Tibetan
་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མེ་མ་ཡིན་པ་རིག་པས་ཞུགས་པས་མེས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་གྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན། སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ན་ཡང་ཆུས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་པའི་ཡུལ་ལ་དེ་མི་བྱེད་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡང་རྙེད་པར་དཀའོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་འདི་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་མི་བྱེད་པ་དག་ ལས་ཐ་དད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་མཚུངས་སོ་བྱ་བར་ངེས་པར་བྱ། ཉེས་པ་གཞན་ཡང་བརྗོད་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ན། སྒྲ་མི་རྟོགས་ན་ནི་དོན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་ན། ཆ་མེད་པའི་དོན་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་བ་ན་དེ་དག་བཟུང་བར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ན་ནི་འདི་དག་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། དེ་དག་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དག་གོ །དེ་དག་ནི་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན་བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་རིག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དབང་གི་ས། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འཐད་དོ། །རིག་པ་ལས་མ་གཏོགས་པར་ནི་ཡུལ་གྱི་དོན་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་མིར་རྟག་པ་ཉིད་མི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་རྟག་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྟེ་མི་རྟག་པ་ཉིད་རིག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་ནི་རིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་གྱི་ཞེན་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན་འདི་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་དེ་ནི་མེད་དེ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟར་མཚུངས་སོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ནི་གཞན་ཡིན་གྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན
Chinese
如果说“具有处所”，那么以“非火”的理智进入，用火所要成办的意义就不能成立。如果那样不成立，那么在海市蜃楼中认识到水时，用水所要成办的事也会成立。因此，对于分别念的处所，也很难找到与“它不作”不同的东西。因此，应当如何确定“此”与“彼”的“作”的自性，与“彼不作”的自性，是共同的特征呢？还要说其他的过失，就是“对于自己的特征”等。由于以无常的自性，分别念不是自己特征的处所，如果从“所作”推出声音是无常的，那么，如果声音不被理解，事物本身就不会变成无常。同样，推论无我等等其他的推论也会消失。另外，如果通过推论的事物是处所，从而成立了无常和无我等推论的事物是事物的自性，那么，在用现量抓住无分的事物时，如果那些事物会被抓住，如果推论不是事物的处所，那么这些就只是分别念的显现，而不是事物的本质。对此进行解释，就是“那些也是”，也就是无常等等。那些不是事物的本质，因为它们存在于被考察的自性中。如果说，考虑到增益，可以认为它们是事物的处所，那确实如此，但是，如果无常本身不是知识，那么它就不适合作为增益的依据，成为无常的处所。除了知识之外，没有任何处所的事物。因此，就像不了解无常一样，分别识也不会成为无常的处所。如果无常本身就是知识，那么就是知识本身是无常的处所，而不是增益。因此，如果分别念不是事物的处所，那会怎么样呢？为了消除这一点，所以说“那个过失是没有的”。像那样，应当理解“相同”，那是其他的，而不是自己的特征，这样来显示。
English
If it is said that "it has a place," then by entering with the intellect of "non-fire," the purpose to be accomplished by fire cannot be established. If that is not established, then when water is recognized in a mirage, the thing to be accomplished by water will also be accomplished. Therefore, for the place of conceptualization, it is also difficult to find something different from "it does not do." Therefore, how should it be determined that the nature of "this" and "that"'s "doing," and the nature of "that not doing," are common characteristics? Other faults are also to be stated, such as "for one's own characteristics." Because, with the nature of impermanence, conceptualizations are not the place of their own characteristics, if it is inferred that sound is impermanent from "what is made," then if sound is not understood, the thing itself will not become impermanent. Similarly, other inferences such as inferring selflessness will also disappear. Furthermore, if it is established that the things inferred, such as impermanence and selflessness, are the nature of things because the inferred thing is the place, then when indivisible things are grasped by direct perception, if those things are grasped, if inference is not the place of things, then these are only appearances of conceptualization, not the essence of things. This is explained as "those also," which are impermanence and so on. Those are not the essence of things, because they exist in the nature that is examined. If it is said that, considering superimposition, it can be considered that they are the place of things, that is indeed so, but if impermanence itself is not knowledge, then it is not suitable as the basis of superimposition, to be the place of impermanence. Apart from knowledge, there is no thing that is a place. Therefore, just as impermanence is not understood, discriminative consciousness will not become the place of impermanence. If impermanence itself is only knowledge, then it is knowledge itself that is the place of impermanence, not superimposition. Therefore, if conceptualizations are not the place of things, what will happen? To eliminate this, it is said that "that fault does not exist." Like that, it should be understood that "the same" is something else, not one's own characteristic, and this is how it is shown.
Tibetan
་པ་ནི། ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཐུན་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་འདི་ཁོ་ནར་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དང༌། དོན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་དང༌། དེ་ ཞེས་དོགས་པ་བསུ་བ་ནི། གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བའོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྤངས་པས་ནའོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དོར་བ་ན་ནི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་ཡོད་ན་སྔ་མ་དང༌། ཕྱི་མར་གཅིག་པ་སྡུག་བསྔལ་བའི་བདག་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དི་ལ་ཞེན་པས་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་མེད་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ལན་འདེབས་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདི་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་བཟློག་ནའོ། །བདག་སྡུག་བསྔལ་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་སྤངས་པའི་དོན་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོགས་པའི་དོན་ཏོ། །སྡུག་བསྔལ་བ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་ན། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཅི་ལྟར་འདོར་ཞེས་ལན་འདེབས་པ་ནི། དེ་དེའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་པར་གཞན་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་ན། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དོན་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་དོན་མེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །མེད་པ་ཉིད་ཡིན་མོད་ནི་སྐབས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་དོན་ཏོ། །བདག་རྟག་པ་མེད་ན་ཅི་ལྟར་གཞན་གྱི་དོན་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་དོགས་པ་ནས་བརྗོད་པ་ནི། བདག་ནི་སྐད་ཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ལ་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཡོད་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕན་ཚུན་གནོད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུན་རིང་དུ་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ནི་ཀུན་དགའ་བ་ཙམ་བདག་གི་རང་བཞིན་རྟག་ཏུ་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་བདག་གི་བའི་བདེ་བ་མི་རྟག་པ་ཡོངས་སུ་འདོར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡུན་རིང་བདེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལན་ནོ། །མཐོང་བ་དག་ལ་ནི་མྱོང་བའི་མཐུ་འདྲེན་པ་ལས་མངོན་པར་མངོན་པར་འདོད་པས་འཁོར་བ་པ་རྣམས་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་ཅི་སྐད་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡུན་རིང་པོའི་བདེ་བ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་དེ་དེས་ན་གང་གིས་དོན་དུ་གཉེར་པ་འཇུག་པ་དེ་ལ་འདོད་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། གལ་ཏེ་བརྒྱ་ལ་ཡུན་རིང་པོར་བདེ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན། འཇུག་པར་བརྗོད་ན། དེའི་ཚེ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ནི་ དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཐུན་མོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལ་མི་འཇུག་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །མེད་པའི་ཕྱོག
Chinese
是知识的显现。其他的共同等也是这个。那个识是如何形成的呢？意义又是如何形成的呢？ 为了迎接这个疑问，用“如果”这个词。那是说有我。因此，用“因此”这个词是因为舍弃了对我的执着。舍弃了对我的执着就没有进入的支分，像这样，如果存在，就会执着于先前和后来的同一个痛苦的我，因此才会进入。认识我的刹那不存在就不是进入的支分，这是回答。用“如果对于这个”这个词。否则，用“否则”这个词是因为没有遣除对我的执着。如果我依赖于痛苦，那么为了舍弃它而进入，这是疑问的意思。如果不希望痛苦本身，那么如何舍弃对我的执着呢？这是回答，用“那个那个”这个词。如果没有对我的执着而为了他人的利益而进入，那么说我是没有意义的，这是说，用“如果他人没有意义”这个词。虽然是没有意义，但是根据情况是为了他人的利益。如果我不是常恒的，那么如何做他人的利益呢？从这个疑问开始说，用“我是刹那”这个词。用“仅仅那个”这个词是因为对于谁有他人的意愿。用“因此”这个词是因为互相损害的缘故。用“长久安乐”这个词是因为在涅槃中仅仅是欢喜的我性恒常显现，因此果本身就完全舍弃了不常恒的我的安乐。用“长久安乐”这个词是回答。对于所见的事物，通过引导体验的力量而希望显现，因此轮回者们才会进入，但是对于如所说的那种具有自性的长久安乐，从来没有见过，因此为了谁的利益而追求进入，怎么会对那个产生欲望呢？如果为了在一百年中获得长久的安乐，而说要进入，那么那个时候也会变成没有，对于这个疑惑是， 事物和非事物共同本身也会变成不进入非事物的一方。非事物的一方
English
is the appearance to knowledge. Other common things are also just this. How does that consciousness arise, and how does meaning arise? To address this doubt, the word "if" is used. That is to say there is a self. Therefore, the word "therefore" is used because of abandoning the clinging to self. When clinging to self is abandoned, there is no limb of entering, like this, if it exists, then clinging to the suffering self that is the same in the past and future, one enters because of attachment to it. The momentary non-existence of self-awareness is definitely not a limb of entering, this is the answer. The word "if for this" is used. Otherwise, the word "otherwise" is used if the clinging to self is not reversed. If the self relies on suffering, then entering for the sake of abandoning it, this is the meaning of the doubt. If one does not desire suffering itself, then how does one abandon clinging to self? This is the answer, using the word "that that." If one enters for the sake of others without clinging to self, then saying "I" is meaningless, this is saying, using the word "if others are meaningless." Although it is meaningless, it is for the sake of others depending on the situation. If the self is not permanent, then how does one do the benefit of others? Starting from this doubt, the word "I am momentary" is used. The word "just that" is used because for whom there is the desire of others. The word "therefore" is used because of the reason of mutual harm. The word "long-lasting happiness" is because in Nirvana, only the joyful self-nature is constantly manifest, therefore the fruit itself completely abandons the impermanent happiness of self. The word "long-lasting happiness" is the answer. For those who see, the samsaric ones enter because they desire to manifest through the power of leading experience, but for the long-lasting happiness of such a nature as has been said, it has never been seen, therefore how can one desire that which one seeks to enter for whose benefit? If one says to enter for the sake of attaining long-lasting happiness in a hundred years, then at that time it will also become non-existent, the doubt about this is, the commonality of things and non-things themselves will also become not entering the side of non-things. The side of non-things.