Tibetan
དོགས་པའི་ཕྱིར་ནི་གཞན་གྱིས་དབེན་པ་ཡིན་པས་དེ་བས་ན་དེ་འཛིན་པ་ན་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་སྣང་བ་དངོས་པོ་ལྟ་བུར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། དངོས་པོ་གཞན་སེལ་བ་ཉིད་དེ། གཞན་གྱིས་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་གཞན་སེལ་བའི་བློ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་གཞན་སེལ་བ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཤད་པ་ནི། དེ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བསམ་པ་ལ་ལྟོས་ནས་བློའི་སྣང་བ་ཉིད་སྤྱིའི་རང་བཞིན་དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྤྱིར་རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གི་སྣང་བ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་སྤྱི་ཡོན་ནོ། །དེ་ཡང་གཞན་སེལ་བའི་རང་ བཞིན་ཡིན་ཏེ། སྒྲོ་འདོགས་དང་བྲལ་བར་གྱུར་པ་གཞན་གྱིས་དབེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་སྣ་བློ་འདི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དོན་ཁོ་ན་ལ་རང་གི་སྣང་བ་ཡང་དོན་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་དངོས་པོ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་འཛིན་པའི་བློ་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་ན། གཞན་དག་རྩོད་པར་བྱེད་པ་ནི་ཕྱི་རོལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལ་གཞན་གྱིས་དབེན་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་སྣང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་བློ་ཡོད་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཉིད་སྒྲོ་འདོགས་དང་བྲལ་བ་ལས་དབེན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ན་དེ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་མི་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་གང་གི་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ལ་བློ་འདི་ཇི་ལྟར་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། འདི་བསལ་བའི་ཕྱིར་བཤད་པ། འཆད་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་དག་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དངོས་པོ་ཉིད་ལས་རྟོགས་ནས་འཆད་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་འབྱེད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཕྱི་རོལ་དག་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་རོ། །ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་ལ་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་བསྐྱེད་བའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་གནས་སྐབས་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་དག་ལ་ནི་གང་ལ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལས་མ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་དག་ལ་ཡང་དཔྱོད་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འདིར་བ་ལང་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་པ་ན། དམུན་པོ་ཡང་གལ་ཏེ་
Chinese
因为怀疑的缘故就是与他者相异，因此执持它时，就是具有遣除他者的境。因此，显现如同事物，因为它本身就是事物，所以事物本身就是遣除他者，因为与他者相异。因此，心识本身就是遣除他者的心识，所以遣除他者仅仅是总体的自性。这就是所说的：那就是。因此，依靠如此了悟的想法，心识的显现本身就被说成是总体的自性，因为他们已经如此承诺了对总体的了悟。自己的显现本身就是如此显现，因此它本身就是总体。而且，这也是遣除他者的自性，因为远离了增益和分别，凡是与他者相异的，它的境就是，这个心识就是具有遣除他者的境。而且，对于仅仅是意义，自己的显现也如实地显现。因此，因为它显现如同事物，所以执持它的心识被认为是执持事物本身。如果不能了悟事物本身，那么其他人争论的就是外境。因此，对于与他者相异的事物，并不成立具有自显现的境的心识。因为，如果外境本身是远离增益和分别而相异的，那么对于它们来说，分别念就不会产生。因此，对于那些成为不同境的事物，这个心识如何产生呢？为了消除这个疑问，所以说了：宣说者们。那些从事物本身的自性中领悟并宣说的人，他们会如此区分，例如，分别念不会在外境中产生。那些施设名言的人则不然，因为对于他们来说，不存在通过分析事物的自性而产生的区分的任何情况。对于他们来说，对于什么如何了悟，就对它如何了悟，对于它如何了悟，就对它如何了悟，除此之外，没有任何不了悟的分析。对于他们来说，也存在一些分析，例如，如果有人说：这里既有牛存在的自性，也有不存在的自性。那么，即使是盲人
English
Because of doubt, it is distinct from others, therefore, when holding it, it is indeed the object of eliminating others. Therefore, appearance seems like a thing, because it is the thing itself, so the thing itself is the elimination of others, because it is distinct from others. Therefore, the mind itself is the mind of eliminating others, so eliminating others is only the nature of the whole. That is what is said: that is. Therefore, relying on the thought of such understanding, the appearance of the mind itself is said to be the nature of the whole, because they have already promised such understanding of the whole. One's own appearance itself appears in this way, so it itself is the whole. Moreover, this is also the nature of eliminating others, because it is free from gain and distinction, whatever is distinct from others, its object is, this mind is the object of eliminating others. Moreover, for the sake of mere meaning, one's own appearance also appears as it is. Therefore, because it appears like a thing, the mind that holds it is considered to be holding the thing itself. If one cannot understand the thing itself, then what others argue about is the external object. Therefore, for things that are distinct from others, it is not established that there is a mind with a self-appearing object. Because, if the external object itself is distinct from gain and distinction, then for them, discriminating thoughts will not arise. Therefore, for those things that have become different objects, how will this mind arise? In order to eliminate this doubt, it is said: those who proclaim. Those who understand and proclaim from the nature of the thing itself, they will distinguish in this way, for example, discriminating thoughts will not arise in external objects. Those who apply names are not like that, because for them, there is no situation of distinction arising from analyzing the nature of things. For them, whatever is understood, it is understood as it is, whatever is understood, it is understood as it is, apart from that, there is no analysis of not understanding. For them, there are also some analyses, for example, if someone says: here there is both the nature of the existence of a cow and the nature of non-existence. Then, even a blind person
Tibetan
ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །འདི་དག་ཤེས་རབ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ལྟར་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་སྣང་བ་དག་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་འཇུག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ཐ་སྙད་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་དག་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་གང་ཞེ་ན། རང་གི་དམིགས་ པ་ཁོ་ན་ཞེས་སྨོས་ཏེ། བདག་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། དེ་ཡང་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་སྟེ་འདིས་ནི་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པར་རུང་བར་སེམས་ཤིང་སྟེ། འདིས་ནི་མཐོང་བ་དང་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ། །དངོས་སུ་སྣང་བ་ལས་རྣམ་པར་བརྟག་བར་བྱ་བ་གཞན་ཡིན་ཡང་འདི་ལ་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་དོན་དག་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་བརྟག་པར་བྱ་བ་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་བྱས་པས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པར་ནི་མི་བརྗོད་དོ། །འོན་ཀྱང་སྣང་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པས་སྣང་བ་ལྟ་བུར་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྗོད་དོ། །དེའི་དེ་ཡང་འཇུག་པ་ཉིད་ལས་ཤེས་པས་ནི་འཇུག་གོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །འདི་ལྟར་དོན་མི་སྣང་བཞིན་དུ་ཡང་དོན་གྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱའི་དགོས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་འཇུག་པ་ནི། དོན་ལས་བཟློག་པ་དེ་ལ་དོན་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མེད་པར་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཕྱི་རོལ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ལ་ཞེས་བརྩད་པ་ཇི་ལྟར་སྤང་བར་འགྱུར་བ་དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་གི་ཞེས་སྨོས་སོ། །ཐ་སྙད་པའི་བསམ་པའི་དབང་གིས་དེ་སྐད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི། དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་རྒྱུར་གྱུར་པ་གང་དག་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་དག་ལས་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་དག་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་དངོས་སུ་ན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དེ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟོགས་པ་པོ་དེ་དག་གིས་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཆ་ཡོད་པས་ན་དེ་དག་གི་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་ལས་ལངས་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་
Chinese
如果仅仅是存在，又怎么会去分别念“不存在”呢？这些是通过卓越的智慧获得的，因此不会进行分别思择。那些施设名言者，是将显现的事物作为分别念的对象，统一起来而进入，这就是所谓的名言。那么，什么是将它们统一起来呢？就是所说的“自己的对境”。自身之对境，是自身之分别念所认识的自性，也就是自身之显现，这被称为是应当分别的。认为它能够起作用，这被称为与所见合一。虽然实际上显现之外还有应当分别的事物，但对于此显现本身的确信，就是将显现与应当分别的事物统一起来。因此，将应当分别的事物视为所见本身，并不能称为统一。然而，由于确信是显现本身，所以才说它类似于显现。通过进入本身来了解它，所以才说“进入”。像这样，即使事物不显现，仍然需要通过事物来成办的必要，即为了追求事物而进入，如果不对与事物相反的事物产生过度的执着，那是不可能的。即使如此，为了说明如何避免对外境不同形态的诘难，所以才说了“它们的”。这是依名言者的想法而说的。为了表明所说之义，用“如是”一词，即以能作者本身的、与非能作者相异的形态，也就是作为原因的、与非能作者相异的那些，来显示那些脱离了非能作者之增益的法。这就是说，实际上，仅仅是自己的自相与非能作者相异，即便如此，由于那些认识者执着于它本身是分别念之境。对于完全认识者来说，也有施设名言的部分，因此从他们的完全认识中站起来，是为了进入分别念本身之义。声音等具有意义之境的名言
English
If it only exists, how can one conceptually think of it as "non-existent"? These are obtained through excellent wisdom, and therefore, one does not engage in analytical investigation. Those who apply labels do so by unifying appearances as objects of conceptual thought and then entering into them, which is what is called a label. What is it that unifies them? It is said to be "one's own object." One's own object is the nature of what is cognized by one's own conceptual thought, which is also one's own appearance; this is said to be what should be conceptually examined. Thinking that it is capable of performing a function is said to be unifying it with what is seen. Although what is to be conceptually examined is other than what actually appears, the certainty that this is appearance itself is what unifies appearance and what is to be conceptually examined. Therefore, considering what is to be conceptually examined as the seen itself is not called unification. However, because of the certainty that it is appearance itself, it is said to be similar to appearance in its accomplishment. It is said to "enter" because it is known through the very act of entering. In this way, even though the object does not appear, the necessity of accomplishing something through the object, that is, entering in order to pursue the object, is impossible without excessive attachment to what is the opposite of the object. Even so, in order to explain how to avoid the refutation of different forms of external objects, it is said, "their." This is said according to the intention of those who use labels. To show what is said, the word "thus" is used, that is, by the very form of the agent itself, which is different from the non-agent, that is, those that are different from the non-agent, which have become the cause, to show those that are free from the superimposition of the non-agent. This is what is being said: in reality, only one's own characteristic is different from the non-agent, even so, because those cognizers are attached to the fact that it itself is the object of conceptual thought. For those who fully realize, there is also a part of applying labels, therefore, rising from their full realization is in order to enter into the meaning of conceptual thought itself. The labels of sounds and so on, which have objects of meaning