Tibetan
་ཚོགས་པ་ཉིད་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། །ཡོད་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཡང་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། མེད་པའི་ཡུལ་ལ་ཡང་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ནི་རྟོག་པ་ཅི་བཞིན་དུ་ཞེས་པ་སྟེ། གྲངས་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང༌། གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་གཙོ་བོར་བྱས་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །མེད་པ་ལ་ཡང་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཡིན་ཏེ་སྒྲོ་གདགས་པར་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་བཏགས་པར་འགྱུར་བས་ཟེར་བ་ནི་ཇི་སྟེ་གཞན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདས་པའི་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་འཁྲུལ་པ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཉིད་བཏགས་པ་པ་ཉིད་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སྒྲ་ལས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཞིག་པ་སྟེ་འདས་པ་ལའོ། །མ་ཞིག་པ་ནི་ད་ལྟར་བ་ལའོ། །དེ་འདྲ་ཉིད་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པས་ཡང་མཚུངས་པར་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་དེས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་མ་ལ་ནི་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་དོན་ཡོད་ཅན་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདས་པ་དང༌། ད་ལྟར་བ་ལ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་བློ་འཛིན་པ་ཉིད་སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་བློ་ཡང་རྟོག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི་སྤྱི་ཙམ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གསལ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་མེད་ན་དེ་སྤྱི་མ་ཡིན་ཞིང༌། འདས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གསལ་བ་མ་གཏོགས་པའི་འབའ་ཞིག་འཛིན་པ་ནི་སྤྱི་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཡང་ཐ་མི་དད་པ་ལ་ནི་སྐྱོན་འདི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་འོན་ཏེ་གསལ་པ་དེ་ཉིད་ ཅེས་བྱ་བའོ། །གསལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ཕན་ཚུན་ལྡོག་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ། ཐ་མི་དད་པར་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རེག་པའི་རྟོག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །སྣང་བ་ནི་ལོག་པ་ཡིན་ལ་མ་ལོག་པ་ནི་བརྟག་བྱ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། ངོ་བོ་གཉིས་ནི་ཡོད་ན་ཡང༌། །ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ་སྤྱིའིའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ངོ་བའོ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། གལ་ཏེ་གསལ་བའི་ངོ་བོ་མ་ལོག་ཅིང་གཅིག་ཡིན་ན། གསལ་བའི་ངོ་བོར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ
Chinese
因为已经承认了集合。即使是存在的境，也是假立的。对于不存在的境，主要显示的是“如其分别”，即虽然没有与数论的分别相符的实物，但将“主”等词语主要使用，结合起来说，你的观点是颠倒了世间的认知。对于不存在的事物，也强加“主”等概念，因为没有可以强加的事物，所以具有不存在境的事物会变成假立的，这就是所谓的“如何是其他”。为了说明过去的瓶子等声音并非是错乱认识的境，而是假立者本身，所以说是“从声音”。“已坏”指的是过去。“未坏”指的是现在。像那样本身就是没有差别的。存在和不存在也是同样的，不是由它造成的差别。对于现量来说，为了说明不存在的事物仅仅是不存在，这是一种差别，所以说是“有意义的”。对于过去和现在，即使是没有错乱的认知，也仅仅是执持总相，不是因为有意义。对于“主”等的认知，难道不也是如其分别一样，仅仅是具有总相的境吗？如果这样想，那就是所谓的“仅仅是总相”。为了说明如果没有清晰的究竟，那就不是总相，过去等等也不是，所以说是“那也是”。如果仅仅执持除了清晰之外的事物，那就会变成不是总相，但对于无有差别的事物来说，难道不是没有这个过失吗？这就是所谓的“然而清晰本身”。清晰的事物的自性，是想要互相违背的，因为无法认识到无有差别，所以为了说明那不是触及它的分别，所以说是“互相具有差别的事物”。显现是颠倒的，不颠倒的难道不是仅仅是可观察的吗？这就是所谓的“如果存在两种自性”。随之而行的是总相。自己的自性是随之而行的自性。以自己的自性来说，就是现量所知的现量。如果清晰的自性没有颠倒且唯一，那就不会变成清晰的自性，因为那
English
Because the collection itself has been admitted. Even if it is an existing object, it is imputed. Regarding the non-existent object, what is mainly shown is "as it is discriminated," meaning that although there is no real object that corresponds to the discriminations of the Samkhya school, the words "chief" etc. are mainly used, and combined to say that your view is a reversal of worldly cognition. To impose concepts such as "chief" on non-existent things, because there is nothing to impose, things with non-existent objects will become imputed, which is what is called "how is it other." To show that the sound of past pots etc. is not the object of mistaken cognition, but the imputator itself, it is said "from sound." "Broken" refers to the past. "Unbroken" refers to the present. Being like that itself is without difference. Existence and non-existence are also the same, and it is not a difference caused by it. For direct perception, to show that non-existent things are only non-existent, which is a difference, it is said "meaningful." For the past and present, even if there is no mistaken cognition, it is only grasping the general characteristic, not because it is meaningful. Regarding the cognition of "chief" etc., isn't it also just like the discriminations, only having the object of the general characteristic? If you think so, that is what is called "only the general characteristic." To show that if there is no ultimate clarity, then it is not a general characteristic, and the past etc. are also not, it is said "that also." If you only grasp things other than clarity, then it will become not a general characteristic, but for things without difference, isn't there no fault? This is what is called "however, clarity itself." The nature of clear things is intended to be mutually contradictory, and because it is impossible to recognize non-difference, to show that it is not a discrimination that touches it, it is said "things that are mutually different." Appearance is inverted, and isn't what is not inverted just observable? This is what is called "if there are two natures." What follows it is the general characteristic. One's own nature is the nature that follows it. By one's own nature, it is the direct perception known by direct perception. If the nature of clarity is not inverted and is one, then it will not become the nature of clarity, because that