Tibetan
།མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་སྐྱེས་པར་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བལྟར་རུང་བ་མི་དམིགས་པ་ཁོ་ནས་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་བ་ལས་ནི་འདིར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དུ་བ་ཡོད་ཀྱང་མཐུ་དང་ལྡན་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་མ་མཐོང་བ་ལས་དེའི་དུས་སུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་དང་བྲལ་བས་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཆུང་སྟེ་དེར་མེ་ཡང་མཐུ་དང་ལྡན་པས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པའི་དབང་པོས་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་མེ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བ་དེས་ན་རྒྱུ་ཡིན་པར་ག་ལ་འགྱུར། །གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ཡིན་ཏེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་ཉིད་འཕངས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་སྐད་བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་འབྱེད་པས་མི་དམིགས་པ་ལ་དེ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཉིད་ལ་ནི་དེའི་སྐྱོན་འདི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་རྗེས་སུ་མི་སྒྲུབ་ན་དེང་དེར་ཡང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཡང་ངོ༌། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་ན་དེ་འདིར་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ་བའམ་ཡང་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ ། དེའི་ཕྱིར་མེད་པར་རྟོགས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་པ་དེ་ནི་དེའི་འབྲས་བུ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་མེ་མེད་ན་མ་བྱུང་བ་མེ་ཡོད་ན་ཡོད་པ་ཚད་མ་དུ་མའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་མེ་དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཚད་མའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ ཕྱིས་ཀྱི་དམིགས་པས་གཟུང་བའི་བདག་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་དེ་བཞིན་དུ་དམིགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཡང་བྱུང་བ་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་སྔར་ཡོད་པའི་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་དེས་ན་རིམ་གྱིས་འགྱུར་བ་གཉིས་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་ན་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཞན་ཡོད་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ག་ལས་ཡིན་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ཚད་མ་ཉིད་ཡོད་པའི་དུས་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ན་ནི་འདི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་ཇི་སྲིད་འཇལ་བ་རྟོགས་པ་པོ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབས་ཏེ། ད་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན་གསལ་བ་དེ་སྲིད་དུ་དེ་ཚད་མ་གཅིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་སྤྲོས་ཟིན་ཏོ། །རང་གི་ཡུལ་ལ་དེ་ལྟར་འགྱུར་མོད། ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཁོ་ནའོ། །དེས་ན་མེ་མེད་པར་དུ་བ་མི་འབྱུང་བར་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་དེ་ཡོད་ན་དུ་བ་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་བདེན་ཏེ། ཚད་མ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དེ་དང་ལྡན་པས་བྱས་པ་ཤེས་པ་པོའི་དངོས་པོ་ཁྱད་པར་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཡང་སྲིད་པས་ཆད་མ་གཉི་གས་རིག་པའི་ཡུལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་རྟོགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ནུས་ཏེ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཚད་མ་ལོག་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཅི་ཞིག་ཡིན། དེས་བྱས་པའི་འདུ་བྱེད་རྗེས་སུ་འཇུག་པའོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དོན་ཇི་ལྟར་ལྟ་བ་བཞིན་མྱོང་བ་གྲུབ་ཀྱང་མྱོང་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འདུ་བྱེད་བ་ཅན་དུ་མ་གྲུབ་པས་རྟོགས་པ་པོ་དེའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་སྒྲུབ་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་འདི་ན་དོན་གཞན་ཡོད་ཀྱང་དུ་བ་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པ་ལས་མེ་ཡོད་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་མི་ངེས་སོ། །དུ་བ་མཐོང་བཞིན་པ་ཉིད་ན་སྔར་དེ་མེད་པར་མྱོང་བར་སྣང་བ་ནི་མེད་དོ། །དེས་ན་འདི་ཡོད་པར་མ་གྱུར་བ་ལས་དེ་ཉེ་བས་ད་ལྟར་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདིར་ག་ལ་འགྱུར། འདིས་ནི་དྲན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་འབྲས་བུར་གྲུབ་པ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན་ནོ། །མྱོང་བ་འདས་ཀྱང་མྱོང་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ རིགས་པར་གྲུབ་ན་དྲན་པའི་ཤེས་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ཉིད་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པ། ཅི་འདི་མི་འཐད་ཁོ་ནའམ། །འོན་ཏེ་འདི་ཉིད་དུ་མི་འཐད། འདིར་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ག་ལས་འདུ་བྱེད་རྣམས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང༌། དྲན་པའི་རྟོགས་པ་ཡང་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་མཐུས་འདུ་བྱེད་རབ་ཏུ་གཞག་པ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་མྱོང་བ་ཡོད་བཞིན་པ་ཉིད་ན་དྲན་པའམ་འདུ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་རྟག་པར་སྨྲས་པས་ཀྱང་ཁས་བླངས་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བརྟག་པ་ཉིད་ནི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ། །ལོག་ན་ནི་འཇལ་བ་པོ་རྟག་ཀྱང་ཡུལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱང་ངོ༌།
Chinese
而且，不能说没有的事物产生了存在，这仅仅是因为没有观察到可以观察的事物。已经说明了，从这样的情况来看，这里是不能成立的。如果说，即使有烟，因为具有威力而被加持，所以看不见；当那时脱离加持时，就能看见了。这种说法是很微小的，因为在那里，火也具有威力，通过产生变化的感官才能看见，而不是火本身。因此，它怎么能成为原因呢？如果说，因为没有损害，所以不是原因。那么，对于不可见的事物，也没有损害。如果说，不是的，因为推论不依赖于损害。那么，推论的对象是不依赖的。这是因为对不可见的事物本身产生怀疑，所以直接的认知就被抛弃了。通过这种说法进行区分，是因为对于不可见的事物，没有认识到这一点。这个过失不是存在于不可见的事物本身，而是存在于事物本身。如果说，如果不对它进行无害的推论，那么现在也无法认识到它，而是存在于事物本身。如果说，如果对它进行无害的推论，那么在这里也应该认识到它，或者应该抛弃直接的认知，详细说明就足够了。因此，通过认识到不存在的事物，如果自己的本体被观察到，那么它就不是它的结果之外的事物。如果说，如果没有火就没有产生，如果有火就有存在，这不是多个量（pramana）的领域吗？因此，为什么在观察到火的情况下，没有成为量（pramana）的领域呢？ 就像后来的观察所把握的自性没有成立一样，在观察的情况下，也因为从产生到不存在，所以以前存在的法没有成立。因此，两个逐渐变化的事物不是一个量（pramana）的领域，那么，不存在的事物，如果其他存在就有存在，这怎么可能呢？如果说，如果量（pramana）本身仅仅在存在的时候才是最终的，那么这就会变成那样，即使只有一瞬间的存在，只要衡量者被确立为认识者，就像现在体验到的一样清晰，那么它就是一个量（pramana）。
English
Moreover, it cannot be said that a non-existent thing arises into existence, and this is only because an observable thing is not observed. It has already been shown that from such a situation, it cannot be established here. If it is said that even if there is smoke, it is not seen because it is blessed with power; when it is free from blessing at that time, it can be seen. This statement is very small, because there, fire also has power, and it is seen by the sense that produces changes, not the fire itself. Therefore, how can it become a cause? If it is said that it is not a cause because there is no harm. Then, there is no harm for the invisible things either. If it is said, no, because inference does not depend on harm. Then, the object of inference is independent. This is because doubt arises about the invisible thing itself, so direct cognition is abandoned. Distinguishing through this statement is because for the invisible thing, this is not recognized. This fault is not present in the invisible thing itself, but in the things themselves. If it is said that if a harmless inference is not made about it, then it cannot be recognized now either, but it exists in the things themselves. If it is said that if a harmless inference is made about it, then it should also be recognized here, or direct cognition should be abandoned, detailed explanation is enough. Therefore, by recognizing the non-existent thing, if one's own essence is observed, then it is nothing other than its result. If it is said that if there is no fire, there is no arising, and if there is fire, there is existence, is this not the domain of multiple pramanas? Therefore, why is it not the domain of pramana in the case of observing fire? Just as the self-nature grasped by later observation is not established, in the case of observation, also because of arising to non-existence, the previously existing dharma is not established. Therefore, two gradually changing things are not the domain of one pramana, so how is it possible that a non-existent thing, if another exists, then there is existence? If it is said that if pramana itself is only ultimate at the time of existence, then this will become like that, even if there is only a moment of existence, as long as the measurer is established as the knower, as clear as it is experienced now, then it is one pramana.
Chinese
已经广说了。在自己的地方是那样变化的，但在其他地方，就只有其他的量了。因此，如果有人说，认识到没有火就不会有烟，那么有火就一定有烟，不是这样的。这是对的，仅仅有量并不一定是最终的，然而，与它相应的，是能知者的特殊事物。因为那也可能是由其他量产生的，所以通过两种量认识到所知境的自性，就能认识到因和果的事物。同样，这也能用于识，因为那也能同样认识到其他识的因和果。如果量是错误的，那么这个被称为认识其境的事物是什么？如果说是随之而来的行，那么，如果如实观看而产生的体验成立，但体验不如实而具有行不成立，那么，在这种情况下，就不能成立为认识这种自性的事物，因为以前这里有其他事物，但没有烟，所以不能确定有火就一定有。在看到烟的同时，以前没有体验到它，这是不可能的。因此，从没有这个开始，到因为靠近而现在有这个，怎么会变成这样呢？这也就排除了记忆成为体验的果。如果体验已经过去，但认识到体验的自性如实地符合道理，那么，如果记忆的识成为它的果，那么就说是没有成立的。说：难道这完全不合理吗？或者说，只是在这里不合理？如果说在这里不合理，那么，为什么呢？因为行是刹那的，而且记忆的认识也不是以事物为境的，因此，通过它不能很好地安立行。对此，如果明明有体验，却说不是记忆或行，那么即使是常说者也不会承认，因此，体验的观察本身就不是支分。如果颠倒了，那么即使度量者是常的，境也是隐蔽的，所以也是义的自性。
English
It has been extensively explained. It changes like that in one's own place, but in other places, there are only other valid cognitions. Therefore, if someone says that recognizing that smoke does not arise without fire means that if there is fire, there must be smoke, that is not the case. That is true, merely having a valid cognition is not necessarily the ultimate, but nevertheless, corresponding to it is the special thing of the knower. Because that could also be produced by other valid cognitions, by knowing the self-nature of the object of knowledge through two valid cognitions, one can recognize the things of cause and effect. Similarly, this can also be applied to consciousness, because that can also similarly recognize the cause and effect of other consciousnesses. If the valid cognition is mistaken, then what is this thing called that which knows its object? If it is said to be the subsequent action, then, if the experience arising from seeing things as they are is established, but the action is not established as having experience as it is, then, in this case, it cannot be established as a thing that knows such a self-nature, because previously there was another thing here, but there was no smoke, so it cannot be determined that there must be fire if there is smoke. While seeing the smoke, it is impossible that it appears that one has not experienced it before. Therefore, how can it become like this, from not having this before, to now having this because of proximity? This also eliminates the memory becoming the result of experience. If the experience has passed, but recognizing the self-nature of the experience as being in accordance with reason as it is, then, if the memory consciousness becomes its result, then it is said to be not established. Saying: Is this completely unreasonable? Or is it only unreasonable here? If it is said to be unreasonable here, then why? Because actions are momentary, and the cognition of memory is also not an object of things, therefore, through it, actions cannot be well established. To this, if there is clearly experience, but it is said that it is not memory or action, then even a constant speaker would not admit it, therefore, the observation of experience itself is not a limb. If it is reversed, then even if the measurer is constant, the object is hidden, so it is also the self-nature of meaning.