Tibetan
ན་ཀྱང་ངོ་པོ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་བ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དག་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ནི་མུ་སྟེགས་གཞན་དག་ལས་ཁྱད་པར་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་འདིར་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མེད་ཅིང་ཚད་མ་དང་མི་ལྡན་པའི་ལྷག་པ་བརྟགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསལ་ནས་ཁས་བླངས་པས་ཡོངས་སུ་དག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྨྲ་བའི་ཁས་བླངས་པ་དེ་ནི་དེ་ཙམ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བར་ནུས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཉི་ག་ལྟར་ཡང་ཁས་བླང་བར་ནུས་ཏེ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ནད་དུ་འདུ་པར་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་གནོད་པ་མེད་ན་ནི་ཕྱིའི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་སྟེ་གནོད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་འོ་ན་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོར་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་ངོ་བོར་ཡོད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པས་ནི་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ་བརྟགས་པ་ནི་ གཏན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པ་སྣང་བ་ནི་སེལ་བར་འགྱུར་རོ། ཡོད་པ་དེ་ཡང་སྔོན་ཡོད་པ་དང་སྔོན་མེད་པ་གཉིས་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ལ་སྣང་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་སྐྱེས་བའི་སྔོན་རོལ་དུ་མེད་པ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་ཐོབ་པས་དངོས་པོར་གྱུར་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་སྔར་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིས་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ནི་སྔར་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་གང་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་བ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འགའ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདིར་གང་ཞིག་གཞན་དུ་འགྱུར། དངོས་པོ་མེད་པར་གྲུབ་ན་ནི་འགྱུར་རོ། །དེའི་དུས་ཉིད་ན་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་སྔར་ཡང་ཡོད་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ན་འདི་ཡོད་པ་བཀག་པ་ཁོ་ནར་ཟད་ཀྱི་དེའི་གནས་སྐབས་ན་མེད་པས་སྒྲུབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འདོད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཇི་སྐད་དུ་དུས་གསུམ་བརྟག་པ་ལས། རྟེན་མེད་པའི་དོན་ལ་ནི་རྒྱུ་ནི་གོམ་པ་འདོར་བ་མེད། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་ན། །སྔོན་མེད་དངོས་པོ་ཡོད་པར་མཐོང༌། །སྔར་དེའི་གནས་སྐབས་གང་ཡིན་ཞེས། །འདི་ནི་དངོས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། །སྔར་དེའི་གནས
Chinese
然而，本体即是如此。生起也是如此。因此，诸佛的因和果的事物与其他的外道没有差别。然而，在此，去除不必要且不符合 પ્રમાણ（pramāṇa，量）的额外分别，通过承认来完全清净。外道主张的，也仅此而已。所谓能够成为无分别的对境，两种情况都可以承认，因为可以归为二谛的过失。如果那样的形态没有损害，那么外在的事物就只是胜义谛。如果确实有损害，那么因为它在自己的体性中不存在，而在其他的体性中存在，所以是世俗谛。以分别念作为对境，既不是胜义谛也不是世俗谛，而是完全不存在，因为分别念是完全不存在的缘故。不存在的显现将会被遣除。存在的事物，除了先前存在和先前不存在这两种情况之外，其他的都不能在无分别念中显现，因此如前所说，就是因和果的事物。因此，果产生之前，因为获得不存在的存在的自性而成为事物，也不是这样。因为，果先前成为事物不存在的自性，之后成为事物本身，不是这样的。果先前不是事物存在，如果成为存在，那么所谓的事物不存在，其他的也不存在。因此，因为什么也不是，所以在这里什么会变成其他的呢？如果成立为事物不存在，那么就会变化。在那时，对于存在的事物，如果怀疑先前也存在，那么这仅仅是遮止存在，而不是在那时以不存在来成立。因此，怎么会是不存在的自性呢？所谓没有事物的自性，这仅仅是意愿而已。如三时观察中所说：对于没有所依的意义，因不是舍弃步骤。即使那样，如果因存在，那么先前不存在的事物会被看到为存在。先前它的状态是什么呢？这是依赖于事物的。
English
However, the entity is just like that. Arising is also like that. Therefore, the entities of cause and effect of the Sugatas are no different from other non-Buddhists. However, here, whatever additional discriminations are unnecessary and do not conform to प्रमाण (pramāṇa, measure), are eliminated, and by acknowledging, it is completely purified. The assertions of externalists are just that. Whatever is said to be able to become an object of non-discrimination can be acknowledged in both ways, because it can be included in the faults of the two truths. If such a form is without harm, then external objects are only the ultimate truth. If there is indeed harm, then because it does not exist in its own nature, but exists in the nature of others, it is the conventional truth. Because it is made an object by discrimination, it is neither the ultimate truth nor the conventional truth, but is completely non-existent, because discrimination is completely non-existent. The appearance of non-existence will be eliminated. That which exists, other than the two cases of previously existing and previously non-existing, cannot appear in non-discrimination, therefore, as previously stated, it is the entity of cause and effect. Therefore, before the fruit is produced, it is not the case that it becomes an entity by obtaining the nature of existence that did not exist. Because, the fruit previously became the nature of non-existence of an entity, and later became the entity itself, it is not like that. The fruit was not previously an existing entity, and if it becomes existent, then the so-called non-existent entity, the other, does not exist. Therefore, because it is nothing, what will become other here? If it is established as non-existent, then it will change. At that time, if there is doubt about the existing entity that it also existed previously, then this is merely the negation of existence, and it is not established by non-existence at that time. Therefore, how can it be the nature of non-existence? The so-called absence of the nature of an entity is merely a wish. As stated in the examination of the three times: For the meaning without a basis, the cause is not abandoning the step. Even so, if the cause exists, then the previously non-existent entity is seen as existing. What was its state previously? This is dependent on the entity.
Tibetan
་སྐབས་ཞེས་བྱ་འདིར། །གཉི་ག་འང་མེད་པ་སྲིད་མ་ཡིན། །གང་ཞིག་ཆ་མེད་རིམ་མེད་པ། །དངོས་པོ་སྔོན་མ་བྱུང་རྣམས་ཀྱི། །བདག་གིས་དེ་ཉིད་གསལ་བ་གང༌། །འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡ་མཚན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ལྟོས་པ་སྔར་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་བྱེད་པ་མེད་བཞིན་པས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ན་ཡོད་པ་བདག་ཉིད་ཡོད་པའི་དུས་ན་རྒྱུ་ཡོད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་བསྟན་པའི་ཚད་མས་དེའི་དུས་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པར་རྟོགས་པས་རྟག་པའམ་མི་རྟག་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དངོས་པོར་ནི་གཉི་ག་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་འདི་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་གནོད་པ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ལ། མཐོང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་སྨྲ་བ་ལ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། དེ་ཡང་རྒྱུའི་བྱེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལས་ཡང་རིག་བཞིན་པ་ཉིད་རིག་པའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་རིག་པའི་དབང་གིས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་ནས་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་བས་ན་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་པར་ནི་སྐྱེ་བ་འམ་འགག་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ལས་དང་དེའི་འབྲས་བུ་དང་ཡང་སྲིད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐུར་བའི་ཕྱིར་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་དག་པས་ཀྱང་ཐུབ་པ་ཡིན་ཏེ་མཐོང་བ་ཡང་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་པར་ནི་མི་འཐད་དེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡད་པར་ཁས་བླངས་པ་རིགས་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་གཞན་ལ་སྐྱེ་བ་དང་རང་བཞིན་འཇིག་པ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་འདི་ལ་རེ་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་སྤྱི་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་རྟག་པ་དང་གཏན་མེད་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རིགས་པས་འཐད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གནས་སོ། །དེས་ན་ཡོད་པ་ཉིད་སྐྱེ་བར་ནི་མི་འཐད་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་སྔར་མེད་པ་ཡོད་པ་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་དངོས་པོ་གཞན་ཡོད་ན་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འབྲས་བུའི་ཆོས་འདི་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ཚད་མ་འཕེན་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དངོས་པོ
Chinese
在此所谓的“时”中，二者皆无是不可能的。对于无分、无次第的事物，以及先前未曾生起的事物，我所阐明的那是什么呢？这真是太稀奇了！如是宣说。因为果所依赖的先前已存在的物是存在的，所以对它来说没有作用，因此在第二刹那，存在本身存在之时，不需要有因，因此以极其显示的量，在那时了知存在与不存在，无论是常还是无常都可以。因和果在事物上没有任何差别。如此承认事物的自性形态，是没有损害的，而且也是可见的。对于宣说外境的人来说，因为承认事物本身，而且那也不可能不从因的作用中产生。对于宣说识的人来说，也因为明知本身不是知的自性，所以知的力量是不合理的。在世俗中，因为变成它的体性而显现，所以它也不是常，如果不是这样，就会变得像兔角一样，因此必定是转变。在胜义中，没有任何生或灭，因为连识也没有，所以说这仅仅是世俗，也是因为诽谤业及其果、轮回等，所以即使是此岸的美好事物也无法胜过，而且也是因为舍弃所见。一切都不存在是不合理的，因为特别承认的识是以理成立的。因此，对于承认从他而生和自性毁灭的这种说法，暂时就其自性而言，就像普遍承认的那样，没有矛盾，因为常和断灭是不合理的，所以也是以理成立的。因此，存在本身产生是不合理的，而且对于事物来说，作用等也是不存在的。因此，先前不存在的存在本身才是产生。那也不是有因的，所以如果存在其他事物，那么产生的物其自身的体性就是果。因此，果的法性本身，其自身的体性是怎样的形态，就施设怎样的量。先前不存在的自体事物
English
In this so-called "time," it is impossible for both to be absent. For things that are partless and without sequence, and for things that have not arisen before, what is it that I clarify? This is truly amazing! As it is said. Because the previously existing thing upon which the result depends exists, there is no action for it, so in the second moment, when existence itself exists, there is no need for a cause, so with extremely manifest measure, it is understood at that time whether it exists or does not exist, whether it is permanent or impermanent. There is no difference between cause and effect in things. There is no harm in acknowledging the nature of things in this way, and it is also visible. For those who speak of external objects, because they acknowledge the thing itself, and it is also impossible not to arise from the action of the cause. For those who speak of consciousness, it is also unreasonable by the power of knowledge because knowing itself is not the nature of knowledge. In the conventional sense, because it appears as becoming its essence, it is not permanent either. If it were not so, it would become like a rabbit's horn, so it must be transformation. In the ultimate sense, there is no birth or cessation at all, because there is not even consciousness, so saying that this is only conventional, and also because of slandering karma and its results, samsara, etc., even the beautiful things on this shore cannot overcome it, and also because of abandoning what is seen. It is unreasonable for everything not to exist, because the particularly acknowledged consciousness is established by reason. Therefore, for this statement that acknowledges arising from others and the destruction of nature, for the time being, in terms of its own nature, as universally acknowledged, there is no contradiction, because permanence and annihilation are unreasonable, so it is also established by reason. Therefore, it is unreasonable for existence itself to arise, and for things, actions, etc., do not exist either. Therefore, existence itself, which did not exist before, is what arises. That is also not caused, so if there are other things, then the nature of the thing that arises is the result. Therefore, the nature of the result itself, what kind of form its own nature is, is the measure that is applied. The self-existent thing that did not exist before