Tibetan
་ཅེ་ན། འདི་སྐད་བརྗོད་དེ། སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་དོན་ཉིད་དུ་མངོན་བར་རློམ་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་གསལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་གིས་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་དོན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ཏེ། དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེས་ན་དེ་ཉིད་འདི་ རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དོ། །སྔོན་པོ་ཙམ་གསལ་བ་ནི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མའི་མྱོང་བའི་འདུ་བྱེད་པ་སད་པའི་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་ཏོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མར་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་བ་ཇི་ལྟ་བུར་གྱུར་བ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་བརྟགས་པ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ། །སྔ་ཕྱིར་མཐོང་བའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན། ཀུན་བརྟགས་པ་རྫས་སུ་མེད་པར་བརྗོད་དོ། །དེ་མེད་ཀྱང་མེད་པ་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེན་པ་ནི་སྣང་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་ཟིན་བ་བཞིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་སྣང་བ་མེད་པར་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པས་ཞེས་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ཡུལ་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །མགུ་པ་ཡང་ཤེས་པའི་ཆོས་ཁོ་ན་སྟེ། ཤེས་པ་དེས་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་རྟོགས་ཀྱང་དེའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་ཐབས་གཞན་ཚོལ་བ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའོ། །དེས་ན་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། གང་གི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལས་ལོག་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་འམ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་ནི་བརྗོད་པ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ། དོན་དམ་པར་དེའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་དེས་ནའོ། །དེ་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་འདིས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ རྟོགས་པ་སྐྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་ཀྱི། རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འདི་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི། གཞན་མེད་ཅེ་ན་བཤད་པ། སྒྲའི་དོན་རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྒྲ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་བདག་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པས་འཇུག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་གཞན་མེད་པ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་སྣང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་ད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨྲས་ཏེ། དོན་དམ་པར་ཐམས་ཅད་ལས་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཡུལ་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་གཅིག་བརྗོད་པས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྗོད་པར་ཐལ་བའི་ཉེས་པ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་མེད་མདོ། དེ་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་བརྗོད་པར་སྨྲས་ལ་དེ་ཡང་གཅིག་ཏུ་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཉིད་ག་ལ་ཡོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་བརྗོད་པ་སྤངས་ཏེ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །འདི་ཉིད་སྟོན་པ་ནི་གཅིག་ཏུ་ལོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན་རྣམས་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཏན་ཚིགས་སྨྲས་པ་ནི་དེ་དག་ལ་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་མ་འབྲེལ་པས་ནི་ལྡོག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །གཅིག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་གི་དོན་སྨྲས་པ་ནི། གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འདི་དག་ལ་གཞན་ཡོད་ན་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ལོག་པ་རྣམས་ཀྱང་དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲེལ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་མེད་པས་ན་གཅིག་ཏུ་ལོག་པ་ཉིད་དོ། །འདི་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་སྤྱི་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་ནི་བཤད་ཟིན་ཏེ་ཞེས་སྨོས་ཏེ། དེའི་བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེར་ཡང་རྣམ་པ་གཉིས་བཤད་དེ། །དེའི་བློའི་དབང་གིས་དེ་སྤྱིར་བརྗོད་ལ་དེ་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཞན་སེལ་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་བློའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་སྤྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོག
Chinese
且那，如此说：显现青色的相，自认为是自体之体性的真实显现，这被称为分别。那青色的相本身所显现的，因为是自己所认识的，所以对于自己的体性不会分别。这样的相，并非仅仅是自己体性的最终体现。然而，由于如此强烈的执着，实际上是依赖于对境的，因此这些是分别，就像根识本身不是现量一样。执着的自性源于分别，因此，这本身就是分别。仅仅显现青色，在根识中也存在。因为这（分别）是先前和之后经验的造作者，是唤醒的根源，因此才认为这是真实的。因此，分别是不带执着的自性。因此，分别就是执着，那也是青色的相，在自己的本体上，以先前和之后所见之自性的方式，执着是如何产生的，如此执着的相，被称为被分别。先前和之后所见之境的自性，转变为认识的本体是不存在的，因此，遍计所执被称为无实。虽然它不存在，但并非不存在显现，因为执着是无显现的自性，正如已经说过的。因为在某种程度上，即使没有显现，也不会产生执着，所以仅仅是对分别的影像如此执着，因此，仅仅以如此的方式，才将自己的本体称为对境。迷惑也是仅仅是认识的法，即使认识没有认识到自己的特征，但由于对它的影像执着为自己的特征，因此背离了为了认识它而寻找其他方法。因此，如此之相的自己的特征，仅仅通过如此执着就可以表达，因为要表达与一切相异的自己的体性吗？如果不是这样，那么表达将变得毫无意义。
English
Furthermore, it is said thus: The appearance of blue, presuming to be the actual manifestation of one's own nature, is called conceptualization. That which manifests as the blue appearance itself, because it is known by oneself, is not conceptualized in relation to one's own nature. Such an appearance is not merely the ultimate culmination of one's own nature. However, due to such intense clinging, it is indeed dependent on an object, therefore these are conceptualizations, just as sense consciousness itself is not manifest. The nature of clinging arises from conceptualization, therefore, that itself is indeed conceptualization. The mere appearance of blue is also present in sense consciousness. Because this (conceptualization) is the agent of prior and subsequent experiences, the root of awakening, therefore it is understood as being real. Therefore, conceptualization is the nature of non-clinging. Therefore, conceptualization, which is clinging, is also the blue appearance, on one's own essence, in the manner of seeing prior and subsequent natures, how does clinging arise, such a clinging appearance is said to be conceptualized. The nature of objects seen before and after, transforming into the essence of knowledge, does not exist, therefore, the completely imputed is said to be without substance. Although it does not exist, it is not that appearance does not exist, because clinging is the nature of non-appearance, as has already been said. Because to some extent, even without appearance, clinging does not arise, therefore, clinging to only such an image of conceptualization, therefore, only in such a way is one's own essence called an object. Delusion is also merely the dharma of cognition, even if cognition does not recognize its own characteristics, but because it clings to its image as its own characteristic, it turns its back on seeking other methods for the sake of recognizing it. Therefore, the characteristic of such an appearance of oneself is to be expressed only by such clinging, because is one's own nature, which is different from everything, to be expressed? If it is not so, then the expression will become meaningless.
Chinese
并非因为那是其真实的境。因此，名为“因此”的是因为那个理由。名为“如是”的是，以对自己的影像特别执着的自性之相，宣说显示了自己的自性。因为生起对自己的自性特别执着的自性之证悟，因此宣说自己的自性，而不是以其他的相。为何唯独是这个相，而没有其他的相呢？回答说：因为证悟声音的意义就是如此。因为从声音中证悟意义，凡不是自己的体性，也同样以特别执着而进入，正因为如此，所以唯独是这个相。宣说没有其他的相，名为“以自己的本体显现”。此处说了“现在”，因为没有将真实中与一切相异的本体作为境，所以即使说一个，也会导致宣说一切法的过失，没有后续的关联。如此依赖于特别的执着，才说唯独宣说自己的自性，而且那也是以唯一相异的本体，那么又怎么会有共相的相状呢？即使如此，也想到舍弃了宣说那个，而承许为具有共相的境，怎么会不矛盾呢？显示这个本身，名为“对于唯一相异的本体者”。说了理由，名为“因为与那些相关联”。因为与自己的本体不相关联，所以成立为相异。说了“唯一”这个词的意义，名为“因为也没有其他的”。如果这些有其他的，那么以自己的本体相异者，也会以它的体性相关联。因为没有那个，所以是唯一相异。为了遣除这个而说，共同的是如何，已经说过了，说了“因为在那样的心识中显现”，等等。在那里也说了两种相，以那个心识的力量，将那个说成共同的，而且那也是以遣除其他的境，那个是遣除其他的本体。对于那个，以心识的思考的力量是共同的，名为“各别的事物们”，等等。
English
It is not because that is its true object. Therefore, the term "therefore" is because of that reason. The term "thus" means that by the nature of particularly clinging to one's own image as one's own characteristic, it is said that one's own characteristic is shown. Because it generates the realization of the nature of particularly clinging to one's own characteristic, therefore one's own characteristic is declared, not by other aspects. Why is it only this aspect, and there is no other? It is explained that the realization of the meaning of sound is just like that. Because whatever realization of meaning comes from sound, even what is not one's own nature enters with particular clinging, and precisely because of that, it is only this aspect. Explaining the absence of other aspects is called "appearing by one's own essence." Here, it is said "now," because since the essence that is different from everything in reality is not made an object, even saying one would lead to the fault of declaring all dharmas, without any subsequent connection. Thus, relying on particular clinging, it is said that only one's own characteristic is declared, and that is also by the nature of being uniquely different, so how could there be a general aspect? Even so, it is thought, how can it not be contradictory to abandon declaring that and to accept it as having a general object? Showing this itself is called "for those with a uniquely different essence." The reason is stated, called "because of being related to those." Because it is not related to one's own essence, it is established as different. The meaning of the word "unique" is stated, called "because there is no other either." If there were others in these, then those who are different by their own essence would also be related by its nature. Because there is none of that, it is uniquely different. To refute this, it is said what is common has already been said, saying "because it appears in that mind," and so on. There, two aspects are also explained: by the power of that mind, that is said to be common, and that is also by the object of eliminating others, that is the essence of eliminating others. For that, by the power of mental thought, it is common, called "the various things," and so on.