Tibetan
་ངེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་རྟོགས་པས་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དེའི་དུས་སུ་གྲུབ་པའམ། དུས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་རྟོགས་པ་དེས་མ་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་དེ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པས་ཡོད་དོ་ཞེས་རྟོགས་པ་གཞན་དག་གིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་དེ་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་ལ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་མེད་ན་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གཞན་ཡོད་པར་ལྟག་ལ་འགྱུར། རང་བཞིན་ཡོད་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ལོགས་གཅིག་རྟོགས་ པའི་བུམ་པ་ལ་ལོགས་གཞན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་རྟོགས་པར་འདོད་ན་དེ་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདི་ནི་མངོན་སུམ་ལ་མི་བརྟེན་པ་དེའི་དུས་སུ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ལ་གང་གིས་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་མ་རྟོགས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་བཞིན་པའི་དོན་ཡོད་པས་དེའི་རང་གི་ངོ་བོས་ཉེ་བའི་རང་བཞིན་གཞན་རྟོགས་པར་མི་སྨྲའི། འོན་ཀྱང་རྟོགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྔོན་པོར་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པ་ན་དེའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་སྔོན་པོའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་དུས་སུ་གྲུབ་པ་རྟོགས་པ་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ངེས་པར་བརྟགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་གཞན་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་དང༌། མ་རྟོགས་པས་ཐ་དད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ནི་དྲན་པར་འགྱུར་གྱི། མ་རྟོགས་པ་ལ་ནི་དངོས་པོའི་གནས་ཐབས་ཁོངས་སུ་ཆུད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དེའི་རང་གི་ངོ་བོས་དེ་རྟོགས་པ་ན་རྟོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་གནས་པ་གློ་ན་ཉེ་བར་གནས་པ་ལྟར་རྟོགས་སམ། ཡང་ན་རྟོགས་བཞིན་པ་དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་རྟོགས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྔ་མ་ལ་ནི་རྟོག་པ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དོན་མེད་དོ། །ཕྱི་མ་ལ་ཡང་གང་གིས་དེ་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་དག་གི་འབྲེལ་བར་རྟོགས་པར་བརྗོད་དགོས་སོ། །དེས་ན་ཚད་མ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དངོས་པོ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བའི་ཆོས་གནས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་མངོན་སུམ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་ཉེ་བར་གནས་པའི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡི
Chinese
必将成为定论。因此，由自己的理由所产生的证悟，在证悟的自性之时成立，或者在其他时间成立，与此不同的自性，即使没有被证悟所证悟，由于法与自性是一体的，所以是存在的，其他的证悟是这样证悟的。如果分别念不依赖于事物的本体存在，那么它如何证悟证悟的自性呢？如果不存在证悟的自性，那么就会变成需要观察是否存在其他的自性。如果自性存在，那么就会被证悟。例如，如果因为一个侧面被证悟的瓶子有其他侧面，所以也想证悟，那么那个侧面也会被证悟。同样，如果说这不依赖于现量，在它成立的时候，即使没有证悟成为自性的自性，也会被证悟，那么它是不存在的。虽然是真实的，但是，外境如何被证悟，由于事物是存在的，所以不说它的自性证悟其他的近取自性。但是，由于证悟是如此存在的缘故。例如，当生起证悟蓝色时，就像其他的分别念必定会证悟成为其对境的蓝色一样。同样，在它成立的时候被证悟时，也像必定会考察如何证悟的自性一样，其他的自性也成为它的自性。即使证悟与未证悟是不同的，但是由于自己的本体没有差别。必定证悟证悟的自性，将会成为忆念。对于未证悟，则包含在事物的存在方式之中。那么，当它的自性证悟它时，是像证悟安住在证悟上的近取安住一样证悟吗？还是从正在证悟的自性来证悟？对于前一种分别念来说，分别念进行辨析是没有意义的。对于后一种分别念来说，也必须说出以什么来证悟它，以及证悟与未证悟之间的关系。因此，正量如实证悟事物的方式不是其他的，那么所谓的“相违之法存在”是什么呢？分别念就像现量一样，证悟安住在近取的意义的自性，这并不是……
English
will necessarily become established. Therefore, the realization generated by one's own reasons, at the time of the nature of realization, is established, or at another time, a self-nature different from this, even if not realized by realization, is existent because the Dharma and self-nature are one, and other realizations realize it in this way. If conceptualizations do not rely on the existence of the essence of things, then how does it realize the nature of realization? If the nature of realization does not exist, then it will become necessary to observe whether other self-natures exist. If the self-nature exists, then it will be realized. For example, if one wants to realize a vase whose one side is realized because it has other sides, then that side will also be realized. Similarly, if it is said that this does not rely on direct perception, and when it is established, even if the self-nature that has become the self-nature is not realized, it will be realized, then it does not exist. Although it is true, however, how the external world is realized, because things exist, it is not said that its self-nature realizes other proximate self-natures. However, it is because realization exists in this way. For example, when the realization of blue arises, just as other conceptualizations will surely realize the blue that has become its object. Similarly, when it is realized at the time of its establishment, just as the nature of how to realize is surely examined, other self-natures also become its self-nature. Even if realization and non-realization are different, they are not different because of their own essence. Surely realizing the self-nature of realization will become remembrance. For non-realization, it is included in the way things exist. Then, when its self-nature realizes it, does it realize it like realizing the proximate abiding that abides on realization? Or does it realize it from the self-nature that is being realized? For the former conceptualization, it is meaningless for conceptualizations to analyze. For the latter conceptualization, it must also be said by what it is realized, and the relationship between realization and non-realization. Therefore, the way in which valid cognition truly realizes things is not other, so what is the so-called "contradictory Dharma exists"? Conceptualization, like direct perception, realizes the self-nature of the meaning that abides in the proximate, this is not...
Tibetan
ན་ཏེ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་ཉེ་བར་གནས་པར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཐོང་བའི་ཆ་སྔོན་མ་མཐོང་བ་མཐོང་བ་ལྟར་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་རྟོགས་བཞིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་མ་རྟོགས་པའི་ཆོས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། རྟོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་སོ། །འབྲེལ་པ་ རྟོགས་པ་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཅི་ལྟར་དེ་རྟོགས་པ་ན་མ་རྟོགས་ཤེ་ན། ཆོས་ཐ་མི་དད་ཀྱང་ལྟོས་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་པར་བ་རྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་ཤ་པའི་ཕྱིར་ཤ་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཤིང་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འདུག་པ་ཡིན་ཡང་སེང་ལྡེང་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་དེའི་དུས་སུ་གྲུབ་པ་དུས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ལས་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཡང་ཐ་དད་པ་ཙམ་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྲུབ་པོ། །ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དེའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡོངས་སུ་དོར་བར་མི་ནུས་པ་ཡང་རྟོགས་བཞིན་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་རྟོགས་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཐ་དད་པ་མེད་ཀྱང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཤེ་ན། དེའི་རྣམ་པར་ངེས་པར་བརྟགས་པ་ལས་སོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག །སྨྲས་པ་གལ་ཏེ་དེའི་དུས་སུ་གྲུབ་པ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ན་དུས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་བཞིན་དུས་དེར་གྲུབ་པ་དུས་དེར་མི་འགྱུར་བའམ། དུས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་ཡང་དུས་དེ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཉིད་ནི་བདག་ཉིད་གཞན་མེད་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཉིད་གཞན་དང་ལྡན་པ་ནི་དུ་མ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་དེས་དེ་དང་དུས་གཞན་དུ་གྲུབ་པ་དག་དུས་ཐ་དད་པ་དང་གཅིག་ཉིད་བདག་ཉིད་གཞན་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་དེ་དག་ཐ་དད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་ཅེ་ན། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་དག་ལས་ཤེས་པའམ། སྒྲ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་པ་རྨོངས་པ་མེད་པའི་རྟོགས་པས་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ངེས་པར་སེམས་པའོ། །འདི་ལྟར་འགའ་ཞིག་ཤིང་ཉིད་ལ་སྐྱེས་བུ་ཞེས་རྟོགས་ཏེ་དེས་ན་དེས་ཤིང་ལ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ན། སྐྱེས་བུའི་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་ཤིང་ནི་ལོ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུ་ནི་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡི
Chinese
因此，仅仅因为认为声音等没有理由，就无法理解它存在于附近。因此，就像看到以前没见过的东西一样，不理解的法不是理解已经成为理解本质的自身理由的法。那么如何理解呢？从理解的法性中理解。关系 也不依赖于理解，因为没有差别。那么，当它被理解时，如何不被理解呢？即使法没有差别，也因为依赖而显示出差别。例如，因为只有具有树叶等特征的树才被称为树，所以即使它存在于树本身之中，也存在于金合欢树中，因此通过区分来区分，同样，在那个时候成立的，与在其他时候成立的，即使本质不同，也不能说仅仅是不同的特征。也不能完全抛弃成为特征的法的本质，因为这也是理解的自性，因此，如果理解了它，就会被理解。即使没有差别，因为不理解，如何理解呢？据说从对它的明确分析中理解。那么，这个被称为“明确理解”的是什么呢？回答说，如果那个时候成立的本质是相同的，那么就像在其他时候成立的一样，在那个时候成立的不会在那个时候改变，或者在其他时候成立的也会在那个时候改变，因为没有差别。唯一性是没有其他自性，它也是没有差别的。具有其他自性的是多重性。因此，这样，通过区分它和在其他时候成立的，是不同时间的，并且是唯一性，是与他性分离的自性，从而确定它们是不同的。那么，这个被称为“区分”的是什么呢？回答说，从现量等中得知，或者通过声音等理解，通过没有迷惑的理解来区分，从而确定地思考。例如，有些人将树本身理解为男人，因此，当他区分树并确定地理解时，他确定它不是男人的本质，因为树具有树叶等，而男人具有手脚等。
English
Therefore, just because one assumes that sound and so on have no reason, one cannot understand that it exists nearby. Therefore, just as seeing something that has not been seen before, the dharma that is not understood is not the understanding of the dharma that has become the essence of understanding itself. So how is it understood? It is understood from the nature of understanding. Relation It also does not depend on understanding, because there is no difference. So, how is it not understood when it is understood? Even if the dharmas are not different, they appear to be different because of dependence. For example, because only a tree with characteristics such as leaves is called a tree, even though it exists within the tree itself, it also exists in the acacia tree, so it is distinguished by differentiation, similarly, what is established at that time, and what is established at another time, even if the essence is different, it cannot be said that it is merely a different characteristic. It is also impossible to completely abandon the essence of the dharma that has become a characteristic, because this is also the self-nature of understanding, therefore, if it is understood, it will be understood. Even though there is no difference, because it is not understood, how is it understood? It is said that it is understood from the definite analysis of it. So, what is this called "definite understanding"? It is said that if the essence established at that time is the same, then just as what is established at another time, what is established at that time will not change at that time, or what is established at another time will also change at that time, because there is no difference. Oneness is the absence of another self-nature, and it is also without difference. Having another self-nature is multiplicity. Therefore, in this way, by distinguishing it and what is established at another time, that it is of different times, and is oneness, is the nature of being separate from otherness, it is determined that they are different. So, what is this called "differentiation"? It is said that it is known from perception and so on, or understood through sound and so on, differentiated through understanding without delusion, and thus definitely thought about. For example, some people understand the tree itself as a man, therefore, when he distinguishes the tree and definitely understands it, he determines that it is not the essence of a man, because the tree has leaves and so on, while the man has limbs and so on.