Tibetan
་པར་བཅད་པ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྟོབས་ལས་འོངས་པ་ཡང་མི་བདེན་པ་ཉིད་དེ། དེས་ན་ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དེ་རྟགས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་བཤད་པ་ནི་དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཡུལ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་དག་གིས་བརྟགས་པའི་ཡུལ་བློ་དེ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེས་དོན་གོ་ན་སྟེ། དེ་རྟགས་ཉིད་ཡིན་ན་ནི་དོན་མི་ཐོབ་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །འདི་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་བློ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་རྟགས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྟགས་ཡིན་ན་དོན་ཐོབ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྣང་བ་མི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་འགལ་བ་ཅི་ཡོད། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཉེ་བར་བཀོད་ཅེ་ན། ཆོས་ཐ་དད་པར་བརྟགས་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་རྟོགས་ན་གྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་འཐད་པ་དེས་ན་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་མི་འཁྲུལ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཕྱི་རོལ་དང་མི་འདྲ་བའི་བྱས་པ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་དེ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་བྱས་པ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་པ་དང་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོར་འགྱུར་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་བྱས་པ་ལས་མི་རྟག་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ཡང་མངོན་སུམ་བྱས་པ་ཞེས་བྱ་བར་རྗེས་སུ་འཇུག་གི །མི་རྟག་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྟགས་རྟོགས་པ་ཡིན་ན། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཞེས་བཤད་ཅི་ན། འདི་ན་བཤད་ཟིན་ཏེ། བློ་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལས་འདས་པ་ཡང་མ་ཡིན། ཆོས་ཐ་དད་པ་ཉམས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པས་དོན་གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ནས། དེའི་རྣམ་པ་གཅིག་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པ་གཞན་ཡང་བཤད་པ་ནི། འབྲས་བུ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་བདག་ཉིད་འབའ་ཞིག་དེར་རང་བཞིན་འབྲེལ་བ
Chinese
那么，所作本身不就是外在的吗？因此，从心中存在的领受能力而来的也不真实。因此，就像看到两个月亮一样，那本身就不是一个标志。对此的解释是，他们所推测的境，也就是说，他们所推测的境，即存在于心识中的法，如果能理解意义，那才是标志。如果它本身就是标志，那么就只会变得无法获得意义。这是要表达的是，存在于心识中的法本身不是标志，因为如果它是标志，那么就无法获得意义。然而，它本身就是事物。因此，即使分别念的显现是不真实的，又有什么矛盾呢？那么，如何安立了对不同法的认识呢？因为具有对不同法进行推测的分别念能够认识它。如果这样认识，就能获得已成立和待成立的区分，因此，待成立和成立的事物是合理的，因此，这样认识的事物本身就是成立者。正因为如此，具有关联理由的不迷惑是成立的。那么，如何理解与外境无别的所作的自性之分别念呢？分别念不是理解它，而是现量本身。如果现量所理解的所作本身与无常无别，那么如何成为成立者和待成立的事物呢？回答说，虽然所作与无常无别，但会随顺于称为现量所作。因为它本身不是无常，所以对不同法的认识是合理的。如果现量本身理解了标志，那么，为什么要说存在于心中呢？对此已经解释过了，存在于心中的法的差别是随顺于现量的，因此，它也没有超出由现量所成立的范围，也没有丧失不同法的特性。这样，在表达了自性关系使意义得以理解之后，就说了一种方式。另一种方式是，果也是。它的唯一自性在那里是自性关系。
English
Then, isn't what is made itself external? Therefore, what comes from the power of apprehension that exists in the mind is also not true. Therefore, just like seeing two moons, that itself is not a sign. The explanation for this is, 'by the object of their inference.' That is to say, the object of their inference, the dharma that exists in that mind, if it understands the meaning, then it is a sign. If it itself is a sign, then it will only become impossible to obtain the meaning. This is what is being expressed: the dharma that exists in the mind itself is not a sign, because if it is a sign, then it will be impossible to obtain the meaning. However, it itself is a thing. Therefore, even if the appearance of conceptual thought is untrue, what contradiction is there? Then, how is the understanding of different dharmas established? Because the conceptual thought that has the inference of different dharmas is able to understand it. If one understands in this way, then one can obtain the distinction between what is established and what is to be established. Therefore, the object to be established and the object that establishes are reasonable. Therefore, the object that understands in this way itself is what establishes. For that very reason, the non-deceptive that has the reason of connection is established. Then, how is the conceptual thought of the nature of understanding the made, which is no different from the external, understood? Conceptual thought is not understanding it, but is itself direct perception. If the made itself, which is understood by direct perception, is no different from impermanence, then how can it become the object that establishes and the object to be established? The answer is, although the made is no different from impermanence, it will follow what is called the made by direct perception. Because it itself is not impermanence, the understanding of different dharmas is reasonable. If direct perception itself understands the sign, then, why is it said to exist in the mind? This has already been explained. The difference of the dharma that exists in the mind follows direct perception. Therefore, it has not gone beyond what is established by direct perception, nor has it lost the characteristic of different dharmas. In this way, after expressing that the nature of the relationship makes the meaning understood, one way is explained. Another way is also explained: 'the result also.' Its sole nature there is the nature of the relationship.
Tibetan
ར་ནི་མ་ཟད་དེ། འབྲས་བུ་ཇི་སྲིད་པ་ཡང་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ཡང་རག་ལས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་དོན་གྱིས་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བས་གོ་བར་བྱེད་པ་གོ་བར་བྱ་བ་ལ་རག་ལས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེར་མི་འཁྲུལ་བར་བརྗོད་ལ། དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བས་བདག་ཉིད་བྱ་བས་ནི་གོ་བར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་གོ་བར་བྱེད་པའི། །གོ་བར་བྱ་བ་ལས་མི་འཁྲུལ་པར་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་གང་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པོ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ན་ཡང་དོན་གང་ཞིག་དོན་གང་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་བས་དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། དེའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པས་དོན་གྱིས་དོན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེའི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་དེ་ཉིད་ལས་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་འབྲས་བུ་གོ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ལ་བདག་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་རང་བཞིན་ཞེས་སྨོས་སོ། །དངོས་པོ་རྣམས་སྐྱེས་པ་ལས་སྔར་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ན་སྐྱེ་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྐྱེ་བ་དེ་ཡང་གང་ལ་འདིའི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ལས་ཡིན་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་གཏན་ཚིགས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སྟོན་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཤུགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཚད་མར་གྱུར་པ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང༌། ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་དོན་འདི་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་ཉིད་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེའི་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ན་དེའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དོན་ཡོད་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་རྣམ་པ་འདིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཚ
Chinese
而且，结果只要存在，也是自性相关。结果也是依赖的自性。如果这有自性相关，那么以意义来说，就不会有意义的错乱，这是通过使理解依赖于所要理解的事物本身，从而避免在那里的错乱来说明的。那是因为那是它的本体的缘故，通过本体，就是所要理解的本体，以一种理由来使理解的，从所要理解的事物中不产生错乱而被安置。因为自性相关，对于什么没有错乱，那个自性相关就是结果，这样说的时候，对于什么意义在什么意义上没有错乱，那就是依赖于它的结果，这样说就会变成理解它本身是因。它的意义是这样的： 以它的本体的自性和从那产生的自性相关，以意义来说，就不会有意义的错乱。对于它的本体来说，本体唯一性就是自性相关，因此从那本身就不会产生错乱，如果结果对于不产生错乱的境来说，本体相关怎么会存在呢？因此说了它的自性。事物从产生之前是不存在的，这只有在存在的时候才从产生而来。与结果相关的自性的产生，也是从对于这个没有错乱的事物而来，因为那个理由，结果是自性相关。如果通过那样的自性相关的理由产生的推论成为量，那么那样显示两种自性相关的原因是什么呢？说了所要推论的知识。通过那样的能知的作用，获得自性的推论成为量，对于论式的所要推论的事物不产生错乱，随行和，如果不存在反体的特征就不会产生的意义，这是所要显示的。论式本身不是量，然而却是推论的知识。因此，通过那没有错乱，当那样的事物成立时，就显示了它的根本性的知识是有意义的。那么，以这种方式显示了两种所要推论的知识。
English
Moreover, as long as the result exists, it is also intrinsically related. The result is also a dependent nature. If there is an intrinsic relation here, then in terms of meaning, there will be no confusion of meaning, which is explained by making understanding dependent on the thing to be understood itself, thereby avoiding confusion there. That is because that is its essence, through the essence, which is the essence of what is to be understood, with one reason to make understood, from what is to be understood, no confusion arises and is placed. Because of the intrinsic relation, for what there is no confusion, that intrinsic relation is the result, when saying this, for what meaning in what meaning there is no confusion, that is dependent on its result, saying this will become understanding it itself as the cause. Its meaning is like this: With its own essence and the intrinsic relation arising from that, in terms of meaning, there will be no confusion of meaning. For its essence, the oneness of essence is the intrinsic relation, therefore from that itself no confusion will arise, if the result for the state of not producing confusion, how will the intrinsic relation exist? Therefore, its nature is spoken of. Things are not existent before arising, this only comes from arising when it exists. The arising of the nature related to the result, is also from the thing for which there is no confusion, because of that reason, the result is intrinsically related. If the inference arising from such an intrinsically related reason becomes valid, then what is the reason for showing two such intrinsically related things? The knowledge to be inferred is spoken of. Through the function of such a knower, the inference that obtains nature becomes valid, for the thing to be inferred by the argument, no confusion arises, concomitance and, if the characteristic of the opposite does not exist, the meaning that does not arise, this is what is to be shown. The argument itself is not valid, however it is the knowledge of inference. Therefore, through that without confusion, when such a thing is established, it is shown that its fundamental knowledge is meaningful. So, in this way, two kinds of knowledge to be inferred are shown.