Tibetan
ཐམས་ཅད་བཟུང་བ་ཅི་སྟེ་མི་རྩོད་ཅེ་ན། དེ་ལྟར་ནི་བརྩད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དོན་ཁྱད་པར་བྲལ་བར་སྨྲ་བ་རང་གི་ཕྱོགས་ལ་ཡང་ཆ་ཤས་ཀྱི་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་ཆོས་སུ་གྱུར་པའི་རྒྱུ་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པར་ཁས་བླངས་པར་བྱ་བས་དེས་རྒྱུ་བཟུང་བ་ན་འབྲས་བུ་འཛིན་པར་ཐལ་པར་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། འབྲས་བུ་འཛིན་པ་ན་ཡང་རྒྱུ་བཟུང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེར་འབྲས་བུ་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་རྒྱུ་བཟུང་བ་ན་འབྲས་བུ་མི་འཛིན་ ན་ནི་ཁྱད་པར་ལ་ཕན་འདོགས་པར་བྱེད་པ་བཟུང་བ་ན་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉེས་པ་འདི་མེད་དོ། །དེ་ནས་འབྲེལ་པ་ཅན་འཛིན་པ་དེའི་ཡན་ལག་ཉིད་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆོས་ཡིན་གྱི། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ངོ་བོ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ནི་ཇི་ལྟར་རྒྱུ་ཉིད་ནི་དངོས་པོ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྒྱུའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འབྲས་བུ་ལ་མི་ལྟོས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་འཛིན་པ་ཡང་རྒྱུའི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་པ་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མེ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོ་རང་གི་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པ་ན་མེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་རྟོགས་པ་མེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་དག་ལ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་འདི་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཡིན་གྱི། མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ཕ་རོལ་པོ་དག་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་པ་གཉིས་ཀྱི་རྟོགས་པའི་བྱེད་པ་མི་འདྲ་བ་མ་རྟོགས་པས་ནི་ཇི་ལྟར་ཞེས་རྩོད་པར་བྱེད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་མ་ངེས་པ་འཛིན་པར་ཁས་ལེན་ན། ད་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཇི་སྙེད་པས་ཀྱང་མ་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་བཟུང་བ་ཡིན། དེ་ལ་ཡང་ངེས་པ་ལས་གཞན་པའི་བྱེད་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ། དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐའ་དག་ནི་ངེས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ་མ་ངེས་པ་ཡང་གཟུང་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་བཤད་པ། མངོན་སུམ་ནི་གང་གི་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པར་
Chinese
如果问：为什么不争论一切都被执持呢？不能那样争论，因为说没有意义差别的对方，自己一方也没有部分执持，所以必须承认以现量了知成为意义之法的因，既然它执持因，怎么不会导致执持果呢？执持果时，也会导致执持因。如果说，在那里，因被执持为利益果的自性，而不执持果，那么，执持利益差别的，怎么会执持差别呢？这个过失是没有的。从那以后，执持有联系的，叫做在那支分本身上没有错乱，这是分别的法，不是体验的自性，因为它是如实执持自己的自性的。事物的自性不是依赖于其他的自性。因此，既然因仅仅以事物而究竟，所以因的自性不依赖于果，同样，它的执持也不依赖于仅仅是因的自性之识的果的差别。分别念是，当火等各自的相不是由其他的因成立时，以火等分别念所了知的火等之相，了知被果的差别所区分的差别。因此，这仅仅是分别念的过失，而不是现量的过失。这些外道没有了知分别念和体验二者的了知作用不同，所以才这样争论。如果承认分别念执持不确定的，那么，现在不仅仅是分别念，而且所有现量又是如何执持不确定的呢？因为对于它来说，也没有任何其他的确定作用。因此，你们所说的意义的自性唯一等等，又怎么不相违呢？如果问：既然刹那等一切意义的自性不是确定的，又怎么会被执持呢？为了遣除它而说：现量不是对任何事物进行确定的，而是对分别念进行确定的。
English
If asked, why not argue that everything is grasped? It cannot be argued that way, because the opponent who says there is no difference in meaning does not have a partial grasp on his own side either, so it must be admitted that the cause of becoming the dharma of meaning is directly realized, and since it grasps the cause, how can it not lead to grasping the effect? When grasping the effect, it will also lead to grasping the cause. If it is said that there, the cause is grasped as the nature of benefiting the effect, and the effect is not grasped, then how can grasping what benefits the difference grasp the difference? This fault does not exist. From then on, grasping what is related is called not being confused on that branch itself, which is the dharma of discrimination, not the nature of experience, because it grasps its own nature as it is. The nature of things does not depend on other natures. Therefore, since the cause is ultimately accomplished only by things, the nature of the cause does not depend on the effect, and similarly, its grasping does not depend on the difference of the effect of the consciousness of the nature of the cause alone. Discrimination is that when the individual aspects of fire, etc., are not established as causes by others, the aspects of fire, etc., known by the discrimination of fire, etc., know the differences distinguished by the differences of the effect. Therefore, this is only the fault of discrimination, not the fault of direct perception. These outsiders do not understand that the knowing actions of discrimination and experience are different, so they argue in this way. If it is admitted that discrimination grasps the uncertain, then now not only discrimination, but also how do all direct perceptions grasp the uncertain? Because for it, there is no other determining action. Therefore, how can what you say, such as the self-nature of meaning is one, etc., not be contradictory? If asked, since all the self-natures of meaning, such as moments, are not certain, how can they be grasped? To dispel it, it is said: Direct perception does not determine anything, but determines discrimination.
Tibetan
བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་འགའ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་ལ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པའི་རིག་པའི་བྱེད་པ་མེད་དོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་རིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན་དེས་ཞེས་སྨོས་ཏེ་མངོན་སུམ་ དེས་གང་ཞིག་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། དེས་འཛིན་པར་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྣང་བས་སོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་རིག་པ་ནི་དངོས་པོ་གསལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལས་གཞན་པའི་བྱེད་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །གསལ་བའི་ཆོས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པར་ཡང་གསལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཤེས་པ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཡང་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔོན་པོའོ། །རྣམ་པ་གསལ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་གྱུར་པས་ན་སྔོན་པོ་གསལ་པ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བཞིན་པ་ཉིད་ནི་གཞན་གྱི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནུས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་གནས་ལུགས་ཡིན་པར་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པས་ཏེ། དེས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པས་འདི་དོན་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་སྣང་བས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་གང་གི་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཇི་ལྟར་ན་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཡང་བརྗོད་ཅེ་ན་བརྗོད་པ་མངོན་སུམ་ནི་གང་གིས་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན་གཞན་དག་མངོན་སུམ་རིག་པའི་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བར་གོ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་དེས་གང་ཞིག་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བས་རིག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་བསྟན་ཏེ་ངེས་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བས་མི་འདོད་པ་བཀག་ནས་དེར་སྣང་བ་ལས་སོ་ཞེས་བྱ་བས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་འདོད་པ་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་མ་ངེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་བཟུང་ཞེས་སྨྲས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་རིགས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། དེ་བས་ན་ངེས་པ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་ངེས་པ་དེ་ནི་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། མ་ངེས་པ་གང་ཡིན་པ། དེ་ནི་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་དང་སྦྱར་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་མེད་པར་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་གཞན་དུ་གསལ་བར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་ན་ནི་མངོན་སུམ་ཡང་སྣང་བ་མེད་པར་རིག་པར་ ཅི་སྟེ་མི་འགྱུ
Chinese
不是行为。现量任何也不作分别，因此现量没有与分别俱生的智慧的行为。如果那样，如何成为智慧呢？说“由彼”，即现量。 由彼所执持的，也并非是决定的。如果那样，是什么呢？凡说由彼执持的，那是由于显现。说此语即是，事物是智慧，因为事物是明晰的。除此之外没有其他的行为。不被明晰之法所摄持，也不会变得明晰，因为那是仅仅智慧的体性。被智慧之法所摄持的，也正是智慧，因此是蓝色。由于显现的相而成为智慧，因此蓝色是明晰的。仅仅是显现，是因为是其他的情况，因为像能力一样，与成为自己的状态相违背。那也是因为凡是说“明晰”的，由彼成为那样，因此这是意义的智慧，因此这是由显现而执持事物。现量不是任何的决定者，不是已经说过了吗？如果那样，为什么又说不是决定呢？如果说现量不是任何的决定者，那么其他人会理解为现量脱离了智慧的行为。因此，以“由彼所执持的”显示了成立智慧的自性，以“不是决定”遮止了不希望的，以“由彼显现”显示了如何显现希望的自性。因此，凡是说“如何不决定，现量也执持”是不合理的。显示那一点，即是“因此是决定”。凡是决定的，那是被执持的。凡是不决定的，那不是被执持的，这并不存在。如果与如是所说的道理结合，那么分别念蓝色等智慧本身，也不可能没有蓝色等的相，因为对于它来说，蓝色等成为对境的，不可能在其他地方显现。如果可能，那么现量也会在没有显现的情况下成为智慧，为什么不会呢？
English
It is not an action. Manifest cognition does not make any distinctions, so manifest cognition does not have the action of knowledge together with distinctions. If so, how does it become knowledge? It is said, "By that," that is, manifest cognition. What is grasped by that is also not definite. If so, what is it? Whatever is said to be grasped by that is due to appearance. This is said, that is, things are wisdom, because things are clear. There is no other action than this. It will not become clear without being grasped by the Dharma of clarity, because that is the nature of wisdom alone. What is grasped by the Dharma of wisdom is also wisdom itself, therefore it is blue. Because it becomes wisdom as the aspect appears, therefore blue is clear. The very appearance is because it is another situation, because it contradicts becoming one's own state like ability. That is also because whatever is said to be "clear," by that it becomes like that, therefore this is the wisdom of meaning, therefore this grasps things by appearance. Has it not already been said that manifest cognition is not a determiner of anything? If so, why is it said again that it is not definite? If it is said that manifest cognition is not a determiner of anything, then others will understand that manifest cognition is separated from the action of wisdom. Therefore, by "what is grasped by that" it shows the establishment of the nature of wisdom, by "it is not definite" it prevents the unwanted, and by "it appears by that" it shows how the nature of hope appears. Therefore, whatever is said, "How can the uncertain also be grasped by manifest cognition?" is said to be unreasonable. Showing that point is "therefore it is definite." Whatever is definite is grasped. Whatever is uncertain is not grasped, this does not exist. If combined with the reasoning as stated, then the wisdom of the discriminating mind, blue, etc., itself cannot be without the aspect of blue, etc., because for it, blue, etc., which have become objects, cannot appear elsewhere. If it is possible, then manifest cognition will also become wisdom without appearance, why not?