Tibetan
ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བཤད། རྒྱལ་བ་ཅན། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བཤད། རྒྱལ་བ་ཅན། རྣམ་འགྲེལ་དང་ནི་དེའི་རྒྱན་གྱི། །འགྲེལ་བཤད་བློའི་སྒྲིབ་སྦྱོང་བྱེད་འདི། །ཡོན་ཏན་མཆོག་ལྡན་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །མཐོང་བས་རྒྱལ་བ་ཅན་དུ་འགྱུར། །སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་འཆད་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ལེའུ་དང་པོས་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཆད། ལེའུ་གཉིས་པ་ཚད་མ་ཡང་དག་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཕྱེད་ཀྱིས་ནི་ཚད་མ་གྲུབ་པ། །གསུམ་པ་ནི་མངོན་སུམ་འཆད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་སྦྱོང་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་མངོན་པར་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དགོངས་པས། དེ་ལྟར་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཡང་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་གྱི་གཞུང་འཆད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ལེའུ་དང་པོ་བཤད་པའི་ཞར་ལ་ཚད་མ་དག་གི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དང༌། དེའི་རྗེས་སུ་གཞུང་གཞན་བཀོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ་ཞེས་སྟོན་པར་རིགས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། ཚད་མ་མི་སླུ་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་བྱ་བས་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། མངོན་སུམ་ དང་ནི་རྗེས་དཔག་དང༌། །ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་སོ་སོར་སྣང་བའི་དབྱེ་བ་བརྗོད་པས་གསལ་བ་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གྲངས་ཀྱི་ངེས་པ་འདི་ནི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་པོ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནམ། གང་གི་ཕྱིར་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་གསལ་བ་སོ་སོའི་ངེས་པའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ན་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཙོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་གྱི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་གཉིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། ཚད་མ་གཞན་ནི་དེ་དག་ཙམ་གྱི་གཞལ་བྱ་ཡིན་པས་བྱ་བ་རྫོགས་པའི་ལས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ནི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཚད་མ་ནི་རིགས་པ་ཡིན་ལ་གཉིས་ནི་གཞལ་བྱ་སྟེ། རིགས་པར་བྱེད་པའི་ཡུལ་ཏེ་གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་སོ་སོར་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བའི་སོ་སོར་སྣང་བ་འདི་ཉིད་ནི་དོན་གྱིས་དངོས་སུ་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་དོན་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །མི་གསལ་བའི་ཡུལ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་དོན་གྱིས་བརྒྱུད་ནས་སྐྱེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་འདི
Chinese
《量理宝鬘论》之释疏，胜者。《量理宝鬘论》之释疏，胜者。 《量理》及其《宝鬘》，此释疏净除心之障，具足殊胜功德诸智者，见之即成胜者。 以成为讲授论师之论典之方法的第一品，讲说比量。第二品以名为“正量”之半颂，成立量。第三品是讲说现量，如是讲说者与听闻者并非清净，因为没有明显宣说意义之故，以如是之意，宣说了名为共同体性。如果此是讲授论师之论典，如是，在讲说第一品之时，顺便显示诸量之共同体性，及其后安置其他论典之差别是合理的。如是，“量是不欺惑之知”，以此显示了共同体性。彼等之差别体性是，“现量和比量”，如是等等，以宣说各自显现之差别而使其变得清晰。 此数量之决定，不是因为是体性之支分而首先做吗？因为在安立清晰之差别时，不能宣说清晰各自之决定的体性。因此，安立清晰之差别，主要就是自己的自性差别之自性的体性之自性之外没有，因此彼等本身就了知那二者。其他量仅仅是彼等之所量，因此成办事业圆满之事业，是超离成办之理，是这个意思。量是理，二是所量，是能推理之境，即以清晰与不清晰之各自显现就是二之故。此清晰之各自显现本身就是以意义直接产生之所生，本身就是成为意义之增益之境，因此是有能力。不清晰之境各自显现，是以意义间接产生而成为增益之境，因此是无能力，因为这两种相
English
A Commentary on the Ornament of Valid Cognition, Victorious One. A Commentary on the Ornament of Valid Cognition, Victorious One. This commentary, which purifies the obscurations of the mind regarding the 'Compendium' and its 'Ornament,' will become a Victorious One upon being seen by the wise, who possess supreme qualities. The first chapter, which serves as a method for explaining the Teacher's treatise, explains inference. The second chapter, with half a verse called "Valid Cognition," establishes valid cognition. The third is the explanation of direct perception. It is not that the speaker and listener are purified, because the meaning is not explicitly stated. With this intention, the general characteristic is mentioned. If this is the explanation of the Teacher's treatise, then it is reasonable to show, while explaining the first chapter, the general characteristic of valid cognitions and the difference in arranging other treatises after that. Thus, "Valid cognition is unerring knowledge" shows the general characteristic. The specific characteristics of those are, "Direct perception and inference," and so on, which are made clear by stating the distinctions that appear separately. Is this determination of number not done first because it is a branch of the characteristic? Because when establishing clear distinctions, it is not possible to state the defining characteristics of each clear one. Therefore, establishing clear distinctions is primarily because there is nothing other than the nature of the distinction of one's own nature, so they themselves understand those two. Other valid cognitions are merely the objects to be measured by them, so accomplishing the task of completing the activity is beyond the reasoning of accomplishment, that is the meaning. Valid cognition is reasoning, and the two are objects to be measured, the object of reasoning, that is, the appearance of clarity and non-clarity separately is why there are two. This clear separate appearance itself is the object of imputation as meaning itself, because it is the object to be directly produced by meaning, so it is capable. The separate appearance of the unclear object is the object of imputation as being produced indirectly by meaning, so it is incapable, because these two aspects
Tibetan
་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གིས་ཚད་མ་གཞན་དུ་འགྱུར། །ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །གསལ་བ་སོ་སོར་སྣང་བ་ཉིད་དོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནུས་པ་ཡིན་ན་ནི་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་དུ་སོ་སོར་སྣང་བ་ལ་ཡང་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་དམིགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གནོད་པར་བྱེད་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་གསལ་བར་སོ་སོར་སྣང་བ་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་ཆེས་པར་ཐལ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཁྱད་པར་སོ་སོར་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་དངོས་སུ་ཁྱད་པར་གྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྤྱིའི་སོ་སོར་སྣང་བ་ཡང་སྤྱིའི་དངོས་སུ་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད་དུ་འགྱུར་གྲང་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བརྒྱུད་པས་ཁྱད་པར་གྱི་བསྐྱེད་བྱ་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་བྱེད་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་།ཡུལ་གཅིག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ་ཁྱད་པར་ལས་གཞན་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ནུས་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ཞེ་ན། རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། གསལ་བ་དང་མི་གསལ་བའི་ངོ་བོའོ། །དེའི་ཁྱད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡང་ཐ་མི་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པའི་དབྱེ་བ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །སོ་སོར་སྣང་བ་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་དག་ལ་བྱེ་བྲག་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །ཐ་དད་པ་ཉིད་ཡིན་ན་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐ་དད་ཀྱང་སོ་སོར་སྣང་བ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྟོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཅེས་བྱ་བའོ། །དབྱེ་བ་ཡིན་ཡང་ཤེས་པའི་དབང་གིས་གནས་པའི་ཤེས་བྱ་ནི་ཤེས་པའི་བྱ་བའི་དབྱེ་བ་ཇི་ལྟ་བས་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། ཤེས་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་དག་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་བརྒྱུད་པས་ནུས་པ་ཉིད་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་མི་ནུས་པ་ཞེས་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཅེ་ན། བརྒྱུད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། དངོས་སུ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པ་ལས་གཞན་པའི་ནུས་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དངོས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པའོ། །བརྒྱུད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྒྲའོ། །གནོད་པར་བྱེད་པའི་ཚད་ མ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པའོ། །ཡང་ན་གཉི་ག་ཡང་དངོས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ཁ་ཅིག་ནི་སྲེག་པ་དང་འཚོད་པ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནུས་པ་ཅན་དུ་དངོས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ལ། གཞན་ལ་ནི་དངོས་ཁོ་ནའི་ནུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། ནུས
Chinese
除了它以外没有其他的形态，用什么来衡量其他的量呢？这是总结性的词语。因为清晰地各自显现就是意义本身，如果是能力的话，那么对于有眼翳的人来说，也会各自显现毛发等，如果这样想的话，就说了“有眼翳的人所见”，如果没有损害，那么清晰地各自显现就是能力的自性，因此不是太过宽泛的过失。如果特殊各自显现如何真实地成为特殊的生起之物，同样，一般各自显现也应该成为一般的真实生起之物。为什么说只是通过间接的方式成为特殊的生起之物呢？如果这样想的话，就说了“同一个境”，因为从不同于特殊的随行和相违中，无法理解能力，所以会解释说，这是为了这个原因而思考的。如果一个如何变成两种形态呢？就说了“认识的差别”，是清晰和不清晰的体性。如果它的差别体验也是无二无别的，就说了“认识的差别也是”。如果各自显现和与之相应的没有差别，就说了“它本身就是”。如果是不同的，那么体验是不同的，但各自显现不会变成不同的，如果这样想的话，就是“如果认识的差别”。即使是差别，但以知识的力量而存在的所知，是如何区分知识的对象的差别呢？为了说明这一点，就说了“知识和所知”。如果通过间接的方式，能力本身就是一般的特征，那么如何说没有能力呢？就说了“间接的方式”，否定了不是说没有不同于真实产生的能力的其他能力。“真实”是指毛发等。“通过间接的方式”是指声音。损害的量是不欺骗的知识。或者两者都是真实的，像这样，有些知识真实地显现为能够做到烧和煮等特征的事情，而对于其他的知识来说，没有真实的
English
There is no other form than that; by what other means is it measured? This is the concluding word. Since clear and distinct appearances are the very meaning, if it were potency, then even to one with blurred vision, hairs and the like would appear distinctly. If one thinks thus, then it is said, "What is seen by one with blurred vision," for if there is no harm, then clear and distinct appearance is the nature of potency, so it is not the fault of being too pervasive. If the distinct appearance of particulars is actually the producer of particulars, then likewise, the distinct appearance of universals should also become the actual producer of universals. Why is it said that it is only the producer of particulars through mediation? If one thinks thus, then it is said, "The same object," for from the concomitance and contraposition that are different from the particulars, potency cannot be understood, so it will be explained that it is for this reason that it is thought. If one thing becomes two forms, how is that? It is said, "The distinction of cognition," which is the nature of clarity and non-clarity. If the experience of its distinction is also non-different, then it is said, "The distinction of cognition also." If there is no difference between distinct appearances and what possesses them, then it is said, "That itself is." If they are different, then the experience is different, but the distinct appearances do not become different. If one thinks thus, then it is, "If the distinction of cognition." Even if it is a distinction, how is the object of knowledge, which exists by the power of knowledge, distinguished from the distinction of the object of knowledge? To show this, it is said, "Knowledge and objects of knowledge." If potency through mediation is the characteristic of the general, how is it said to be without potency? It is said, "Through mediation," negating that there is no other potency than the potency that actually produces. "Actual" refers to hairs and the like. "Through mediation" refers to sound. The measure that harms is non-deceptive knowledge. Or both are actual, like this, some knowledge actually appears as capable of doing things with the characteristics of burning and cooking, while for other knowledge, there is no actual