Tibetan
་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རྣམ་པ་གཉིས་ནི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེར་ནི་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཡུལ་ལས་གཞན་པ་དབང་པོ་དང་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་རྣམས་མེད་ན་བློ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྐྱེན་གཞན་ཚང་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་ནི་འབྱུང་དང་ཞེས་བྱ་བས་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གང་ལ་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཡོད་པ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དམིགས་པའི་མི་དམིགས་པ་ནི་དམིགས་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ཡང་མི་རིགས་ན་མེད་པའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་མྱོས་པ་དང༌། བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ན་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེའི་ཚེ་ན་སྣང་བ་མི་ དམིགས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ་གཞན་མཐོང་བ་དང་སོ་སོར་འབྲེལ་པ་དྲན་པ་དག་ཀྱང་མེད་པའི་ཤེས་པ་ལ་དགོངས་པ་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཚད་མ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་མཐོང་བ་ཉིད་དེ་ལས་གཞན་པ་དམིགས་པས་དབེན་པ་ནི་དེ་མེད་པར་གོ་བར་བྱེད་པས་དངོས་པོའི་མེད་པ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལྟོས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ལ་ཕན་པར་མཚོན་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་པ་སྟེ་སྣང་བའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་བྱ་ནི་སྣང་བ་དང་མི་སྣང་བའི་དབྱེ་བས་མ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོགས་པ་ནི་ཤེས་པའོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱང་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་ཡང་ཡིན་པས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་དག་གང་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ནོ། །འདི་ཡང་ཕྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དང་དོན་མེད་ནུས་པ་གང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལའོ། །གཅིག་ལ་འཇུག་པའི་མངོན་སུམ་ལ་གཞན་མི་སྣང་བ་ལ་བདག་མི་འཇུག་གོ་ཞེས་བདག་རིག་པ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་རིག་པ་ཡང༌། མངོན་སུམ་གྱི་རིག་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་རིག་པ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། གང་ལ་ང་ནི་མེད་པ་དེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཅི་ལས་ཤེས་ཤེ་ན་ངེས་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ཉིད་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་མངོན་སུམ་འཇུག་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་སེམས་པ་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་ཀྱང་ཞེས་སྨོས་སོ། །ལྐོག་གྱུར་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འཇུག་པའི་དུས་སུའོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་ཆོས་ཅན་མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་པའི་
Chinese
显示证悟之理，即“两种”之意，意为彼处唯有二，而非一。若无异于境之外的根、明等其他因缘，则无有心识，此乃显示其他条件完备。显示“心识乃生起”是说自性，即有其他因缘之处。所缘之非所缘，岂非无所缘？然亦非于人种中立以无有之名言，以极度昏醉及昏厥等状态不见之故。彼时显现非无所缘，亦非具有他见及各别关联之忆念之识，以非具足意趣，以是无量之因故。是故，他见本身，异于此之所缘之远离，以能知彼之无有，故为证悟事物之无有而观待，否则显示于彼无有饶益之表示，即“于彼某者”。证悟是为知，以是显现之体性唯一之故。所知以显现与不显现之差别而未决定，故显示非为证悟，即“证悟之相”。证悟是为知。隐蔽与另一者亦是，亦是知，故隐蔽与另一者之知，彼等为何之境，彼即如是。此亦后时，即为此“有义与无义能力为何”。于一之现量趣入时，于他不显现时，我不趣入，如是显示我之觉识于隐蔽不趣入之觉识，亦如现量之觉识，故显示隐蔽与非隐蔽之觉识为一，即“于何处我无有，彼”。若问由何而知，即“定解即是证悟”。于应以比量度知者，于执持关联之时，莫非唯有现量趣入耶？如是思择故，说“虽以现量证悟”。“隐蔽性”即是比量趣入之时。彼时法亦非现量之
English
The display of the realization is that, the meaning of 'two kinds', that is, there are only two there, not one. If there are no other reasons other than the object, such as the senses and clarity, then there is no mind, which shows that other conditions are complete. Showing that 'mind is arising' is to say the nature, that is, where there are other reasons. Is the un-object of the object not the absence of an object? However, it is not the case that the term 'absence' is established in the human race, because it is not seen in states such as extreme intoxication and fainting. At that time, the appearance is not without an object, nor is it a consciousness that has other views and separate related memories, because it does not have the intention, because it is the reason for immeasurable. Therefore, the sight of others itself, different from the absence of the object, is dependent on realizing the absence of things because it can know its absence. Otherwise, it shows that there is no benefit to it, that is, 'to someone there'. Realization is knowing, because it is the only nature of appearance. What is to be known is not determined by the difference between appearance and non-appearance, so it is shown that it is not realization, that is, 'the aspect of realization'. Realization is knowing. Hidden and the other are also, and it is also knowing, so the knowledge of the hidden and the other, what is their object, that is the same. This is also later, that is, for this 'what is the meaning and meaningless ability'. When the present moment enters into one, when the other does not appear, I do not enter, so it shows that the consciousness of me does not enter into the hidden, and the consciousness of the present moment is also like the consciousness of the present moment, so it shows that the consciousness of the hidden and the non-hidden is one, that is, 'where I am not, that'. If you ask how you know, it is 'certainty is realization'. Is it not the case that only the present moment enters when holding the connection to what should be measured by inference? Because of such consideration, it is said 'although realized by the present moment'. 'Hiddenness' is when inference enters. At that time, the Dharma is also not the present moment.
Tibetan
ཕྱིར་ཆོས་ཀྱང་མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་པ་ནི་དོན་ཤེས་ཞེས་བྱ་བའོ། །མངོན་སུམ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་དང་དེ་མ་ཡིན་པར་རིག་པ་དང༌། རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་འཛིན་པ་ལས་སོ། །རང་རིག་པའི་མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱི་རོལ་རིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོའོ། །དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་འབྱུང་བའོ། །འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྟགས་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་ གྱིས་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱིའོ། །ཇི་ལྟར་ཡང་མངོན་སུམ་འཇུག་པས་དོན་མངོན་སུམ་པ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་ལོག་པས་མངོན་སུམ་པར་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་དང་དེ་ལོག་པ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ལ་མངོན་སུམ་པ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་ཐ་དད་མེད་པར་གནས་པའི་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་པའི་ས་ཕྱོགས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་བུམ་པ་མེད་པ་ནི་ཆོས་ཡིན་ཏེ་མེད་པའི་ས་ཕྱོགས་ནི་མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་པའི་མེད་པའི་ཤེས་པའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པའི་ཤེས་པ་ཅན་ནི་མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེ་ཡིན་ནོ། །དངོས་པོ་མི་འཛིན་ཀྱང་ཆོས་འཛིན་པ་ཡིན་ན། ཆོས་རིག་པ་ཡིན་ཡང་རིག་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་ལྡོག་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་རིག་ན་ཐམས་ཅད་རིག་པར་བསྒྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བར་བསྟན་པ་ནི། དངོས་པོ་དང་ཐ་མི་དད་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཞན་གྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ངོ་བོ་ནི་མེ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱོགས་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་ཡང་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ལ། གཞན་གྱིས་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་དངོས་པོའི་ཆོས་ནི་སྐད་ཅིག་པ་ཉིད་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་དང་ལྷན་ཅིག་མངོན་སུམ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཆོས་གཙོ་བའི་རྒོལ་བ་ལ་བསྟན་པ་ནི། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་ཅན་གཙོ་བོ་ལ་བསྟན་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་གྱུར་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཐོང་བའི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་དུས་སུའོ། །ཆོས་ཅན་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱང་འབྲེལ་པ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་མངོན་སུམ་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་ཏེ། མི་འདོད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྟོས་པ་མེད་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཉིད་དོ། །ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོའི་ངེས་པ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པའི་ངོ་བོ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ངེས་པ
Chinese
再说，法也不是现量。心是名为义知。名为现量者，是从了知彼与非彼，以及执取非识之相。名为自识现量者，是外境非识之体性。名为根识者，是于执取关联之时生起。了知关联者，是执取相之现量，是法与有法之关联。无论如何，由于现量之行相是义现量，如是，由于彼之相反，则成为非现量之故。显示具有现量及其相反之法，对于有法也是现量与隐蔽，是名为无有差别而安住之成立之体性。因为现量之处所，对于有法而言，无瓶是法，无有之处所是非现量，具有属于无有之识之识者，对于非现量之有法也是现量，是名为譬喻。即使不执取事物，也是执取法，即使法是识，也不会成为识，如是由于反向之力量，若识有法，则会成为成立一切为识，为了消除如此之想法而显示特别排除，是名为与事物无有差别，即，由他者所增益之体性，如具有火之方位一般，即使有法本身是现量，也不是现量，不由他者所增益之事物之法，如刹那性一般，与有法一同是现量同一之境，是此之义。对于法为主之论敌所显示者，是名为随念。对于有法为主者所显示者，是名为即使成为现量。名为见之体性者，是有法之关联执取之时。如同有法一般，法也是于关联执取之时成为现量，为了消除如此之想法，而说了随念，名为不欲者，是名为虽无待。彼，是隐蔽性本身。隐蔽事物之决定本身，是决定为与随念事物相关联之体性是量
English
Furthermore, the dharma is also not manifest. The mind is called 'knowing the meaning.' That which is called 'manifest' is from knowing that which is and is not that, and from grasping the sign of non-consciousness. That which is called 'self-consciousness manifest' is the nature of non-external consciousness. That which is called 'sense consciousness' arises at the time of grasping the connection. Understanding the connection is the manifest of grasping the sign, which is the connection of dharma and the possessor of dharma. In any case, since the mode of the manifest is the manifest of meaning, likewise, because of its opposite, it becomes non-manifest. Showing that the dharma possessing the manifest and its opposite is also manifest and hidden to the possessor of dharma is called the nature of establishment that abides without difference. Because the place of the manifest, for the possessor of dharma, the absence of a pot is the dharma, the place of absence is non-manifest, and the one possessing consciousness belonging to the consciousness of absence is also manifest to the non-manifest possessor of dharma, which is called an example. Even if one does not grasp the object, one grasps the dharma, and even if the dharma is consciousness, it will not become consciousness. Thus, due to the force of reversal, if one knows the possessor of dharma, it will become the establishment of everything as consciousness. To eliminate such a thought, showing a special exclusion is called 'not different from the object,' that is, the nature that is augmented by others, like the direction possessing fire, even though the possessor of dharma itself is manifest, it is not manifest, and the dharma of the object not augmented by others, like momentariness, together with the possessor of dharma, is the object of one manifest, which is the meaning of this. What is shown to the opponent who emphasizes the dharma is called recollection. What is shown to the one who emphasizes the possessor of dharma is called even if it becomes manifest. That which is called the nature of seeing is at the time of grasping the connection of the possessor of dharma. Just as the possessor of dharma, the dharma also becomes manifest at the time of grasping the connection. To eliminate such a thought, recollection is mentioned, and that which is called 'unwilling' is called 'although without dependence.' That, is the hiddenness itself. The determination of the hidden object itself is determined to be the nature related to the recollected object is valid.