Chinese
如果认识到极其区分显现之果，则对于因不会错乱。如果又没有区分，但实际上果不会错乱，即使那样，也仅仅依靠相状而那样说。现在将如是所说之义总结而显示。随行与相违中，何者自性随何行，见作彼者是彼因，是故不从相异生。此句中，也包含了解说支分之义的中间供养，以及此为何者之支分，作为解说主要意义者，也包含在内。其中首先解说的是，彼是彼之因，即是产生者。何者的何者呢？所说是何者自性随何行，即以何者使何者自性随行，并且使之成为他者的自在。那是由于所生之自性，不从自或他而生的缘故。那么如何使之随行呢？从彼而生所说的是，从随行与相违中。相违则是否定与因相关的先前存在。随行则是因存在时才存在。因此，如是存在，偶尔出现的体性的生，如果存在，则变化是因，如是说。因此，生的意义仅仅是从分别观察中，不从相异而生。如是则与因和果的事物一同显示。现在，如果先前所说，如果见与不见不是认识随行与相违的所依。那么，如何因此而认识到火不会错乱呢？对于所辩驳的，总结回答说，因此。因和果的事物因此而认识到，即认识到不会错乱。那么，从何而认识呢？说是从见与不见。如同不错乱一样，在那里见与不见如何成立而不退失呢？说是仅仅一次。这些对于不错乱来说，依赖于不是仅仅一次的进入，会成为过失，但在这里不是，仅仅一次进入就如是认识。
English
If one realizes the fruit of extremely distinguishing manifestation, then there will be no confusion about the cause. If there is no distinction, but in reality the fruit is not confused, even so, it is said only by relying on the sign. Now, summarize and show the meaning of what has been said. From following and contradicting, whichever nature follows whichever, seeing the doer is its cause, therefore it does not arise from dissimilarity. In this verse, the intermediate offering that explains the meaning of the limbs is also included, and what limbs this is, which is the main meaning of the explanation, is also included. The first explanation is that it is its cause, that is, the producer. Whose is it? It is said that whichever nature follows whichever, that is, by which one makes whichever nature follow, and makes it become the freedom of others. That is because the nature of what is to be produced does not arise from self or other. Then how does it make it follow? What is said to arise from it is, from following and contradicting. Contradiction is the negation of the prior existence related to the cause. Following is that it exists when the cause exists. Therefore, such existence, the nature of occasional occurrence, if it exists, then the change is the cause, so it is said. Therefore, the meaning of birth is only from analytical observation, not from dissimilarity. Thus, the objects of cause and effect are shown together. Now, if what was said earlier, if seeing and not seeing are not the basis for recognizing following and contradicting. Then, how can one recognize that fire is not confused because of this? To the rebuttal, the answer is concluded by saying, therefore. The objects of cause and effect therefore recognize it, that is, recognize that it is not confused. Then, from what does it recognize? It is said that it is from seeing and not seeing. Just as there is no confusion, how can seeing and not seeing be established there without being lost? It is said only once. These, for non-confusion, relying on entering not just once, would be a fault, but it is not here, just entering once is recognized as such.
Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་གཏོགས་པ་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་དེ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །གཏན་ཚིགས་བཤད་པ། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མ་ལུས་པའི་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ནི་མ་ལུས་པར་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བའོ། །དེས་ན་གང་གི་ཞེས་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ན་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་གོ་ཞེས་བྱ་བར་འབྲེལ་ཏོ། །རྟོགས་པ་ནི་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྲེལ་ཏོ། །དེའི་དོན་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་མི་འཁྲུལ་པ་ལ་རྟོགས་པ་ནི་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ཉིད་ལས་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། དེ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་མ་ལུས་པར་མཐོང་བ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མཐོང་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་མི་སྲིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་གཞན་གྱིས་ནི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འདི་མ་ལུས་པར་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་གྱི་ལན་མང་དུ་མཐོང་བ་ལས་འདིར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། འགའ་ཞིག་ཏུ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་རྟག་པ་ཉིད་མཐོང་ཡང་ཞེས་སྨོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་རྟག་པ་ཉིད་མཐོང་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་བ་ཙམ་གྱིས་རྟག་པ་དང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་ཡང་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་མཐོང་བ་མེད་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལྡོག་པ་མ་ལུས་པར་མ་མཐོང་ན་ཡང་ལྡོག་པ་ངེས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ལུས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་རྟག་པ་ཉིད་མེད་པར་མ་མཐོང་བ་ཡང་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གལ་ཏེ་འབྲས་བུའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དོར་ནས་མི་འཁྲུལ་པ་ངེས་པ་ནི་མཐོང་བ་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལས་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགའ་ཞིག་ཏུ་དེ་ལྟར་དམིགས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོར་ངེས་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མི་འཁྲུལ་པའི་ཚད་མ་བརྗོད་ནས། རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡང་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྲས་བུ་ནི་ཞེས་རྩོད་པར་བྱེད་དོ། །འབྲས་བུ་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་མི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ་རག་ན་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གང་གིས་ཚད་མ་གང་གཞིར་གྱུར་པས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན། ད་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་ན་མི་འ
Chinese
是为了这个缘故。如果说，除了原因和结果之外，用其他方式不能理解它，那么这就是说，在其他方面是不行的。解释理由，就是“随之而来”的意思。全部的看见和没看见，就是全部地看见和没看见。因此，如果考虑到“什么”这个词，那么就与“随之而来和相反”这些词相关联。理解是因为依赖于它。它的意思是：如果用其他方式不迷惑的理解是从看见和没看见本身产生的，那么这又依赖于全部地看见随之而来和相反，因此对于没有全部看见的人来说是不可能的。因此，用其他方式是不能理解的。还有，为什么这依赖于全部地看见和没看见，而不是从多次看见中产生呢？回答说，在某些情况下，即使看见了非有情本身是常恒的。如果说，在某些情况下，例如虚空等，看见了非有情本身是常恒的，即使是那样，仅仅因为是非有情，就不是常恒和随之而来，因为在其他方面，例如智慧等，即使是非有情本身，也看见了没有常恒。因此，没有看见所有随之而来的，就不能理解随之而来。同样，如果说，如果没有全部地看见相反，那么相反也不是确定的，这是因为在某些情况下，例如瓶子等，没有看见非有情本身没有常恒，但在行为等方面也看见了。因此，如果舍弃了结果的结果本身，那么不迷惑的确定就是从看见和没看见产生的。那是不存在的，因为即使在某些情况下那样观察，也不能确定所有情况下都是那样的性质。因此，那样说了结果的理由的不迷惑的量之后， 也是为了说自性的理由。争辩说，结果是因为从那产生出来的性质，所以与原因不迷惑，如果依赖于此，那么自性的理由怎么会以任何方式成为量，以什么为基础，如果没有就不产生呢？现在这个词就是如果没有就不……
English
It is for this reason. If it is said that it cannot be understood by other means than cause and effect, then it means that it is not possible in other aspects. Explaining the reason, it means "following". Seeing and not seeing completely means seeing and not seeing completely. Therefore, if we consider the word "what", then it is related to the words "following and opposite". Understanding is because it depends on it. Its meaning is: if the understanding that is not confused by other means arises from seeing and not seeing themselves, then this again depends on seeing all that follows and is opposite, so it is impossible for those who have not seen everything. Therefore, it is not possible to understand by other means. Also, why does this depend on seeing and not seeing everything, rather than arising from seeing many times? The answer is that in some cases, even seeing the non-sentient itself as permanent. If it is said that in some cases, such as space, etc., the non-sentient itself is seen as permanent, even so, just because it is non-sentient, it is not permanent and following, because in other aspects, such as wisdom, etc., even the non-sentient itself is seen as not having permanence. Therefore, not seeing all that follows, one cannot understand what follows. Similarly, if it is said that if one does not see the opposite completely, then the opposite is not certain, because in some cases, such as pots, etc., one does not see that the non-sentient itself does not have permanence, but it is also seen in actions, etc. Therefore, if one abandons the result of the result itself, then the certain determination that is not confused arises from seeing and not seeing. That is non-existent, because even if one observes in that way in some cases, one cannot determine that it is of that nature in all cases. Therefore, having thus spoken of the non-confused measure of the reason of the result, It is also for the sake of speaking of the reason of nature. It is argued that the result is not confused with the cause because of the nature of arising from it, and if it depends on this, then how can the reason of nature in any way be a measure, based on what, if it does not exist, does it not arise? Now this word is if it does not exist, it does not...
Tibetan
བྱུང་བ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནའོ། །དེ་ལྟར་དོགས་པ་ལ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་རང་གི་ངོ་བོ་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ཉིད་ཚད་མ་བརྗོད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་སྟོན་པ་ནི། རང་བཞིན་ལ་ཡང་ཞེས་བྱའོ། །རང་བཞིན་ལ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མི་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ལ་དངོས་པོ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པས་དེས་གཏན་ཚིགས་འཕངས་པའི་ཕྱིར་མ་བསྟན་ཏོ། །དེས་ན་འདི་སྐད་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ནི་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཅེས་སྨོས་སོ། །རང་བཞིན་གང་ཞིག་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་ནི་ཡོད་པ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་འདོད་དོ། །རང་བཞིན་ནི་སྐབས་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་བསྟན་ནས། དེ་ལས་མེད་ན་མི་འབྱུང་པ་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་དེ་མེད་ན་མི་ཡོད་པ་བདག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མི་འཁྲུལ་བ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ལ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ན་མེད་པ་ཉིད་ན་མེད་ན་འབྱུང་བ་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་དོན་འདི་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་རང་བཞིན་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འདི་འདིར་རིགས་པ་ཁོ་ནའོ། །གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པར་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར། ཅི་སྟེ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། ཆོས་གང་ཞིག་ཅིག་ཤོས་གང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ལས་དེ་ལྟ་བུ་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། ཐ་དད་པ་ངེས་པ་རྟག་པར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །བྱས་པ་ལ་སོགས་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་རང་ཉིད་ཉེ་བར་བཀོད་དེ་སྟོན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཁོ་ན་ ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་དེ་ཁོ་ན་འདི་གང་ཡོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདིར་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་པས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མི་དད་པ་དེའི་རིགས་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་དེ་དང་དེ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་སུ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་མེད་
Chinese
或者不是显现等境。如此疑惑，自性之因，其自性已如前述，于正量所说之支分中显示者，名为自性。自性者，若无则不生，不欺诳，唯有与有之关联，是依赖于事物本身。若无则不生是因之法，故彼已抛弃因，故未显示。因此如是说，自性之因的若无则不生，是如前所说的唯有与有之关联。因此才说“何者”。任何自性唯有与有相关联的自性，即是所欲之有，若无则不生。自性是依情况而唯有之。因此如是显示自性之自性后，说从彼若无则不生唯是理路，即彼若无则不有，则成无我，因之不欺诳是于如是之义。彼若无则无，即若无则唯生。因此此义是，因为唯有与有相关联的自性是若无则不生，故此于此唯是理路。因说无有差别故。因为无有差别之故，说与有相关联。因此如何不成为若无则不生？若无有差别，如何了知耶？任何法成为另一者之自性，则是从分别而如是了知，差别是恒常确定的，如前所说。所作等无常等自性中，则是自己靠近而显示。凡是唯有之自性，说是唯有与有相关联，彼唯是此唯有与有相关联之有。因此于此以如是之理路而成立若无则不生。不异彼之理路通达，即是因与彼等之差别。如此凡是所作者，彼即是无常之故，实无有差别之故，自性之因的无
English
Or it is not the realm of manifestation and so on. Thus, in doubt, the reason of nature, its own nature having been previously stated, is shown as a branch of the statement of valid cognition, which is called nature. Nature is that which, if absent, does not arise, is not deceptive, and is related to mere existence, relying on the thing itself. That which, if absent, does not arise is the dharma of the reason, so it has abandoned the reason, therefore it is not shown. Therefore, it is said thus: the absence of arising of the reason of nature is related to mere existence as previously stated. Therefore, it is said, "Whatever." Whatever nature is related to mere existence, that nature is desired to exist, if absent, it does not arise. Nature is only existent depending on the situation. Therefore, having shown the nature of nature in this way, it is said that from that, the absence of arising is only reason, that is, if it is absent, it does not exist, then it becomes selfless, the non-deception of the reason is in such a meaning. If it is absent, it is absent, that is, if it is absent, it only arises. Therefore, this meaning is that because the nature related to mere existence is the absence of arising, therefore this is only reason here. Because the reason is stated without difference. Because there is no difference, it is said to be related to existence. Therefore, how can it not become the absence of arising? If there is no difference, how is it known? Any dharma that becomes the nature of another is known in this way from discrimination, the difference is always certain, as previously stated. In the nature of impermanence and so on, such as being made, it is shown by approaching oneself. Whatever is only the nature of existence, it is said to be related to mere existence, that is only this existence related to mere existence. Therefore, here, the absence of arising is established by such a reason. Understanding the reason of non-difference is the difference between the reason and those. Thus, whatever is made, it is impermanent, because there is no real difference, the absence of the reason of nature