Tibetan
་ལྟོས་པར། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་སྐྱེ་བ་ཞེས་རྣམ་པར་གནས་པ་ལའོ། །གཅིག་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ནོ། །དུ་མ་ལས་ལྡོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞི་མཐུན་པའི་རྟེན་གྱི་དོན་ཏོ། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་ཅིང་དེ་ཡང་བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཏེ་ཟློ་ལ་སྣང་བར་གྱུར་པའི་མཐུས་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་བློ་ལ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དེས་ན་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་བློ་ལ་སྣང་བའི་དབང་གིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ། །བློ་ལ་སྣང་བ་ཡང་བློའི་རྣམ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་ནི་བློའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་བློའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ད་ཇི་ལྟར་སྤྱི་འགའ་ཡང་མེད་ཅེས་བརྗོད་ཅེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མི་ལྟོས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིའི་དོན་དེ་ལྟ་བུ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། དེ་བཞིན་དུ་བློ་ཡང་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་སྤྱི་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་པས་ན་སྤྱི་མེད་པར་བརྗོད་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་བློས་རྗེས་སུ་བྱེད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་བློས་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་བློ་ཉིད་སྤྱིར་འགྱུར་མདོ་ཅེ་ན། དེའི་དངོས་པོར་ངེས་པ་ཞེས་སྨོས་སོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་པ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །བློའི་སྣང་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་ཡང་དོན་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་གཞན་དང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཕྱིའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའམ། དུ་མ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ལྟར་རང་གི་བདག་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་སྤྱི་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན། དེ་ལྟར་ནི་མ་ཡིན་ ནོ། །དེ་ནི་དོན་འདི་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་འདི་དོན་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཅིག་ཡིན་པར་དེས་པ་ཡིན་ན། བློའི་སྣང་བས་ནི་དེ་རྣམས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱི་ནི་དོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཐམས་ཅད་ནི་ལྡོག་པའི་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ན་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་སྤྱི་མེད་པ་དང་དངོས་པོ་ཐ
Chinese
依赖于此。由于无始以来的习气力量，产生那样的心识，这是安住的方式。所谓“唯一”，是总的自性。所谓“从众多中返回”，是同基所依之义。声音等境由心识所作，也是由显现于心识的力量所致，即由显现于心识的力量所致。因为在心识中显现出那样的自性，所以说声音等境由心识显现的力量所作。显现于心识，也仅仅是心识的显现，所以成为那样的意义，就是说仅仅是心识的显现。如果那样的意义仅仅是心识的显现，那么现在怎么说没有丝毫总相呢？这是因为说了不依赖于外境的实性。如果存在某种那样的外境，同样，心识也因为那样显现的缘故，就像蓝色等一样，总相实有就会成立。但事实并非如此，所以说没有总相是合理的。如果心识随顺存在的那样的外境，那么就会变成心识见到那样的外境。即使没有外境，那样的心识本身会变成总相吗？因此说了“确定为它的事物”。所谓“它的”，是指执取了所说的外境的实性。心识的显现是确定为外境的实性，这是说，这种认识的形态也特别执着于事物的实性。这样说，如果因为与他者成为一体而变成外在的自性，或者众多等等安住于自己的体性，就像这种了知的自性一样，那时就会变成总相，但事实并非如此。因为它确定为这个意义本身，所以确定这个是事物诸法的自性，心识的显现并不是使它们变成那样。因此，总相是没有意义的。这一切都是返回的总相的体性，所以简略地说了。那么，如何没有总相和事物呢？
English
Depending on this. Due to the power of beginningless habitual tendencies, such a mind arises, and this is how it abides. The so-called "one" is the general nature. The so-called "returning from many" is the meaning of the basis of the same foundation. Sounds and other objects are made by the mind, and this is also due to the power of appearing in the mind, that is, due to the power of appearing in the mind. Because such a nature appears in the mind, it is said that sounds and other objects are made by the power of the mind's appearance. Appearing in the mind is also merely the appearance of the mind, so becoming such a meaning is said to be merely the appearance of the mind. If such a meaning is merely the appearance of the mind, then how can it be said that there is not the slightest generality? This is because it is said that it does not depend on the reality of external objects. If there is some such external object, then similarly, because the mind also appears in that way, just like blue and so on, the real existence of generality would be established. But this is not the case, so it is reasonable to say that there is no generality. If the mind follows such an existing external object, then it would become the mind seeing such an external object. Even if there is no external object, would such a mind itself become a generality? Therefore, it is said, "Determined as its thing." The so-called "its" refers to grasping the reality of the external object that is spoken of. The appearance of the mind is determined as the reality of the external object, which means that this form of knowledge is also particularly attached to the reality of things. It is said in this way that if it becomes one with others and becomes an external nature, or many and so on abide in their own nature, just like this nature of understanding, then it would become a generality, but this is not the case. Because it is determined as this meaning itself, it is determined that this is the nature of the dharmas of things, and the appearance of the mind does not make them become like that. Therefore, generality is meaningless. All of this is the nature of the returning generality, so it is briefly said. Then, how can there be no generality and things?
Tibetan
་དད་པ་སྤྱིའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་དང་བློའི་སྣང་བ་སྒྲའི་དོན་དང་སྤྱིའི་རང་བཞིན་ཉིད་དང་དོན་མེད་པ་ཉིད་ནི་འོག་ནས་དེ་དང་དེར་རྒྱས་པར་སྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ལྟར་འདི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཡང་ན་སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་ཅིང་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འཛིན་པའོ། །དེས་ན་ཕྱི་རོལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ལས་སྐྱེ་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ཡིན་ནོ། །སྔར་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལ་རྟེན་པར་བྱེད་ལ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ནི་ཐོག་མ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་བག་ཆགས་ཉིད་ལས་བྱུང་བར་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་ལ་སྣང་བ་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་དང་གཞན་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་སྔོན་པོ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྔོན་པོ་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་འདིར་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་ཡང་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་གཉིས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་ཤེས་པའམ། རྨི་ལམ་དུ་མཐོང་བའི་དོན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་རྨི་ལམ་གྱི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་གལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལས་ཀྱང་སྔ་ན་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་དེ་ཡང་བག་ཆགས་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དེ་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་ པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཙུག་ལག་གཙོ་བོ་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་གིས་བག་ཆགས་དེ་འདྲ་བ་དེ་ཡང་ག་ལས་ཤེ་ན། ལོག་པར་བརྟགས་པའི་རྟགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནམ། ཟླ་བ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་དུ་སྔ་ན་མེད་པའི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྔ་ན་མེད་པའི་དོན་སྣང་བ་ཅན་གྱིས་མངོན་སུམ་མམ། དེར་སྣང་བས་བསྐྱེད་པ་བཞིན་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྟགས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་
Chinese
信心是普遍的原因，而心识的显现，声音的意义和普遍的自性以及无意义性，将在下文中详细阐述。正如这是声音的境域一样，也是分别念的境域，如是说，即是“彼所经历的”等等。或者说，通过声音作为分别念的境域来连接。彼，指的是执着外境的真实。因此，其意义是说，这是从经历外境的习气中产生的分别念。先前是依赖于无始的习气，而经历的习气是有始的，因此可以说分别念是从习气本身产生的。其中，分别念的习气只能认知显现为分别念的现象，如普遍等等，而认知其他和不同的事物则是通过经历的习气。经历也是仅仅认知没有蓝色的意义的自性，因此分别念是认知没有蓝色的意义的原因。因此，在这里，如同现量一样，非现量也成为习气的所依，例如，将分别念中的两个月亮认知为两个月亮，或者像在梦中见到之物在分别念中成为梦的知识一样。这样，如果从其他原因也能认知先前没有的自性，那么那时它也会成为放置习气的原因，例如，那些完全认知事物的人，如自在天等的分别念一样。他们说，那种习气是从哪里来的呢？是从追随错误推测的标志的根源而来的。分别念不像认知蓝色等知识一样，或者像认知两个月亮等知识一样，不是认知先前没有的应认知事物，而是像先前没有的事物显现的现量，或者像由显现所产生的一样，通过追随那样的事物之法的标志来认知。
English
Faith is the general cause, and the appearance of mind, the meaning of sound and the very nature of generality and meaninglessness will be elaborated on below. Just as this is the realm of sounds, so too is it of discriminations, as it is said, "that which is experienced," and so on. Or, connect by making sounds the realm of discriminations. That, refers to grasping the reality of external objects. Therefore, the meaning is that this is the discrimination that arises from the habit of experiencing external objects. Previously, it relied on beginningless habits, but the habit of experiencing has a beginning, so it can be said that discriminations arise from habit itself. Among them, the habit of discrimination only cognizes phenomena that appear as discriminations, such as the general, etc., while cognizing other and different things is through the habit of experiencing. Experiencing is also merely the nature of cognizing the meaning of not being blue, so discrimination is the cause of cognizing the meaning of not being blue. Therefore, here, like direct perception, non-direct perception also becomes the basis of habit, for example, cognizing two moons in discrimination as two moons, or like the knowledge of a dream when an object seen in a dream becomes a discrimination. Thus, if a previously non-existent nature can be cognized from other causes, then at that time it will also become a cause of placing habit, for example, like the discriminations of those who fully cognize things, such as Ishvara, etc. They say, where does such a habit come from? It is said to come from following the root of the mark of wrong speculation. Discrimination is not like the knowledge of blue, etc., or like the knowledge of two moons, etc., it is not cognizing what should be cognized that was not there before, but like the direct perception of a previously non-existent object appearing, or like what is produced by appearance, it is cognized by following the mark of such a dharma of things.