སྤྱི་འགའ་ཞིག་དང་ལྡན་པ་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བློ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །དེས་ན་དངོས་པོ་དང་རྟོགས་པ་ཡང་འཇིག་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབས་ཏེ་དེ་དང་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་སྟེ། གཟུགས་བརྙན་དང་ལྡན་པས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ནའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་གྱུར་པ་ན། ཁྲ་བོ་དང་བ་ལང་དང་ཆེན་པོ་ཞེས་དུ་མ་ཉིད་དུ་སྟོན་པར་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ་བ་ལང་ཞེས་གཅིག་བསྟན་པ་ནི་ཆོས་ཅན་བསྟན་པར་འགྱུར་ལ། ཐ་དད་པར་བ
Chinese
凡是说“因为与体性相异，所以不作此，就不会变成相异”的，那不是已经驳斥了外道不容许对各种不同进行分别吗？因为没有认识到声音的无常性，所以凡是说“因为这种自性与总相的体性不相同，所以声音不会变成无常性”的，也为了遮遣而说了“对自体”一词。只有以自体，无常才存在于自性中。例如，事物变动本身就是所谓的坏灭，即无常性，但它并不具备所谓的无常性之总相。因此，如果分别念不分别显现的无常性之自性与自体相同，但仅凭这一点，并不能说它不具备无常性。因为事物先前未产生而产生，产生后又消失，那怎么不是无常呢？同样，认识到无常也会对事物如是变动进行安立。对此的解释是：所谓“它安住于如是刹那”。因此，当事物安住于刹那的法性时，执持事物安住于刹那的法性时，就会想“这是无常的，这是无常性”。因为消除之体性是其他究竟，所以认为事物不依赖于与某种不变的总相相联系，因此智慧也不依赖于它的存在。因此，事物和认识也是坏灭，即无常性，因此事物才具有无常性等。这样确立之后，即使具备与之相违的其他自性，分别念中也存在显现为如是自性的情况，这仅仅是进入其法性，即通过具备形象来认识自体之自性。当分别念显现为无常性时，就会显示为杂色、牛和巨大等多种多样，而当显示“牛”这一个时，则会显示有法，并且会分别
English
Whatever is said, "Because it is different from the nature, so not doing this, it will not become different," hasn't that already refuted the outsiders who do not allow discrimination against various differences? Because the impermanence of sound is not realized, therefore, whatever is said, "Because this nature is not the same as the nature of the general characteristic, so sound will not become impermanent," the word "to its own characteristic" is also said to refute it. Only by its own characteristic does impermanence exist in its own nature. For example, the very movement of things is the so-called destruction, that is, impermanence, but it does not possess the general characteristic of so-called impermanence. Therefore, if the discriminating mind does not discriminate that the nature of impermanence that appears is the same as its own characteristic, but just by that, it cannot be said that it does not possess impermanence. Because how is it not impermanent that things that did not arise before arise and then disappear? Likewise, recognizing impermanence also establishes the change of things as such. The explanation for this is: The so-called "it abides in such a moment." Therefore, when things abide in the nature of the moment, when holding things abiding in the nature of the moment, one will think, "This is impermanent, this is impermanence." Because the nature of elimination is the ultimate of others, it is thought that things do not depend on being connected with some unchanging general characteristic, so wisdom does not depend on its existence either. Therefore, things and cognition are also destruction, that is, impermanence, so things have impermanence, etc. After establishing this, even if it possesses other natures that contradict it, there is also a situation where it appears as such a nature in the discriminating mind, which is only entering into its nature, that is, recognizing the nature of its own nature by possessing an image. When the discriminating mind appears as impermanence, it will appear as various kinds such as mottled, cow, and huge, and when showing "cow" as one, it will show the subject, and it will discriminate