Tibetan
་རྩ་བ་ཅན་ཡིན་པས་དོན་མ་གྲུབ་ཀྱང་ངེས་པ་ཙམ་ལས་ག་ལ་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་ལ་སོ་སོར་ངེས་པས་དོན་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཉེ་བར་བཀོད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འབྲེལ་པ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་གཞུང་བཙུགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པ་ཉིད་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གཞན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇོག་པར་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་དེ་དེ་དང་མཚུངས་པར་ རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་མངོན་སུམ་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་རང་གི་རྒྱུའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོད་པ་མེད་པར་སྔོན་པོ་མཐོང་ནས་སྔོན་པོའོ་ཞེས་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོགས་པ་འདི་བསུ་ནས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མི་ཟད་ཀྱི། མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཇི་སྲིད་པ་ཡང་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡིན་ནོ། །ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཚད་མ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཚད་མའི་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། དེ་སྟེ་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། རེ་ཞིག་ཚད་མ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མ་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཞེས་དོན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཙམ་གྱིས་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཚད་མའི་དེ་ཉིད་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་དོན་དམིགས་པ་ཉིད་ལས་དོན་ངེས་པས་ཚད་མ་རྣམ་པར་འཇོག་པས་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོན་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡིན་ཡང་དོན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་གཞག་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དོན་ལ་མི་བསླུ་བ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་འཇོག་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་བསམ་པས་དེ་སྐད་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཡུལ་ཉིད་སྟོན་པར་བྱེད་པ་འདི་གཉིས་ནི་དོན་ལ་མི་བསླུ་བ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པར་འགྱུར་བས་མི་བསླུ་བ་དེ་ཉིད་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་འགྱུར་བས་དོན་ལ་མི་
Chinese
由于它具有根本性，即使目的没有实现，也只会是确定无疑，还能变成什么呢？因此，由于目的的果实本身能分别确定目的，因为目的如实地被理解，所以推论是正确的，因此，两种自性关系被紧密地安排在一起。因此，像这样紧密地安排关系，就是建立宗义。那个确定无疑性，将通过诸如“是因和果的实体吗”等等，以无其他的方式来安立。谁以它与它相同的方式进行推论，也会变成那样，由于现量在目的上没有错乱，所以不是量，然而，由于从自己因的力量本身中，事物显现的自性，对于事物来说是量。正因为如此，为了回应“在没有决定的情况下，看到蓝色后，理解为蓝色，不像推论那样，因为不迷惑于蓝色而随之行动，所以不是”的疑惑，才说了“现量的量本身也是”。因为推论不仅仅是唯一，只要现量的量存在，如果目的没有错乱，那就是量。再者，这个“没有错乱”是什么量呢？还是量的因呢？或者，它是能辨别量的事物呢？暂时来说，不是量，因为量是具有不欺骗性的知识，仅仅通过事物显现的自性来辨别。也不是因，因为从量的因本身中，量的那个自性才能成就。也不是能辨别的事物，因为仅仅通过不错乱的目的的显现，就能确定目的，因此辨别量是没有意义的。同样，以确定目的为自性的现量，也是从自己的因中产生的。即使被安立为量本身，也能通过事物显现的自性来安立。如果因为没有目的就不会产生，所以为了不欺骗目的，现量和推论被安立为量，而且那也是不迷惑于目的的自性本身，如果以这样的想法来说，那也是不合理的，因为这两个显示对境的事物，将依赖于不欺骗目的本身，因此不欺骗本身将成为辨别的支分，所以对于目的来说，不
English
Since it is fundamental, even if the purpose is not achieved, it will only be certain, what else can it become? Therefore, since the fruit of the purpose itself separately determines the purpose, because the purpose is understood as it is, inference is valid, therefore, the two kinds of nature relationships are closely arranged together. Therefore, establishing the doctrine is like closely arranging the relationship in this way. That certainty will be established by the very absence of others, such as "is it the entity of cause and effect?" Whoever infers in the same way as that, it will also become like that, since there is no confusion about the object in direct perception, it is not valid, however, because from the power of its own cause, the nature of the object's clarity is valid for the object. For that very reason, in order to respond to the doubt that "without determination, seeing blue and understanding it as blue, it is not because it follows without being confused about blue like inference," it is said that "direct perception itself is also valid." Because inference is not only unique, as long as direct perception exists, if the purpose is not confused, then it is valid. Furthermore, what is this "without confusion" a valid measure? Or is it the cause of a valid measure? Or is it the thing that distinguishes a valid measure? For the time being, it is not a valid measure, because a valid measure is knowledge with non-deception, and it is distinguished only by the nature of the manifestation of things. Nor is it a cause, because from the very cause of a valid measure, the very nature of the valid measure can be accomplished. Nor is it a distinguishing thing, because the purpose can be determined only by the appearance of the non-erroneous purpose, so distinguishing the valid measure is meaningless. Similarly, direct perception, which is the nature of determining the purpose, also arises from its own cause. Even if it is established as the valid measure itself, it can also be established by the nature of the manifestation of things. If it is said that direct perception and inference are established as valid measures in order not to deceive the purpose because they do not arise without a purpose, and that is also the very nature of not being confused about the purpose, then it is unreasonable, because these two things that show the object will depend on the very non-deception of the purpose, so the very non-deception will become a part of the distinction, so for the purpose, not
Tibetan
འཁྲུལ་བས་ཅི་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་གི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནི་འདི་དག་ལ་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་བསམ་པ་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་མཐུ་ལ་མི་ལྟོས་པ་འདི་དག་གིས་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཉིད་མཐར་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་བས་ཤེས་པ་དང་དོན་དག་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དེའི་བདག་ཉིད་མེད་ན་ཇི་ལྟར་མྱོང་བའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དངོས་ པོའི་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་དོན་རྟོགས་པར་བྱེད་པས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་རྟོགས་པར་བྱའི། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་བར་མ་ཆོད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། མངོན་སུམ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ནི་མ་ཟད་དེ། ཚད་མ་མེད་པ་ཡང་ཡུལ་གཞན་ན་ཁྲོན་པའི་ཆུ་ལ་སོགས་སོ། །རྟོགས་པ་ཙམ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་པའི་ཕྱིར་འཐད་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མ་བརྟགས་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་ཤེས་པས་དོན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལས་དེ་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྣམ་པར་ངེས་པར་མཐོང་བ་ལས་དོན་འགྲུབ་པོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དོན་གྱི་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དོན་གྲུབ་པས་ན་དེ་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་ཅི་བྱ། འདི་ལྟར་དོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པར་གྲུབ་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བདེན་མོད་ཀྱི། དེའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རང་གི་ཆོས་ཀྱིས་གཞག་པར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱི་ཆོས་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ངེས་པ་ཡིན་ན་བདག་ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་ཚད་མར་གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པའི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་སྐྱེས་པ་དངོས་པོའི་མཐུ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་དོན་རྟོགས་པར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་དོགས་ན། ཕྱོགས་གཞན་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བཤད་པ་ནི་དེ་མེད་པར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་མེད་པར་འབྱུང་བ་ནི་དོན་དེར་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི
Chinese
错乱有什么用呢？因为它是那（智慧）本身的支分。那是对这些事物如何成为特殊的自性的确立。因此，这里的想法是：不依赖事物力量的这些（概念），由于知识和事物是不同的，所以不能完全地揭示，如果没有它的自性，如何体验？如果没有意义，就不会产生，这才是事物的力量。因此，通过现量或比量来理解事物，无疑必须理解没有它的意义就不会产生。如果说现量直接理解事物，难道不是这样吗？不仅仅是现量，没有量的情况，在其他地方也有井水等等。仅仅是理解不会改变那样，所以必须依赖理由。没有考察事物的知识本身不能成立意义。如果说因为知识指向事物，所以从那（知识）成立那（事物），那么，从明确地见到而成立意义，等等，已经阐明了，因为在那（论典）中已经确定了。如果是那样，那么对于事物的意义没有错乱的比量，由于意义已经成立，那么显示那（比量）对事物没有错乱有什么用呢？如果说像这样，通过事物本身成立存在的意义的理解，这是真实的，但是，那（比量）的量本身也必须进行辨别。那（量）能够通过自己的法来安立，因为其他的法不是安立其他自性的。如果量本身因为对事物没有错乱而确定，那么获得自我的比量也因为没有确定为量而变成怀疑，如果这样说，没有产生的比量不是通过事物的力量而产生的，然而，这（比量）是量，因为对事物没有错乱，所以能够理解事物，通过这样说而产生。如果怀疑现量的量如何才是没有错乱的，那么，在其他方面说不是量，是因为没有那（事物）。没有意义而产生，是因为对那（事物）错乱，因为会颠倒。
English
What's the use of confusion? Because it is a branch of that (wisdom) itself. That is the establishment of how these things become special self-natures. Therefore, the thought here is: These (concepts) that do not depend on the power of things cannot be fully revealed because knowledge and things are different. If there is no self-nature of it, how to experience it? If there is no meaning, it will not arise, and this is the power of things. Therefore, understanding things through direct perception or inference, one must undoubtedly understand that without its meaning, it will not arise. If it is said that direct perception directly understands things, isn't that so? It is not only direct perception, but also in the absence of measure, there are well water and so on in other places. Just understanding will not change that, so it must rely on reason. Knowledge itself without examining things cannot establish meaning. If it is said that because knowledge points to things, that (thing) is established from that (knowledge), then it has been clarified that meaning is established from clearly seeing, etc., because it has been determined in that (treatise). If that is the case, then what is the use of showing that the inference without confusion about the meaning of things is not confused about things because the meaning has been established? If it is said that, like this, the understanding of the meaning of existence established through the thing itself is true, but the measure of that (inference) itself must also be distinguished. That (measure) can be established through its own dharma, because other dharmas do not establish other self-natures. If the measure itself is determined because it is not confused about things, then the inference of obtaining self also becomes doubt because it has not been determined as a measure. If you say so, the inference that has not arisen is not produced by the power of things, however, this (inference) is a measure because it is not confused about things, so it can understand things, and it arises through saying so. If you doubt how the measure of direct perception is not confused, then saying that it is not a measure in other aspects is because there is no that (thing). Arising without meaning is because it is confused about that (thing), because it will be reversed.