Tibetan
་ཡིན་བར་བསྟན་པ་ནི་འདིས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མེད་པ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་ བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི། དངོས་དང་འབྲེལ་པ་ཙམ་གྱིས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་ཞིག་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པའི་རྒྱུའི་ཚོགས་པ་ཡང་འབྲས་བུའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ནི། གང་ཕྱིར་ཚོགས་པ་ཡོད་གྱུར་ལ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞལ་བྱ་གཉིས་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེའི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ་འདིར་ཤེས་པ་ཡང་འཛིན་པ་ཁོ་ན་སྟེ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་ལས་བསྟན་པའི་དབྱེ་བས་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞལ་བྱ་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མ་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གཞལ་བྱ་གཉིས་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་རྟག་པའི་ཕྱིར། གཞལ་བྱ་མེད་ཀྱང་ཡོད་ན་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་སེམས་པས་བདག་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །བདག་ཙམ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་གཞལ་བྱ་ཡོད་ན་ཡོད་ལ་དེ་མེད་ན་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཅིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཞན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྟོགས་བཞིན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཁོ་ནས་ཡིན་གྱི། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དེ་ལས་གཞན་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཉིད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་པ་ལའོ་གཞན་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་དམིགས་པ་མེད་ན་དམིགས་བཞིན་པ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཡང་དག་པའི་རྟོགས་པས་རྟོགས་བཞིན་པའི་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་དམིགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་དག་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ཅིག་ཤོས་ཉིད་དུ་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །བར་སྐབས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ལ་བསྟན་པ་ནི་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །འབྲས་བུ་དང༌། རྒྱུ་དང༌། དེའི་ནུས་པ་ཡང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཡང་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཕྱོགས་སྔ་མ་པའི་བསམ་པ་ནི་ གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་ན་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པས་ཚད་མ་ཅན་
Chinese
被指出是“由此”的意思。认识本身不是量，因为在无量中也存在。认识的差别被指出是与事物相关联，即“仅仅与事物相关联”。“从因的集合”等，因的集合也被指出是果的认识，即“因为集合存在”。“从两个所量”是指它的知识，这里知识也仅仅是执着，即从以认识者为主的角度出发，通过推理所显示的差别来认识自己的理由。因此，指出这是果的理由是“如果也必定”。指出具有所量就遍及于量本身，即“从两个所量”。“我”是量，而且因为它是常恒的，即使没有所量也存在，如何遍及呢？如果有人这样想，说“我存在”，那么“我”本身不是量，但却是它的变相。而且，如果有所量就存在，如果没有所量就不存在，这被指出是“它也”。“一”是指自相。“他”是指共相。所有正在认识的都是仅仅通过自性，而不是通过他性，难道不是吗？因此，如何说“从那之外的他”呢？如果有人这样想，那么，认识他性本身就是成立的，即能起作用的是缘于自性显现，如果他性没有自性显现，那么所有显现的，通过世俗的正确认识，正在认识的他性就会显现，这就是它的意思。那些那样认识的，是自相和异体，以前的论师们是这样说的，这就是它的意思。对中间的辩论者指出的是中间的偈颂。果、因以及它的能力，虽然仅仅是通过量来认识，但就像幻术等一样是不存在的，这就是它的意思。前派的想法是，如果没有损害，就不合理，所以有量者
English
It is pointed out as meaning "by this." Cognition itself is not valid cognition, because it also exists in the immeasurable. The difference of cognition is pointed out as being related to things, that is, "merely related to things." "From the collection of causes," etc., the collection of causes is also pointed out as being the cognition of the result, that is, "because the collection exists." "From the two objects of measurement" refers to its knowledge, and here knowledge is also merely grasping, that is, from the perspective of the knower, one recognizes one's own reason through the distinction shown by reasoning. Therefore, pointing out that this is the reason for the result is "if it is also certain." Pointing out that having an object of measurement pervades validity itself is "from the two objects of measurement." "I" is valid cognition, and because it is permanent, even if there is no object of measurement, it exists, how can it pervade? If someone thinks like this and says, "I exist," then "I" itself is not valid cognition, but it is its transformation. Moreover, if there is an object of measurement, it exists, and if there is no object of measurement, it does not exist, this is pointed out as "it also." "One" refers to the self-character. "Other" refers to the common character. Is it not the case that all that is being cognized is only through its own nature, and not through the nature of the other? Therefore, how can one say "the other from that"? If someone thinks like this, then, recognizing the nature of the other itself is established, that is, what can function is due to the appearance of the self-nature, and if the other nature does not have the appearance of the self-nature, then all that appears, through the conventional correct cognition, the other nature that is being cognized will appear, that is its meaning. Those who cognize in that way, are the self-character and the other, the previous teachers said so, that is its meaning. Pointing out to the intermediate debater is the intermediate verse. The result, the cause, and its ability, although they are only cognized through valid cognition, but like illusion, etc., they do not exist, that is its meaning. The thought of the former party is that if there is no harm, it is not reasonable, so the one with valid cognition