Tibetan
ན་ནོ། །མ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཞིག་ཅེས་སྨོས་སོ། །དེ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཞིག་གང་དང་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་གཅིག་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་དང་རྣམ་པ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པས་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཚེས་འགལ་བ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཤད་པ་ནི་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་མོད། དེ་ལས་ཀྱང་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་དོ། །དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མཐའ་དག་མ་ཚང་བ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱིར་དེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པས་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ ཕྱོགས་ལ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་ནས་གཞན་སེལ་བའི་ཕྱོགས་ལ་འཐད་པར་སྟོན་པ་ནི་གཟུགས་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་མི་བྱེད་ན། །དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག །བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་བ་ལ། །ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་བྱ་གང༌། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །དེའི་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལ་ཡང་དངོས་པོ་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེས་ན། དེ་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་རང་བཞིན་གཞན་སྒྲོ་བཏགས་པས་བསྐལ་པའི་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་སྟེ། དེས་ན་དེ་སྒྲོ་འདོགས་པ་བསལ་བས་རྟོགས་པ་ན་ཐ་དད་པའི་དོན་ཅན་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་མ་མཐོང་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ན། དེ་ལ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། ཆ་མེད་པ་དེ་ལ་མ་མཐོང་བ་འགའ་ཡང་མེད་ན་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་དགག་པ་ནི་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཡུལ་ཅན་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ། །འདི་ལྟར་དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་བ་ཉིད་རེ་ཞིང་མི་སྲིད་དེ། རྟག་ཏུ་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་ན་ཡང་མཐོང་བའི་ནུས་པ་མ་ཉམས་པས་ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་བ་ཁྱད་དུ་བསད་དེ། རང་གི་ཡུལ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་ཚད་མ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཟློག་པར་བྱེད་དོ། །དཔེར་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་སེང་གེ་ཞེས་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མཐོང་བཞིན་དུ་ཡང་སྒྲོ
Chinese
然也。未成立之相为何，其不成一之自性。何以故？谓“何者”。若彼成立，则由成立之自性，凡何者与何者及成立与安乐为一者，彼非与彼为一体故，非彼之体性。以相违存在之故，成立为各别。彼所说者，名为各别之名言。若彼现量成立，则一切相皆成立矣。然彼复将如何耶？故说“是故”。以彼之体性一切无余而尽断故，彼以无分别而体验之故，其他量之进入不应理。是故如是成立之 方面，既已成立其他量非进入，则显示于遣除他者之方面为应理者，名为色法。设若以错乱之理由，不作他性之连结，则于义之自性一，自性现量之境，以量等当观察何者？有何未见之分耶？如是说。彼之义是，以何之故，以错乱之理由，于见事物时，亦增益他物，故彼当为量等所观察。是故以增益他性故，为欲了知劫之事物自性之故，其他量进入。故于彼遣除增益而了知时，则成立为具有各别义之遣除他者之境。设若于体验所了知之事物自性，有少许未见者，则于彼将成其他量之进入。若于无分者，无有丝毫未见者，则以无有其他量进入之故，遮止成立之其他量进入，于决断之境亦相同。如是于见事物之如实性一切时，以错乱之理由而连结他性者，希求亦不应理。以恒常存在之过失故。纵有，然以见之能力未失坏故，他性之连结则为差别。以自之境圆满故，遮止观待其他量。譬如于婆罗门之子谓为狮子，虽见一切事物，然亦
English
Indeed. Whatever is the aspect of non-establishment, it does not become the nature of oneness. Why? It is said, "Whatever." If that is established, then by the very nature of establishment, whatever is one with whatever, with establishment, and with happiness, that is not of the same nature as that, so it is not its essence. Because of the existence of contradiction, it is established as distinct. What is said about that is called the expression of distinctness. If that is established by direct perception, then all aspects are established. But what will happen from that? Therefore, it is said, "Therefore." Because its essence is completely and entirely cut off without remainder, and because it is experienced without conceptualization, it is not reasonable for another valid cognition to enter. Therefore, having established that another valid cognition does not enter into the aspect of establishing in this way, showing that it is reasonable in the aspect of eliminating others is called form. If, by reason of delusion, one does not make a connection with another quality, then what should be examined by valid cognitions in the realm of the self-nature of meaning, which is the direct perception of self? What unseen aspect is there? Thus it is said. Its meaning is this: Because, by reason of delusion, when seeing things, one also imputes other things, therefore, that should be examined by valid cognitions. Therefore, because of imputing another nature, another valid cognition enters in order to understand the self-nature of things of an eon. Therefore, when one understands by eliminating that imputation, it is established as an object of eliminating others, having a distinct meaning. If there is even a little unseen in the very nature of things understood through experience, then another valid cognition will enter into that. If there is nothing unseen in that which is without parts, then because there is no entry of another valid cognition, the rejection of the entry of another valid cognition for establishment is the same for the object of determination as well. Thus, when seeing all of the suchness of things, it is not reasonable to hope for the connection of another quality by reason of delusion. Because of the fault of being eternally existent. Even if it exists, the connection of another quality is distinguished because the power of seeing has not deteriorated. Because its own object is complete, it prevents reliance on another valid cognition. For example, calling a Brahmin's son a lion, even though all things are seen, still
Tibetan
་འདོགས་པ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེས་བུ་སེང་གེ་དང་སྦྱོར་བ་རང་གི་ངོ་བོ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཞེས་ཅི་སྟེ་བརྗོད། འདི་ལྟར་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་ཉམས་ན། ཚད་མ་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྗོད་ པ། འདི་ལ་དངོས་པོ་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ལྟ་བ་ལ་ཇི་ལྟར་མཐོང་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་ཙམ་ཉིད་འཇིག་པ་དང་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་རིགས་པ་ལས། དེ་ཉིད་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དབང་གིས་གཟུགས་དེ་མདུན་ན་གནས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནས་གཟུགས་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན་གྱི། སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་སོ། །སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གསལ་བ་ཡིན་ལ། གཟུགས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྙད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དོན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དོན་རིགས་པ་འཇུག་པས་དོན་ངོ་བོ་མཐའ་དག་གིས་སྣང་བར་གྲུབ་ཀྱང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རང་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་མཐར་ཕྱིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདུ་བྱེད་སྒྲུབ་པས་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །འདུ་བྱེད་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོས་དོན་འཛིན་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་འཛིན་པར་འགྱུར་ན་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་མྱོང་ན་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་པ་ན། སྐད་ཅིག་མ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ཚད་མ་གཞན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདིས་ནི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་འདུ་བྱེད་པ་ལས་རྟོགས་པར་གྱུར་པ་ཆོས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ངེས་པ་བྱེད་དོ། འདི་ལྟ་སྟེ་གཟུགས་ཉིད་དུའོ། །དེས་ན་འདི་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པ་མེད་ཀྱང་འདིར་རང་བཞིན་གཞན་གྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་འཇུག་པའི་བྱེད་པ་མེད་པར་གྱུར་ན། དངོས་པོ་ལ་སོགས་པར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཙམ་ལས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་དེའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་དངོས་པོའི་ བདག་ཉི
Chinese
仅仅是附加，就像雄狮和结合，持有自性的智慧不是依赖于他者而成就一样。因此，如果说因为错乱的理由，那又该怎么说呢？像这样，即使有错乱的理由，如果那真实性没有丧失，其他的量也是不可能证悟的。如果这样说，那么就说：对于说事物不存在的观点来说，仅仅是如实见到的自性本身，是如何成为坏灭、产生和产生者的呢？从道理上来说，正因为那本身成立为刹那等等，由于体验的缘故，从色法显现为在面前存在的自性，所以色法本身是明晰的。不能说刹那等等不是。因为刹那本身也明晰为色法的自性，而且也有色法也是刹那的自性的说法。因此，如实地体验事物，以道理进入事物，虽然以事物的全部自性显现而成立，但仅仅是体验本身的存在，并不是究竟的。然而，是通过造作来随顺的。从造作产生的证悟也是分别念。因此，如果分别念也像体验一样，以成立的自性来执持事物，那么与青色等无别的刹那等相，变成青色的自性，如果仅仅是执持那自己的自性，那样也是不行的。如果体验青色，产生青色的分别念时，因为对刹那等等产生怀疑，所以依赖于其他的量。因此，这（分别念）是以一切自性来体验，并且从造作而证悟，将法统一起来而确定。比如色法本身。因此，像这样，即使没有体验事物自性的自性之证悟，如果在这里其他的自性也没有进入事物的行为，就像证悟事物等等一样，就仅仅会变成不依赖于事物。当以差别来区分时，仅仅是从不是青色的事物的自性来区分，因为成为那的对治，事物的自性
English
Just by adding, like a lion and union, the wisdom that holds its own nature is not accomplished by relying on others. Therefore, if one says because of the reason of confusion, then what should be said? Like this, even if there is a reason for confusion, if that reality is not lost, other valid cognitions are impossible to realize. If one says so, then it is said: For the view that says things do not exist, how is it that only the nature of seeing as it is becomes the destroyer, producer, and generator? From the point of view of reason, precisely because that itself is established as moments and so on, due to the power of experience, from the appearance of form as the nature of being in front, the form itself is clear. It cannot be said that moments and so on are not. Because the moment itself is also clear as the nature of form, and there is also the saying that form is also the nature of the moment. Therefore, experiencing things as they are, entering things with reason, although it is established by the appearance of all the natures of things, merely the existence of experience itself is not ultimate. However, it is followed by fabrication. The realization arising from fabrication is also conceptual thought. Therefore, if conceptual thought also, like experience, grasps things with the nature of establishment, then the aspects of moments and so on, which are inseparable from blue and so on, become the nature of blue, and if it only grasps that own nature, that is also not the case. If one experiences blue, when the conceptual thought of blue arises, because doubt arises about moments and so on, it relies on other valid cognitions. Therefore, this (conceptual thought) experiences with all its own nature, and is realized from fabrication, unifying the dharmas and determining them. For example, form itself. Therefore, like this, even if there is no realization of the nature of experiencing the nature of things, if here other natures also do not enter the action of entering things, just like realizing things and so on, it will only become not relying on things. When distinguishing by difference, it is only distinguishing from the nature of things that are not blue, because it becomes the antidote to that, the nature of things.