Tibetan
ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་མི་དད་པ་ནི་ངེས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་གཅིག་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང་རང་གི་མཚན་ཉིད་གཞན་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འགྱུར་བར་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་མི་རྟག་པ་གཅིག་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཡང་གཞན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་ཏེ། དེས་ན་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་འགའ་ཞིག་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཐེ་ཚོམ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་བདག་ཉིད་ནི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པའི་ཚད་མས་འཇུག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ཁོ་ནར་འདི་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཐ་མི་དད་པ་ཙམ་དེའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཏོ། །མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པའི་ཚད་མ་ཉིད་ཀྱིས་ལྡོག་པ་གྲུབ་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡང་དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་འཕངས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དངོས་པོར་གྲུབ་པས་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཁས་བླངས་པས་ཅི་བྱ་དེས་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་ན་བལྟར་རུང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་དག་གིས་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ངེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མའི་དབང་གིས་ཡིན་ན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་གནོད་པའི་ཚད་མས་གོ་ལྡོག་པ་ཇི་ལྟར་མི་ངེས། དེས་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དང་ཁྱབ་ པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ངེས་པའི་སྔོན་རོལ་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ལྡོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གྲུབ་པ་ན་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་གཞན་གྱི་དོན་ཅི་ཡོད། གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པའི་ཚད་མས་ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མས་འབྲེལ་པ་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་འབྲེལ་པ་ལས་གཞན་ཉིད་དོ་ཞེས་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དེ་དང་ཆོས་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་དེ་རྟོགས་པ་ན་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་གྲུབ་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་རིག
Chinese
那么就不会产生。自己的体性不相异是确定的，因为对一个没有错乱，但不能确定自己的体性对其他也同样转变。比如一个无常是努力产生的，但其他会变成不是努力产生的。因此，也会怀疑有些努力产生的不是无常。不是的，因为它的自性是要用对相违品有损害的量来成立的。如果有人问：存在于什么上，它才转变于什么上，否则就不是。如果是这样，那么就已经确定了仅仅不相异就不是它的体性。如果仅以对相违品有损害的量成立了周遍，那么随同也由它的力量所及而成立，因为已成立为因的实事，那又何必承认它的体性呢？因此，如果成立了因和果、所遍和能遍的实事，那么以能见之境的因和能遍的不现见等，来确定果和自性因的周遍，也是不合理的。像这样，如果自性因的所遍和能遍的实事，是由对相违品有损害的量所成立，那么对相违品因有损害的量，怎么不能确定周遍呢？在它确定所遍和能遍的实事之前，凡是必定会确定的周遍成立时，不见能遍还有什么用？如果随同本身就是关系，而且它也要用对相违品有损害的量来成立周遍，因此要说用损害的量来确定关系。那是不行的，因为那样也无法避免如前所说的过失。随同是关系之外的，这在前面已经说过了。因此，唯有一个法的体性才是关系，而且也只有从它和同一个法的体性才能了悟它，所以要知道它的自性是用分别观察而成立的。
English
Then it will not arise. The non-difference of one's own nature is definite, because there is no confusion about one, but it cannot be certain that one's own nature will change in the same way for others. For example, one impermanence is produced by effort, but others will become not produced by effort. Therefore, it will also be doubted that some things produced by effort are not impermanent. No, because its nature is to be established by a valid cognition that harms the opposite side. If someone asks: On what does it exist, on what does it change, otherwise it is not. If so, then it has already been determined that mere non-difference is not its nature. If the pervasion is established only by the valid cognition that harms the opposite side, then the concomitance is also established by the force of it, because it has been established as the reality of the reason, then what is the point of admitting its nature? Therefore, if the reality of cause and effect, pervaded and pervading are established, then it is also unreasonable to determine the pervasion of the effect and the nature of the reason by the cause of the visible object and the non-apprehension of the pervader, etc. In this way, if the reality of the pervaded and the pervading of the nature reason is established by the power of the valid cognition that harms the opposite side, then how can the valid cognition that harms the reason on the opposite side not determine the pervasion? Before it determines the reality of the pervaded and the pervading, when the pervasion that will surely be determined is established, what is the use of not seeing the pervader? If the concomitance itself is the relation, and it must also be established by the valid cognition that harms the opposite side to establish the pervasion, therefore it must be said that the relation is determined by the valid cognition that harms. That is not possible, because in that case, the faults mentioned above cannot be avoided. Concomitance is other than relation, which has been said before. Therefore, only the nature of one dharma is the relation, and it can only be understood from it and the nature of the same dharma, so it should be known that its nature is established by analytical observation.
Tibetan
ས་སོ། །ད་ནི་འདིར་དོན་ཐ་མི་དད་ཀྱང་ཆོས་ཐ་དད་པར་རྟོགས་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ད་ནི་ཞེས་རྒོལ་བར་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཚེ་བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པ་དག་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཀྱི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དམ་བཅས་པའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་བྱས་པས་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པ་ན་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པར་འགྱུར་རོ། །བྱས་པ་དང་མི་རྟག་པ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་བྱས་པ་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱས་ན་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ན་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་བཞིན་དུ་དེ་ཡང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཉེས་པ་དེ་ནི་མེད་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །གང་ཕྱིར་དངོས་ཀུན་ཏེ། གསལ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ནི་མ་ཟད་དེ། སྤྱི་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་རྟེན་པ་ཅན་དེ་ལྡོག་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལས་ཤེ་ན། མཐུན་པའི་དངོས་པོ་གཞན་གྱི་དངོས་དག་ལས་སོ། །རང་གི་དངོས་པོ་ནི་མཐུན་དངོས་ཏེ། བདག་གི་བའི་དངོས་པོའོ། །བདག་གི་བ་ཡང་འབྲེལ་པ་ལས་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རིགས་འདྲ་བ་ཉིད་ལས་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞན་རིགས་མི་ མཐུན་པ་ནི་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །རིགས་མཐུན་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་རང་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཕྱིར། དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ་དངོས་པོ་རང་གི་རང་བཞིན་གྱིས་གང་གི་ཕྱིར་རང་གི་རང་བཞིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་མི་འགྲོ་བ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལས་འདིའི་རང་བཞིན་དེ་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་འདི་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་མེད་པས་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཤིང་ཤིང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པ་དེས་ན་བ་ལང་ལ་སོགས་པ་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་ཤིང་མ་ཡིན་པ་ལས་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་ཤ་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སེང་ལྡེང་ལ་སོགས་པ་ལ་མེད་པས་སེང་ལྡེང་ལ་སོགས་པ་ལས་ལྡོག་པས་ན་རིགས་མཐུན་པ་ལས་ཀྱང་ལྡོག་པ་ཡིན་ནོ། །གསལ་བ་ནི་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་ལྡོག་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱིའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འདྲེ་པར་
Chinese
地。现在为了要在此处证明，即使意义不相同，法也不同。那么现在就进行反驳。如果按照刚才所说的方式，仅仅具有与此相关的自性，因为凡是所作的就是无常。那么，由于所作和无常没有差别，因此在以所作来证明作为应成事和法的共同特征的，或者承诺的意义的一部分，即应证的法是无常时，就会变成一种理由。因为所作和无常是相同的，如果说“所作是无常”，那就变成了“无常因为无常”。这样一来，理由就不成立了，因为它也像应证的法一样没有被理解。如果这样说，为了避免这种情况，就不会有这种过失等等。因为一切事物，不仅仅是显现，也是共相的意思。具有遣除的，就具有遣除。从哪里遣除呢？从相似的其他事物中遣除。自己的事物是相似的事物，是属于自己的事物。属于自己的也是从关系而来，而那也是从同类而来。同样，不同类的就是他人的事物。从同类和不同类中遣除，这就是它的定义。解释理由是因为自性安住于各自的体性。因此，这个意思是，事物因为自己的自性，穷尽于自己的自性，而不趋向于他者的体性，因此，此自性就从此遣除。因为此存在于自己的体性中，因此在他者的体性中不存在，所以是遣除。因此，树木以树木的体性的自性安住于自己的体性中，因此在牛等非树木中不存在，因此依赖于从非树木中遣除。同样，它以树木的自性在香树等中不存在，因此从香树等中遣除，所以也从同类中遣除。显现仅仅是从显现的体性中遣除，而不是从共相的体性中混合。
English
Ground. Now, in order to prove here that even though the meanings are not different, the dharmas are different. Well then, now it is refuted. If, in the manner just described, it has only the nature related to that, because whatever is made is impermanent. Then, since there is no difference between what is made and impermanence, when proving that the dharma to be proven is impermanent by what is made, which is the common characteristic of the subject and dharma to be proven, or a part of the meaning of the commitment, it will become a reason. Because what is made and impermanence are the same, if it is said "what is made is impermanent," then it becomes "impermanent because of impermanence." In that case, the reason will not be established, because it is also not understood like the dharma to be proven. If so, in order to avoid this, there will be no such fault, and so on. Because all things, not only the clear, but also the general meaning. That which has exclusion is that which has exclusion. From what? From the objects of other similar things. One's own object is a similar object, it is one's own object. What belongs to oneself also comes from relationship, and that also comes from the same kind. Similarly, what is of a different kind is the object of another. Exclusion is from what is of the same kind and what is not of the same kind, that is the definition. The explanation of the reason is because the nature abides in its own essence. Therefore, this meaning is that a thing, because of its own nature, is exhausted in its own nature, and does not go to the nature of another, therefore, this nature of this is excluded from that. Because this exists in its own nature, therefore it does not exist in the nature of another, so it is exclusion. Therefore, a tree abides in its own essence by the nature of the essence of a tree, therefore it does not exist in non-trees such as cows, therefore it depends on exclusion from non-trees. Similarly, it does not exist in sandalwood etc. by the nature of tree, therefore it is excluded from sandalwood etc., so it is also excluded from what is of the same kind. Manifestation is only excluded by the nature of manifestation, but not mixed by the nature of generality.