Tibetan
ཏེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པས་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་ན་སྒྲོ་བཏགས་པ་གཞན་སྲིད་པ་ནི་ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་དེ་ཉིད་འདས་པའི་ངོ་བོ་སྔོན་གྱི་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་པས་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བའི་ཤེས་པའི་དུས་སུ་མེད་པས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཟིགས་ཀྱང་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་འདས་པའི་དུས་རྟོགས་པ་གལ་ཏེ་འདས་པའི་དུས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་ལ་དེའི་དུས་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ན་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་མི་འདོད་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ནི་འདས་པའི་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་བས་ན་གང་ཞིག་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལ་དོན་ནི་འགའ་ཡང་རྟོགས་པ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་དོན་སྣང་བཞིན་པ་ན་ཡང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་བརྙན་རྟོགས་པར་ཡང་ཅིས་མི་འཐད་ན་གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་མི་འདོད། དོན་ཇི་ལྟ་བུ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་སྲིད་པ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤེས་པའི་གཟུགས་བརྙན་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དོན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་མི་མཐུན་པའི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་བརྟགས་ཀྱང་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཡོང་པར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། སྡང་བས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེས་ན་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་ཏོ་ཞེ་ན། ཡུན་རིང་པོར་བརྟགས་ཤིང་བརྟགས་པའི་ཆ་སོ་སོར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཡང་དངོས་པོ་གསལ་བའི་ཞད་ཙམ་ཡང་མི་འབག་པ་ནི་དོན་རྟོགས་པར་སྨྲ་བའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱིས་མ་ བཏང་པས་འདི་ལ་ཅི་བྱར་ཡོད། གང་གི་ཚེ་དོན་ལ་གསལ་བ་ཡང་ཤེས་པ་ཉིད་དུ་འཐད་པ་དེའི་ཚེ། གང་གིས་གཟུགས་བརྙན་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པར་བྱེད་པ་འདི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཟིང་ཁས་བླངས་ནས་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་སེལ་བར་བྱེད། དོན་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་གསལ་བ་ཁོ་ནའོ། །དེ་ཡང་འགའ་ཞིག་གསལ་བར་མ་གྱུར་པར་མི་འཐད་པས་ན་གང་ཞིག་འདི་ལ་གསལ་བ་དེ་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་འདི་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་ལྟར་གསལ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཤེས་པའི་གཟུགས་
Chinese
因为没有的缘故。即使在没有分别念中也有，所以是不确定的缘故。如果认识到事物的本质，那么捏造其他是不合理的，因为不是有量者。如果说事物本身的过去本质，更加确定是先前所见之境，所以是不存在的，那么不对，因为没有见到事物如何，所以在作为没有之境的知识的时候，因为没有所以不是，因为即使一切知者如实地见到事物，也会陷入成为没有之境的过失。另外，如果认识到过去的时间，如果执着于过去时间的境本身，在那个时间本身，那么就会变成没有意义。即使那样，也会变成不希望的，成为事物之境。如果不是境，那么因为没有认识到过去的事物，过去本身怎么会变成没有呢？因此，对于以事物之境本身变成非境的那个，对于那个事物什么也不会认识到。另外，即使事物显现，为什么不适合显现的那样也是认识到境的影像呢？因为谁也不希望成为认识的形态本身。事物变成如何那样，认识的自性存在是真实的，即使那样，认识的影像就是认识本身，从那认识事物本身也是相违的。因此，即使考察一切不相符的法相，也不是完全希望事物的自性，如果说不是因为嗔恨，那么如果说是承认是捏造本身，那么即使长时间考察并且在考察的各个部分进行区分，事物显现的少许光彩也不沾染，因为没有舍弃说认识事物的言说，所以对于这个有什么可做的呢？在什么时候，对于事物的显现也适合成为认识本身的时候，谁承认影像是捏造本身，这是什么理由承认之后又遣除影像本身呢？所谓认识事物，不是仅仅是词语，然而仅仅是显现而已。那也如果不变成显现是不合理的，因此对于这个什么是显现，如果是事物的不共自性本身，那么这个时候这个仅仅是事物，而不是认识。在什么时候，那样显现的自性是认识的影像
English
Because there is no such thing. Even in the absence of conceptualization, it exists, so it is uncertain. If the essence of the object is recognized, then fabricating something else is unreasonable, because it is not a valid cognizer. If it is said that the past essence of the object itself is even more certain as the object of previous sight, so it is non-existent, then it is not so, because there is no seeing of how the object is, so at the time of knowledge that is the object of non-existence, it is not because of non-existence, because even if the all-knowing sees things as they are, it will fall into the fault of becoming the object of non-existence. Furthermore, if the past time is understood, if one clings to the object of the past time itself, at that time itself, then it will become meaningless. Even so, it will become undesirable, becoming the object of things. If it is not an object, then because there is no understanding of the past thing, how can the past itself become non-existent? Therefore, for that which becomes a non-object by the very nature of the object, for that, nothing will be understood. Furthermore, even when things appear, why is it not appropriate that the way they appear is also the recognition of the image of the object? Because no one wants to become the very form of knowledge. It is true that the nature of knowing exists as things become as they are, but even so, the image of knowledge is knowledge itself, and from that, knowing things themselves is also contradictory. Therefore, even if all the dissimilar aspects of phenomena are examined, it is not entirely desirable to have the nature of things, and if it is said that it is not because of hatred, then if it is said that it is admitted to be fabrication itself, then even if it is examined for a long time and the parts of the examination are distinguished, even a little bit of the brilliance of the appearance of things is not tainted, because the expression of saying that things are known is not abandoned, so what can be done about this? When the appearance of things is also suitable to become knowledge itself, who admits that the image is fabrication itself, what is the reason for admitting this and then eliminating the image itself? The so-called knowing things is not just words, but only appearance. That also, if it does not become apparent, it is unreasonable, therefore, what is apparent in this, if it is the very uncommon nature of things, then at that time this is only things, not knowledge. At what time is the nature of such appearance the image of knowledge
Tibetan
བརྙན་གྱི་ཆོས་སུ་འཐད་པ་དེའི་ཚེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པར་དོན་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་རང་བཞིན་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་གང་ཞིག་ཡིན། དོན་བྱ་བ་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དོན་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ལས་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གང་གི་ཚེ་འདི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ངོ་བོར་མེ་ལོང་ལ་ཤིང་དང་འབར་བ་དག་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་གནས་པར་བཟོད་པ་དེའི་ཚེ། འདི་དག་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ག་ལས་རྟོགས་པ་ལ། དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྣང་བའི་རང་བཞིན་གསལ་བཞིན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་འམ། གཞན་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པར་དོན་དུ་ངེས་པར་ནི་མི་ནུས་སོ། །གསལ་བའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པས་དེ་ལྟར་ངེས་བ་དེ་ཤེས་པའོ་སྙམ་པ་དང་བྲལ་བས་དོན་ཏོ་སྙམ་པ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་དོན་ཏོ་ཞེས་ཤེས་པ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་དེ་རྟོགས་བཞིན་དུ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་མི་སྟོན། དེར་ནི་གཟུགས་བརྙན་ཉིད་ལ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པར་དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣག་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོར་ མི་སྲིད་བའི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་གང་ཞིག་ཅེས་དེ་ཉིད་འདིར་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་རིག་བའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ནི། རིག་པ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དོན་རྟོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནམ། བདེན་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གསལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་རིག་པར་བྱ་བ་ཁྱད་པར་མེད་པར་རིག་པའི་ཁྱད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་དེ་རིག་པའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་འབའ་ཞིག་གོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་བཀག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཞར་ལ་བརྗོད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་དངོས་པོར་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་སྐད་བརྗོད་དོ། །འདི་ལ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་རྟོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ལ་དངོས་པོའི་ངོ་བོར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་མངོན་པར་རློམ་པ་ཤེས་པ
Chinese
当影像之法成立时，是什么能确定其与识相异，并区分其为自性相异？若说其本身即是事物的作用，那么这必须通过与事物的作用相关联才能确定。因此，当此二者，即因和果的影像，如镜中之树木和火焰般显现时，如何能知晓这些是因和果本身，而非因和果的影像？因此，无法确定分别念与显现的自性光明相异，或与他识的自性相异。若认为因其与光明的自性相异，故能如此确定，并因此生起“这是识”的想法，从而产生“这是事物”的想法，那么，这种认为“这是事物”的认知，如何能在认知的同时，不以与识不共的方式显现？在那里，对于影像本身，也不可能如实地认知，因此这种认知是不存在的。如果说，即使是不共的，但认知其为不共，难道不就是完全成为不共了吗？确实如此，但认知其为不共，并非如认知不共的脓液一般。因此，对于识不可能成为实有，而如此认知的认知是什么，这正是此处需要辩驳和考察的。因此，由于如此了知的自性不存在，所以它仅仅是不存在的。事物不是通过体验认知而成立的吗？确实如此，但由于所认知的事物没有不共的自性光明，并且所认知的事物没有差别，因此无法成立认知的差别，所以说这仅仅是执着于并非彼识之自性的事物。顺便说一句，这否定了彼识的无境性。那么，如果在没有认知事物自性的情况下，如何能成为执着于事物的自性呢？对此如此说道：对于此，在没有认知事物自身体性的情况下，执着于分别念的影像为事物的体性，执着于事物的自身体性，显现为自以为是的事物，是识。
English
When the law of image is established, what can determine that it is different from consciousness, and distinguish it as being of a different nature? If it is said that it is the function of the thing itself, then this must be determined through association with the function of the thing. Therefore, when these two, the images of cause and effect, appear in the mirror like trees and flames, how can one know that these are the cause and effect themselves, and not the images of cause and effect? Therefore, it is impossible to determine that conceptualization is different from the clear nature of appearance, or different from the nature of other consciousnesses. If it is thought that it is determined in this way because it is different from the nature of clarity, and therefore the thought "this is consciousness" arises, thereby producing the thought "this is a thing," then how can this cognition that "this is a thing" not appear in a way that is not common with consciousness while still being cognition? There, it is also impossible to truly recognize the image itself, so this cognition does not exist. If it is said that even if it is uncommon, recognizing it as uncommon, does it not become completely uncommon? Indeed, but recognizing it as uncommon is not like recognizing uncommon pus. Therefore, what is the cognition that recognizes that consciousness cannot be real, and this is what needs to be refuted and examined here. Therefore, since the nature of such knowing does not exist, it is only non-existent. Is a thing not established through experiencing cognition? Indeed, but since the thing to be cognized does not have the clear light of an uncommon nature, and since the thing to be cognized has no difference, therefore the difference of cognition cannot be established, so it is said that this is merely attachment to something that is not the nature of that consciousness. By the way, this negates the objectlessness of that consciousness. Then, how can it become the nature of attachment to a thing without recognizing the nature of the thing? To this it is said: For this, without recognizing the own nature of the thing, clinging to the image of conceptualization as the nature of the thing, clinging to the own nature of the thing, appearing as a self-righteous thing, is consciousness.