Tibetan
འམ་བློ་གཅིག་གིས་ཁྱབ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ། བརྒལ་ཞིང་བརྟགས་པའི་སྒྲ་དང་རྟགས་དག་ནི། སྒྲ་དང་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་དང་རྟགས་དེ་དག་གིས་ནི་གཞན་སེལ་བ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཕྱིར་དེ་ཡོད་པ་ལ་སྒྲ་དང་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་དག་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འགྱུར་མོད་སྒྲ་དང་ཚད་མ་གཞན་དག་གོ །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྔ་མའི་བཤད་པ་དགོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་སྔ་མར་དང་པོ་དག་ཇི་ལྟར་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱི་མའི་བཤད་པ་ཉེ་བར་དགོད་དོ། །འདི་ལྟར་སྔ་མ་ཡང་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཞུགས་པ་ལ་ཡང་ཕྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མ་དག་ཀྱང་སྔར་ཞུགས་པ་ལ་དངོས་པོའི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་གྱིས་འདི་ན་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་མི་འཐད་དོ། །དེས་ན་རིམ་པ་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་སྒྲ་དང་རྟགས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ནི་འདི་ནི་གཞན་སེལ་བའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པས་དངོས་པོའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་འགོག་པ་ལ་ནི་འགལ་བས་ཁྱབ་པ་དམིགས་པའོ། །གང་ཞིག་ཚད་མ་གཞན་དུ་གྱུར་པས་འཇུག་པའམ་གང་ལ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པའི་དོན་གཅིག་ལ་འཇུག་པ་དེ་ནི་གཞན་སེལ་པའི་ཡུལ་ཅན་ ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་སྔོན་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་འམ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །སྒྲ་མི་རྟག་གོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་དུ་གྱུར་པས་འཇུག་པའམ། ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ནི་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་རྙེད་དོ། །ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། འདི་ལྟར་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པའི་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། བརྟག་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཚད་མ་འཇུག་པ་ནི་རང་དབང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་རག་ལས་པ་ནས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་སོ་སོ་རང་ཉིད་ཀྱི་དམིགས་པ་མ་རྙེད་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ཆ་དེ་ཡང་གང་ཞིག་ཡིན། དོན་དེ་ཉིད་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནམ་དེའི་ཆ་གཞན་གྱིས་
Chinese
或者依赖于“以一个智慧周遍”的说法。辩驳和考察的声音和理据，是通过声音和其它量进入，从而确立为具有遣除他者的境。声音和理据那些，是了知遣除他者，因为为了自己而存在，所以声音和其它量进入。最初的那些虽然变成具有遣除他者的境，但却是声音和其它量。如何呢？为了那个，所以引用先前的说法。那么，先前最初的那些如何是具有遣除他者的境呢？为了那个，所以接近地引用后来的说法。这样，先前的也不是周遍一切事物，因为对于那个进入的，后来也进入。同样，后来的那些也是对于先前进入的，专注于事物的一个方面。以将要阐述的方式，在这里说不是具有遣除他者的境是不合理的。因此，无论按照哪种次第，因为声音和理据进入，所以是具有遣除他者的境的自性。那样，这在这里就是对于遣除他者的境本身是自性的理证，对于通过成立来遮止了知事物的自性，则是以相违遍布而观察。凡是以成为其它量而进入，或者对于其它量进入的一个意义而进入的，那就是遣除他者的境，通过成立来执持事物不是，比如“这不是蓝色”或者“这不是非刹那”等等的知识那样。认为声音是无常的知识，也是以成为其它量而进入，或者进入其它量的境。随行和违逆那些是从关联而来，那也是通过辨别其它量进入的自性而获得。说“这样”就是“像这样”。事物的自性本体，通过量来考察的那个，还有什么其它的部分？因为寻求考察，所以量的进入不是自主的，因为依赖于那个而进入。那也是随后的推论。那不是没有找到各自自身的所缘而成立的，那么，成为那样的意义的部分又是什么呢？不是要考察那个意义本身，或者其它的部分吗？
English
Or, depending on the statement "pervading with one intellect." The sounds and reasons of refutation and examination are established as having the object of excluding others by the very entry of sound and other valid cognitions. Those sounds and reasons are what realize the exclusion of others, because for the sake of oneself, other sounds and valid cognitions enter. Although the initial ones become having the object of excluding others, they are sound and other valid cognitions. How is it? For that reason, the previous statement is quoted. Then, how are the initial ones initially having the object of excluding others? For that reason, the later statement is quoted closely. Like this, the previous one is not pervasive of all things either, because for that which has entered, the later also enters. Similarly, the later ones also, for that which has previously entered, focus on one aspect of things. In the manner to be explained, it is unreasonable to say here that it is not having the object of excluding others. Therefore, in either order, because sound and reason enter, it is the very nature of having the object of excluding others. Thus, here, for the object of excluding others itself, this is the reason of nature, and for preventing the realization of the nature of things by establishment, it is observed by contradictory pervasion. Whatever enters by becoming another valid cognition, or enters into one meaning into which another valid cognition enters, that is the object of excluding others, and it is not grasping things by establishment, like the knowledge such as "this is not blue" or "this is not non-momentary," and so on. The knowledge that sound is impermanent also enters by becoming another valid cognition, or enters the object of another valid cognition. The subsequent going and reversing are from relation, and that is obtained by discriminating the nature of the entry of other valid cognitions. Saying "like this" means "in this way." What other part is there of the nature of the essence of things, which is to be examined by valid cognitions? Because of seeking examination, the entry of valid cognition is not autonomous, because it enters dependent on that. That is also subsequent inference. That is not established without finding the respective objects of each self, so what is that part of the meaning that has become like that? Is it not to examine that meaning itself, or another part of it?
Tibetan
ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་དོན་ནི་བརྟག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་བརྟགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་གཞན་བརྗོད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །མངོན་སུམ་ལ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཆ་ཡོད་པ་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་གཅིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ལ་ཡང་ཆ་གཞན་མི་སྲིད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དོན་བདག་ཉིད་གསལ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འདྲ་བ་ན་དེའི་ཕྱོགས་གཅིག་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་ན་དོན་རང་ཉིད་གསལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་གནས་ལུགས་ཀྱིས་དོན་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པས་ན་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱོགས་གཅིག་གིས་གསལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་པོ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཉིད་བརྟགས་པ་ཡིན་པས་སོ་སོ་རང་གི་ཡུལ་གཞན་ རྙེད་པས་ནི་དོན་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་མཐོང་ཞེས་སྨོས་སོ། །མཐོང་བས་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ནི་རྟོགས་ཟིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བརྟག་པ་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཉིད་བརྟགས་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ནི་ཚད་མ་གཞན་སྒྲུབ་པས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་བསལ་ཏེ། །དེ་འཇུག་པ་ནི་ངེས་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་གཞན་བསྒྲུབས་པས་ཅི་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱེད། དོན་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནི་འགྲེལ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ལ་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པའི་དོན་དེ་ནི་གཅིག་པ་དང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །གྲུབ་པ་ལ་ངེས་པ་བཤད་པ་ནི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དཔེར་ན་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ལ་སྒྲ་གཅིག་པ་དང་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེ་བཤད་པ། དེས་ན་གཅིག་པོ་དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཁོ་ནས་གྲུབ་པས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་འདིར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་གཞུང་འཛུགས་པ་ནི་དེ་ལ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གྲུབ་པ་དེ་ལས་གཞན་ནི་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་སྐབས་ཀྱིས་གཅིག་པོ་དེའི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་མ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཡོད་ན་ནི་གཅིག་པོ་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡི
Chinese
那么该怎么做呢？说“不是”就是指显现。不是显现的事物是无法检验的。因此，如果它变成了显现，就必须说出其他的，作为检验的依据。如果说显现本身具有显现的成分，是可以检验的，那么，说“不是”就是指“一”。“一”也不可能有其他的成分，这就是它的意思。如果事物本身并不明显，但与它相似的知识是明显的。如果仅在一个方面相似，那么它的一个方面会变成显现吗？说“不是”就是指“自性”。在其他的存在方式的显现中，事物本身会变得明显，因为以其自身的存在方式是作用者，所以就像是作用者本身一样。因此，不是在一个方面明显，而是像作用者一样。那么，因为所见之境本身就是被检验的对象，所以各自寻找其他的境界是没有意义的，因此说了“未见”。因为以所见作为境，通过已经理解的事物进行检验是没有意义的，所以理应检验未见之境。这否定了通过其他量成立来理解事物自性的观点。它的进入依赖于以显现成立法相。因此，法相的法不是显现是不可能的，因为一切都是理解，通过成立其他量又能理解什么呢？“事物的”等等是解释。那不是显现。其他量进入的意义是，它是唯一的，并且通过显现成立。对于成立的确定性的解释是，如果法相不成立。例如，在要成立无常时，声音是唯一的，并且通过显现成立。那会变成什么呢？解释说：因此，唯一的那个仅仅通过显现成立，所以一切相都将在此成立。建立那个宗义就是“对于那个”。从成立的那个之外，就是不成立，因为在上下文中没有唯一的那个的相。然而，如果存在不成立的相，那么就不是唯一的那个的自性了。
English
Then what should be done? Saying "no" refers to what is manifest. Things that are not manifest cannot be examined. Therefore, if it becomes manifest, it is necessary to state others as the basis for examination. If it is said that the manifest itself has a manifest component, which can be examined, then saying "no" refers to "one." It is impossible for "one" to have other components, that is its meaning. If the thing itself is not clear, but the knowledge with a similar aspect to it is clear. If it is only similar in one aspect, then will one aspect of it become manifest? Saying "no" refers to "self-nature." In the appearance of other modes of existence, the thing itself will become clear, because in its own mode of existence it is the agent, so it is like the agent itself. Therefore, it is not clear in one aspect, but like the agent. Then, since the object of sight itself is the object of examination, it is meaningless to find other separate realms, therefore it is said "unseen." Because taking what is seen as the object, it is meaningless to examine through what has already been understood, so it is reasonable to examine the unseen object. This negates the view that the self-nature of things is understood by establishing other valid cognitions. Its entry depends on the establishment of the subject by the manifest. Therefore, it is impossible for the property of the subject not to be manifest, because everything is understanding, what else can be understood by establishing other valid cognitions? "Of things," etc., is the explanation. That is not manifest. The meaning of other valid cognitions entering is that it is unique and established by the manifest. The explanation of the certainty of establishment is, if the subject is not established. For example, when impermanence is to be established, sound is unique and established by the manifest. What will that become? The explanation is: Therefore, that unique one is established only by the manifest, so all aspects will be established here. Establishing that tenet is "for that." Other than that which is established is not established, because in the context there is no aspect of that unique one. However, if there is an aspect of non-establishment, then it is not the self-nature of that unique one.