Tibetan
བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་གོམས་པ་ལས་མ་འདས་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་དེ། དེ་ནས་འདིར་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡིན་ནོ། །གོམས་པ་འདི་གང་གི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་བརྗོད་དོ། །དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཞིག་གོམས་པར་བྱེད། དེ་ལ་ལྟོས་ན་སྐྱེ་བ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེས་གཉི་ག་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལས་དེ་ལ་ལྟོས་པ་ཉིད་བརྗོད་པས་གོམས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཞེས་སྨོས་སོ། །རོ་མྱགས་པ་དང༌། ཉལ་པོ་བྱ་བ་དང་བཟའ་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་དེ་དག་ཉིད་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་རྟོགས་པ་ལ་གནས་པ་བུད་མེད་ལ་སོགས་པ་ལ་མི་མཐུན་པར་གོམས་པར་བྱེད་པ་བུད་མེད་དག་གསོན་པོའི་ལུས་ཤི་རོ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གོམས་པས་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དེ་ཉིད་སྐྱེད་པར་བྱེད་དོ། །འདོད་པ་ཅན་ནི་ བདེ་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གོམས་པས་ཉལ་པོ་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་ལ། ཁྱི་དང་ཅེ་སྤྱང་ལ་སོགས་པ་དག་ནི་འགྲངས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་གོམས་པས་བཟའ་བར་བྱ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཚེ་ཆ་ཤས་དང་བྲལ་བའི་དོན་གཅིག་ལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་མ་ཐུས་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པར་འགྱུར་བ་ན། དཔེར་ན་དེ་ཡོད་པ་ན་བདེ་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བདེ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དམ། མེ་ལ་སོགས་པ་དུ་བའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པ་ལྟར་དེ་ཆོས་གཅིག་པོ་གང་གིས་བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་རྣམས་དེ་ལ་ཡོད་པར་ཚད་མ་གཞན་གྱི་དབང་ལས་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དངོས་པོ་གཅིག་དང་རང་བཞིན་ཉིད། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མས་རྟོགས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དམིགས་པ་ན་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་དུ་འདི་ཡང་ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་མི་གསལ་བར་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་ངེས་པར་སྒྲུབ་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གོམས་པ་ལ་ཡོད་ཀྱང་དེས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་གསལ་བ་མེད་པར་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ
Chinese
是行为。 体验若不超出串习，则会生起分别念。因此，此处一同起作用的就是它。这个串习以何为对境，则未曾言说。因为仅仅通过所依的分别念的指示就能理解。因此，什么样的分别念串习？若依于它，生起又是什么？与其说两者，不如只说所依，就能说串习是什么，那就是生起。为了指示那个，所以说了譬如。腐烂的尸体，以及行淫和可食之物的分别念的行相，那些就是所依。安住于个别认识，与女人等不一致地串习，观想女人等同于没有生气的死尸，像那样串习，由于串习了那样的分别念，体验会生起同样的分别念。贪欲者串习于快乐的助缘，会生起行淫的分别念。狗和豺狼等串习于饱腹的因，会生起可食之物的分别念。说此语的意义是，何时体验到与部分分离的单一事物，未经改变地如其自性般地成为分别念呢？譬如，当它存在时，因为目标是快乐，所以它本身就是快乐的助缘吗？或者，如同现量了知火等是烟的助缘一样，一旦确定了那个单一的法，那么其他的法存在于它之上，就必须依靠其他的量来了解。一个事物和自性本身，同样也是其他法的自性。像那样，以那样的量来认识，反复串习那样的自性，当它成为目标时，也必定会像那样确定。如果不清楚行相的差别，就无法通过体验来确定。因此，即使存在串习，如果没有清楚地显现它所缘境的事物行相的差别，那么生起的分别念就不是现量的对境。
English
It is an action. If experience does not go beyond habituation, it will generate conceptualization. Therefore, what acts together here is that. What is the object of this habituation is not mentioned. Because it is understood only by indicating the dependent conceptualization. Therefore, what kind of conceptualization is habituated? If it depends on it, what is arising? Rather than saying both, it is better to say only the dependent, so that it can be said what habituation is, that is arising. To indicate that, it is said, for example. The aspects of conceptualization of rotten corpses, as well as sexual intercourse and edible things, those are the dependents. Abiding in individual recognition, habituating differently to women and so on, contemplating women as if they were lifeless corpses, like that habituation, because of habituating such conceptualization, experience will generate the same conceptualization. The greedy person habituates to the cause of happiness, and will generate the conceptualization of sexual intercourse. Dogs and jackals and so on habituate to the cause of satiety, and will generate the conceptualization of edible things. The meaning of saying this is, when will the experience of a single thing separated from parts, become conceptualization as its own nature without change? For example, when it exists, because the goal is happiness, is it itself the cause of happiness? Or, just as directly knowing that fire and so on are the cause of smoke, once that single dharma is determined, then other dharmas exist on it, and it must rely on other valid cognitions to understand. One thing and its own nature, is also the nature of other dharmas. Like that, recognizing with that kind of valid cognition, repeatedly habituating that kind of nature, when it becomes the goal, it will definitely be determined like that. If the difference of aspects is not clear, it is not possible to determine through experience. Therefore, even if habituation exists, if the difference of the aspects of the thing that it objectifies is not clearly manifested, then the arising conceptualization is not the object of direct perception.
Tibetan
་དུ་བྱས་པའི་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དྲན་པ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་གཞན་མཐོང་བ་ལས་དངོས་པོ་གཞན་ལ་གཞོལ་བའམ་སྒྲོ་འདོགས་བར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པའི་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་གྱུར་ན་ཡང་གོམས་པ་ལ་ལྟོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་པོ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་ལས་ངེས་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བྱས་པ་དམིགས་ཤིང་དངོས་སུ་ན་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཆོས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཚད་མས་ལན་གཅིག་དམིགས་ནས་དེར་གོམས་པའི་དབང་གིས་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཆོས་གཞན་གྱི་རྣམ་པར་ཡང་འཇོག་ པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་མེའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དུ་བ་དང་འབྲེལ་པར་མྱོང་བ་མེད་ན། མེ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མི་འགྱུར་ལ། དེ་ལ་གང་ཞིག་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་འགྱུར་བ་རྭ་ཅན་བཞིན་དུ་དུ་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་གཞན་ནི་སྣང་བར་བྱེད་པ་དེས་ན་དུ་བ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མེའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་དུ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཐུན་མོང་བ་ཉིད་དུ་བྱ་སྟེ་ཡང་ནས་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་དམིགས་པ་ལས་རྣམ་པ་དེ་དམིགས་ན་ཇི་ལྟར་མེའོ་ཞེས་ངེས་པ་དེ་བཞིན་དུ། དུ་བའི་རྒྱུའོ་ཞེས་ཀྱང་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེ་ལྟར་གོམས་པ་ཡང་དགོས་པ་ཡིན་ལ་མེའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྟོག་པ་མྱོང་བས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཡང་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་ཇི་ལྟར་གཟུགས་དང་དབྱིབས་དག་ལ་འགྱུར་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་ཙམ་ལས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའམ། ཡང་ཆོས་གཞན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པར་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་ནི་མི་སྲིད་དོ། །གང་དུ་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཡོད་པ་དེར་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་སྐྱེ་བ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མའི་བྱེད་པ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འོན་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་ནོར་བུའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་བཞིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །གོམས་པར་བྱ་བར་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་གཞན་དག་ཀྱང་ཡོད་པར་བཤད་པ་ནི། དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གོམས་པ་ཡི
Chinese
不会成为所作之事的究竟，如同忆念一般，从见到其他事物而转向或执着于其他事物。即使相的明亮差别变得明显，也不依赖于串习，因为就像对蓝色等进行分别一样，仅仅是见到就会改变。如果有人问：从这里可以确定的是，将成为一个自性的事物确定为一个自性的事物，虽然是所缘境，但实际上，其自性是其他法的自性。由于以量一次缘取其自性，并因串习的力量，其自性也会安立为其他法的相。例如，由于是生起火之相的自性，如果没有体验到它与烟相连，就不会确定为名为火的事物。对于它，凭借显现本身就能确定，就像有角一样，生起烟本身就是显现其他，因此，由于缘取烟，火的相本身也是烟的因，应当作为共同之处，一次又一次地缘取，如果缘取那个相，如何确定是火呢？同样，也确定是烟的因。然后，像那样串习也是需要的，也是火的相本身。如果不是那样，分别的分别体验所作的境的差别之后，如何跟随呢？同样，对于瑜伽士来说，蓝色的相也会成为刹那间的显现。因此，体验就像对色和形状等改变一样，仅仅是了知就会生起分别，或者因为串习其他法的相成为其他自性的力量，其他相是不可能的。在何处，以现量证悟具有特殊自性的地方，仅仅生起分别不是现量的作用变得特殊，然而，仅仅是现量本身，例如对宝珠的形状等也是如此，已经确定了其他。对于应当串习的事物，也宣说了有其他的依赖，即对于它，就是串习。
English
It will not become the ultimate of what has been done, just as with recollection, from seeing other things, one turns to or clings to other things. Even if the distinctness of the clarity of the aspect becomes clear, it does not depend on habituation, because just as with conceptualizing blue and so on, it changes merely by seeing. If someone asks: From this, what is certain is that a thing that becomes one nature is determined as one nature, although it is an object of focus, but in reality, its own nature is the nature of other dharmas. Because by means of valid cognition, one apprehends its own nature once, and by the power of habituation there, that very nature is also established as the aspect of other dharmas. For example, since it is the nature of generating the aspect of fire itself, if one has not experienced it in connection with smoke, it will not be determined as something called fire. For it, it is determined by appearance itself, just as with horns, generating smoke itself is what makes other things appear, therefore, since smoke is apprehended, the aspect of fire itself is also the cause of smoke, it should be made common, and again and again, if that aspect is apprehended, how is it determined to be fire? Similarly, it is also determined to be the cause of smoke. Then, habituation like that is also necessary, and it is also the aspect of fire itself. If it is not like that, how can one follow the distinctions of the objects made by the experience of conceptual thought? Similarly, for a yogi, the aspect of blue will also become an appearance of a moment. Therefore, experience, just as it changes for form and shape and so on, merely knowing it generates conceptualization, or because of the power of habituation of the aspect of other dharmas becoming the nature of others, other aspects are impossible. Where there is realization of a particularly characterized nature by means of direct perception, merely generating conceptualization is not the action of direct perception becoming special, however, it is merely direct perception itself, for example, it is the same for the shape of jewels and so on, it has already been determined as other. For things that should be habituated, it is also proclaimed that there are other dependencies, that is, for it, it is habituation.