Tibetan
ད་མ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་ནི་ཞེས་གང་བརྗོད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱང་གང་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། ཇི་ལྟར་མ་བརྗོད། འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ་ཞེས་སྐབས་བརྩམས་ནས་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ན་ཡང་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡན་ལག་ཡིན་ཏེ། དེ་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཚུལ་གསུམ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གསུམ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པོ་ཡང་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་ནི་གཉིས་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ ཤེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །རང་བཞིན་འབྲེལ་པ་རྣམ་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པ་འདི་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་ཞིག་ངེས་པར་གྱུར་པའི་རྟགས་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟོགས་པ་ཉིད་དོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རང་བཞིན་འབྲེལ་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་པ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་ཀྱང་སྐྱེས་པ་ཁོ་ནའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཤེས་པ་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བའི་དོན་ལ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་དེས་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་གཉིས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་གསལ་བའི་དོན་མེད་ན་ནི་དོན་གསལ་བར་མི་འགྱུར་ན་དེ་ནི་འདི་ལྟར་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྨྲས་པ་ནི། དེར་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དག་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་ལྡན་པ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་གསལ་བར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེ་སྟེ། དཔེར་ན་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདི་གཉིས་ཀྱང་ངོ༌། །དེ་ནི་དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱང་དོན་ལ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ནམ། དོན་ཉིད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི་བདག་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བས་བསྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དཔག
Chinese
不是这样的。所说的“应比量之识这二者”，那么应比量之识这二者又在哪里说呢？怎么没说呢？像这样，为了安立比量而宣说，从开始就说了“同品法性”等。在安立它时，说出因的相状是支分，因为它是从因产生的缘故。它的相状是三相，而且这三相是存在的。这三者也是因为与两种关系中的两种有关联。像这样，由这样的理证所产生的应比量之识是二者，应比量之 识就是应比量本身。由具有自性关系两种的因所产生的这二者是量。为什么呢？因为它们是从那产生的缘故。暂时说从已确定的因产生比量，这叫做证悟本身。如前所说，从自性关系的因产生时，应比量之识也是从应比量产生的。像这样，从应比量的自性的因产生，就是从应比量产生的。从应比量的果的因产生，那也是同样的。当识在那应比量的义上产生时，也因为由它确定存在，因为是它本身明晰的自性，所以仅由义的明晰性，这二者是量。如果不存在明晰的义，那么义就不会变得明晰，那是不可能的。所说的是：在那里没有错乱等。因为不超出它的果本身的义，所以确定是明晰的。所说的“如现量一样”是比喻，例如从义产生，因为对义没有错乱，所以义的明晰自性是量，这二者也是如此。那是由于从义产生，所以那二识对于义也是现量本身吗？义本身产生了识，是使自身明晰的。因此，应比量所产生的应比量。
English
It is not so. Where are these two, "the knowledges to be inferred," said to be? How is it not said? Like this, it is explained for the establishment of inference, and from the beginning, "property of the subject" and so on are said. When establishing it, stating the characteristics of the reason is a limb, because it arises from the reason. Its characteristics are the three modes, and these three exist. These three are also related to two out of the two kinds of relations. Thus, the knowledge to be inferred produced by such a reason is twofold, and the knowledge to be inferred is the inference itself. These two, produced by a sign possessing two kinds of natural relation, are valid cognitions. Why? Because they arise from that. For the time being, the inference arising from a definite sign is called realization itself. As said before, when arising from a sign of natural relation, the knowledge to be inferred also arises from the inference itself. Like this, arising from the sign of the nature of what is to be inferred is just arising from what is to be inferred. Whatever arises from the sign that is the result of what is to be inferred is also the same. When that knowledge arises in the meaning of what is to be inferred, it is also valid because it is definitely present, because it is the clear nature of itself, and thus these two are valid cognitions solely by the clarity of the meaning. If there is no clear meaning, then the meaning will not become clear, which is not possible. What is said is: there is no confusion there, etc. Because it does not go beyond the meaning of its own result, it is certain to be clear. "Like direct perception" is an example. For example, arising from the meaning, because there is no confusion about the meaning, the clear nature of the meaning is valid cognition, and so are these two. Is that knowledge also direct perception itself for the meaning because it arises from the meaning? The meaning itself produces knowledge, which makes itself clear. Therefore, the inference produced by the inference.
Tibetan
་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་གཉིས་ནི་མངོན་སུམ་བཞིན་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ན་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་སྣང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གིས་འདི་གཉིས་དངོས་སུ་ན་དངོས་པོ་གསལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་འདི་གཉིས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་སྣང་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་དངོས་པོ་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལས་འདི་གཉིས་ནི་དངོས་པོ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན་ཞེ་ན་དངོས་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་སོ། །གང་གིས་འདི་གཉིས་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་དངོས་བོ་གསལ་བ་ ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་དག་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མི་རྟག་པ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཡང་བྱས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་བར་ཆོད་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །རྟགས་སམ་རྟགས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དངོས་སུ་དོན་ལས་སྐྱེ་བ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མེ་ཡང་རང་གི་འབྲས་བུ་དུ་བ་མྱོང་བས་བར་ཆོད་པས་རང་གི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་འབྲེལ་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རྟགས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པས་ན། དེ་ཡོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡོད་པར་ངེས་པར་རྟོགས་ནས་རྟོགས་པ་པོ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ནུས་པ་ཙམ་ལས་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མ་རྟོགས་པའི་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་རིགས་པ་རྩོལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དོན་གཞན་ལས་རྟོགས་པ་ན་དོན་གཞན་དེ་མི་འཁྲུལ་པར་ངེས་པས་དེ་ལས་དེ་རྟོགས་པར་འཐད་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པའི་དོན་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་རྟོག་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་ངེས་པར་མ་རྟོགས་ན་ནི་བརྟག་པར་མི་བྱ་བའམ། ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཏེ་འབྲེལ་པ་མ་བརྟགས་པ་འཁྲུལ་པ་ལས་ངེས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ངེས་པ་ཙམ་ལས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་གསལ་བ་ལ་ནི་དོན་གྲུབ་པའི
Chinese
如果说，能比量和所比量这二者如同现量一样，实际上能使意义明显，那么，（回答是）已经说了，那不是显现本身。因为，能比量和所比量这二者实际上能使事物明显，所以对于它来说，成为现量的能比量和所比量，不是所比量的显现。如果事物显现的原因没有差别，那么这二者怎么会不是事物显现，而且不是现量呢？（回答是）已经说了，因为不是从事物产生的。因为，能比量和所比量如同现量一样，实际上能使事物明显，能比量和所比量不是直接从所比量产生的。然而，即使是无常的、具有造作的自性，但由于经历了造作，被间隔，所以能产生分别的智慧。对于作为标志或具有标志的分别，没有一个是直接从事物产生的。同样，火也因为经历了它自己的结果——烟，被间隔，所以是它自己智慧的原因。因此，意义是这样的：正如所说的那样，因为具有关联，所以对于所比量的标志没有错乱。如果它存在，那么确定被证成的事物存在，从而使认识者进入比量，这才是量本身使之进入，因为像那样的事物本身就是那样被认识的。像这样，比量不是像现量一样，仅仅从因缘的力量产生。然而，为了认识未被认识的事物，所以要努力进行比量的推理。这也是合理的，因为如果从其他事物认识到那个意义，那么那个其他事物必须被确定为没有错乱，所以从那事物认识到那意义是合理的。像那样的事物以那样的状态被认识才是量。如果不能确定其他事物没有错乱，那么就不能进行观察，或者会变成怀疑，所以认识不是量。然而，如果未经观察的关联从错乱中变得确定，即使那样，仅仅是确定，分别也不是量，因为不像现量一样，不是自性本身使意义明显。对于意义明显来说，是意义成就的……
English
If it is said that the knowable and the to-be-known by inference, like direct perception, actually make the meaning clear, then (the answer is) it has already been said that it is not the appearance itself. Because the knowable and the to-be-known by inference actually make things clear, so for it, the knowable and the to-be-known by inference that become direct perception are not the appearance of the to-be-known. If the cause of the appearance of things has no difference, then how can these two not be the appearance of things, and not be direct perception? (The answer is) It has been said that it is because it is not produced from things. Because the knowable and the to-be-known by inference, like direct perception, actually make things clear, the knowable and the to-be-known by inference are not directly produced from the to-be-known. However, even if it is impermanent and has the nature of being made, it can generate discriminating wisdom because it has experienced being made and is interrupted. For the discrimination that is a sign or has a sign, none is directly produced from things. Similarly, fire is also the cause of its own wisdom because it has experienced its own result, smoke, and is interrupted. Therefore, the meaning is this: As said, because it has a connection, there is no confusion for the sign to be inferred. If it exists, then it is certain that the thing to be proven exists, thereby causing the knower to enter into inference, which is the measure itself that causes it to enter, because the thing itself is known in that way. In this way, inference is not produced solely from the power of causes and conditions, like direct perception. However, in order to know the unknown, one must strive for the reasoning of inference. This is also reasonable, because if that meaning is known from other things, then that other thing must be determined to be without confusion, so it is reasonable to know that meaning from that thing. Knowing the thing in that state is the measure. If one cannot determine that other things are without confusion, then one cannot observe, or it will become doubt, so knowledge is not the measure. However, if the unobserved connection becomes certain from confusion, even so, merely being certain, discrimination is not the measure, because unlike direct perception, it is not the nature itself that makes the meaning clear. For the meaning to be clear, it is the accomplishment of meaning...