Tibetan
བོར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་ཉིད་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ན་དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཤེ་ན། བློའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དོན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་གསལ་བ་ན། དོན་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྣང་ངོ་ཞེས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱི་དེ་ཡང་དོན་ཉིད་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་བཞིན་འདིས་བློས་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པ་དེ་ལྟར་དེ་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། དེ་དག་ནི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་པོ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་བཤད་པ་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ལས་གཞན་པ་རྟ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཅན་ཏེ། ཁྲ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དོ། །འདིས་ནི་ལོག་པ་ཉིད་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །བརྟེན་པ་ཡང་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་བཞིན་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་སམ་ཡང་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ཆོས་པས་རྒྱུ་ཉིད་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་རྟོག་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས་དངོས་པོ་དེ་རྣམས་ཀུན་དུ་སྟོན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པར་མི་སྣང་བར་བྱེད་ཅེ་ན། འདྲེས་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དངོས་པོ་རྣམས་སྲེ་བར་བྱེད་པས་ནའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཞེན་པར་བྱས་ཏེའོ། །དེ་དོན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་ན་དོན་བཞིན་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ན། དོན་དེ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཉིད་དོན་ལ་ལྷག་ པར་ཞེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐ་མི་དད་པ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་དོན་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་པར་བྱས་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་འདི་དག་འདྲེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་ལ་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ན། ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དུ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །རང་གི་བག་ཆགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ན་ཡང་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས་ནི་དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ་རང་གི་བག་ཆགས་ལས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས
Chinese
已经舍弃了。当心识变成那样的时候，事物会显现为没有差别的，这是为什么呢？因为心识自身的体性执著于显现的事物，当它清楚地显现为没有差别时，就会理解到事物也显现为没有差别。总的来说，事物本身也是相同的，但心识通过这种自性所作的分别，并不存在于胜义谛中，因为它们各自的自性是不同的。现在开始解释第一个偈颂：具有分别的心识是……。与花斑等不同，与马等相反，即是花斑等本身。这说明了颠倒。分别念是依赖于那样的事物而产生的。依赖的方式正如前面所说，或者由于过度的执著，或者由于体验，以法性作为原因而执持的分别念，是跟随体验事物的作意而产生的，因此是依赖于事物的。在事物各自的体性不显现差别的情况下，普遍地显示那些事物。怎样才能使差别不显现呢？就是通过混合，也就是混合事物。那又是怎么做的呢？就是执著于自身不相同的相状。当它过度地执著于事物本身时，由于会变成如事物一般，所以过度地执著于事物本身就是对事物的过度执著。因此，这就是说，由于对自身的不相同过度执著于事物，从而使事物被执著为没有差别，因此这些事物就被混合了。如果分别念仅仅是通过体验事物的作意而依赖于事物，那么体验就会变成如实显现的事物本身。如果跟随自己习气的自性，那么依赖于事物本身也会消失，因为它们是相互矛盾的。由于不是部分和后续的关系，所以不能说从体验中显现的是事物本身，而从自己的习气中显现的则是颠倒的。
English
It has been abandoned. When the mind becomes like that, things appear to be without difference. Why is that? Because the very nature of the mind itself clings to the manifested things. When it clearly appears as without difference, it is understood that things also appear as without difference. In general, things themselves are also the same, but the discriminations made by the mind through this nature do not exist in the ultimate truth, because their respective natures are different. Now, let's explain the first verse: The mind with discrimination is... Different from speckled things, opposite to horses, etc., that is, the speckled things themselves. This explains the reversal. Discrimination arises dependent on such things. The way of dependence is as mentioned before, either due to excessive clinging, or due to experience, the discriminating mind that holds the nature of phenomena as the cause, arises following the attention of experiencing things, therefore it is dependent on things. Without making the individual natures of those things appear different, it universally shows those things. How can one make the differences not appear? It is through mixing, that is, mixing things. And how is that done? It is by clinging to the non-different aspect of oneself. When it excessively clings to the thing itself, since it will become like the thing, excessively clinging to the thing itself is excessive clinging to the thing. Therefore, this means that because of excessively clinging to the non-difference of oneself to the thing, thereby causing things to be clung to as without difference, therefore these things are mixed. If the discriminating minds depend on things only through the attention of experiencing things, then the experience will become the very nature of the thing that appears as it is. If one follows the nature of one's own habitual tendencies, then the dependence on things themselves will also disappear, because they are mutually contradictory. Since they are not part and subsequent relationship, one cannot say that what appears from experience is the thing itself, and what appears from one's own habitual tendencies is the opposite.