Tibetan
ང་དོན་བྱེད་པ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལྟ་བུའོ། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་ད་ལྟར་བ་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་པ་མེད་ཀྱང་སྤྱི་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན། དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། རྟོགས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་ལ་དམིགས་པ་ཉིད་དུ་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ བསྟན་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་འདི་ཅི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅི་ལས་ཤེས་ཤེ་ན་དོན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཐ་སྙད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པ་ལ་དོན་གོ་བས་གནོད་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཞེས་བྱ་བའོ། །དངོས་པོ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་བཏགས་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡང་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་བརྗོད་བྱར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །བ་ལང་ལ་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་ཐ་དད་པ་ཅན་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་མེད་པ་ལས་ནི་བཏགས་པ་ཡིན་བ་ནི་ཁུར་བུ་བ་ལ་བ་ལང་ངོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། འོན་ཏེ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཡུལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ནི་གང་ཞིག་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ངོ་བོ་གང་དུ་ཞེས་བྱ་བ་སྣང་བའི་དབྱེ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གིས་དེ་དངོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདས་པ་ལ་དེའི་ངོ་བོ་རྟོགས་པ་ཉིད་ད་ལྟར་བར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། དེའི་དུས་ཅན་དུ་ཡང་བསྟན་པ་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི། འོ་ན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པའོ། །སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ངོ་བོའོ། །ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་མ་མ་རྗེས་སུ་དཔག་པའོ། །འོ་ན་ནི་དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་གསལ་བའི་ངོ་བོ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང༌། མི་གསལ་བ་ནི་དེ་ཉིད་འདི་ཞེས་བྱ་བ་འམ་ཐག་རིང་བ་ཡང་རུང་བ་ཡུལ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ནི། འོན་ཏེ་མངོན་སུམ་གྱིས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐག་རིང་བ་ལ་ཡང་རྒྱུའི་སྐྱོན་གྱིས་རབ་རིབ་ཅན་བཞིན་དུ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། སྤྱི་དེ་ལ་ནི་མངོན་སུམ
Chinese
我，是与能起作用的事物相分离的共相之相。事物的自性虽然像现在这样不起作用，但不是共相之相，因为显现是不同的。显示“如果它不存在”等，意思是如果它不存在。如果与过去等觉悟相异的一切都是世俗谛，那么它就不是进行区分者，因为一切觉悟在对境上都没有差别。在显示这个时，“这个世俗谛是什么”的意思是，它仅仅不是。从何得知呢？从“事物”一词得知。名言的自性是，显示了世俗谛被理解事物所损害，即“世俗谛的真谛”。如果事物是可以言说的，那就不是假立，因为会变成主要的，因此对于非事物来说才是。因此，显示了非事物也会变成所言说，即“因此，事物”。像对牛说牛一样，具有不同表达方式的言说不是主要的吗？如果它不存在，那么假立就是像对有驼峰的说牛一样，这是在说“然而，无有觉悟”。正在成立无有对境，即“看到了什么”。“自性在哪里”的意思是，因为不能区分显现。“以什么它是事物”的意思是，因为会变成具有无有对境。就像将对过去的事物自性的觉悟，执着为现在一样。也显示了它的时间，即“如果是那样，那么”。不是那样，就不是自己的自性。“共相”的意思是，被执着为所见的自性。“全部”的意思是，不是现量也不是比量。“那么，那个”的意思是，是比量的对境。虽然现量所觉悟的明亮自性不是比量的对境，但不明显的就是“那个这个”或者远处的，认为无论哪个都是对境，这是在说“然而，即使是现量”。“那个这个”不是现量，因为不是应该观察的。也显示了对于远处的事物，也像是由于原因的过失而变得模糊一样，即“对于那个共相是现量”。
English
I am like the general characteristic of being separate from what can function. The nature of things, although not functioning as it is now, is not like a general characteristic, because appearances are different. Showing "if it does not exist," etc., means if it does not exist. If everything different from the realization of the past, etc., is conventional truth, then it is not a discriminator, because all realizations have no difference in aiming at objects. When showing this, "What is this conventional truth?" means that it is only not. How is it known? From the word "thing." The nature of expression is that the conventional truth is harmed by understanding things, that is, "the true truth of conventional truth." If things are speakable, then it is not imputed, because it will become the main thing, so it is for non-things. Therefore, it is shown that non-things will also become speakable, that is, "Therefore, things." Like saying cow to a cow, isn't the saying with different expressions the main thing? If it does not exist, then imputation is like saying cow to a humped one, which is saying "However, there is no realization." It is being established that there is no object, that is, "What is seen." "Where is the nature" means because it cannot distinguish appearances. "By what is it a thing" means because it will become having no object. Just like clinging to the realization of the nature of past things as the present. It also shows its time, that is, "If that is the case, then." Not like that, it is not one's own nature. "General characteristic" means the nature that is clung to as seen. "All" means neither direct perception nor inference. "Then, that" means that it is the object of inference. Although the clear nature realized by direct perception is not the object of inference, the unclear one is "that this" or the distant one, thinking that whichever is the object, this is saying "However, even direct perception." "That this" is not direct perception, because it is not what should be examined. It is also shown that for distant things, it is like becoming blurred due to the fault of the cause, that is, "For that general characteristic is direct perception."
Tibetan
་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །གཉི་གའི་ཐུན་མོང་ཡིན་ན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། དེ་ཉིད་འདིའོ་ཞེས་བྱ་བའི་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བ་གཉི་ག་དེ་དང་ཐུན་མོང་པའོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ད་ལྟར་བ་འདས་པའི་སྣང་བ་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ཐ་མི་དད་པར་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་ད་ལྟར་བར་སྣང་བ་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཡང་དེའི་བྱ་བ་ལས་ ཐ་དད་པ་ཐུན་མོང་བའི་ངོ་བོ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། དུ་མ་ཉིད་དུ་སྣང་ན་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་སྒྲུབ་པ་རིགས་དང་འདྲ་བ་ཉིད་འབྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བར་བྱས་པ་ཁོ་ན་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་འཇུག་པ། །ཞེས་བྱ་བའོ། །རྒྱུ་མཚན་དང་དེ་དང་འབྲེལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཡིན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ནི་ཉེ་བར་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐལ་ཆེས་པས་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་དང་དེ་དང་འདྲ་བའི་རྒྱུ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་དང་བཏགས་པར་ཡང་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ལ་མ་འཁྲུལ་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བའི་འདོད་པ་གཞན་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ། གཙོ་བོ་དང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ལ་བློ་འཇུག་གི །མེད་ན་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་པར་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་བློའི་ཡུལ་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། གཞན་ནི་བཏགས་པ་ཡིན་ཞེས་ཁོང་ནས་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བསྟན་པ་ནི་ཅིག་ཤོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་པའོ། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཙམ་ཡུལ་དུ་བཏགས་པ་ལའོ། །ཡུལ་མེད་པ་ནི་བཏགས་པ་པ་ཡིན་ཏེ། འདྲ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །འཁྲུལ་པ་མེད་པས་འཇུག་པ་བསྟན་པ་ནི། དོན་མེད་ན་ཡང་འགྲོ་བ་ཡིས། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དོན་མེད་པ་ཉིད་ནི་བཏགས་པ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ་ཡང་ན་དངོས་དང་བཏགས་པ་བདག་གི་རྒྱུ་མཚན་ནི། དངོས་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་འཇུག་པ་ཉིད་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྔ་མའི་དོན་ལ་ཡང་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ནི་གང་ལ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གཅིག་ལ་འཁྲུལ་པས་འཇུག་པ་ཉིད། གཞན་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འགྲེལ་པའི་བཤད་པ་ནི་གསལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་ལས་སོ། །མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་སྣ
Chinese
名为“彼性”。 所谓“二者共同”是指，名为“即此是”的过去和现在二者与之共同。 所示显现为现在的，与过去的显现同时，未曾了知为无差别，即名为“显现为现在”。 对于分别念，也显示了从其作用中，没有差别共同的体性，即名为“虽显现为众多”。 显示了其证成，唯有亲近种类和相似性、关联等，才是亲近假立，而不是仅以无理由为因，即名为“心识无谬而入”。 是理由和与此相关的理由，而不是仅以无理由为因才是假立，因为太过分而迷惑。 唯有以理由和与此相似的因，对于主要和假立，也如实不迷惑于境，这是其他的意乐，如此思虑。 唯有对于主要和假立的理由存在，心识才会趣入。 若无，则不是无谬。 注释中说，无谬心识的境是主要的，其他是假立，这是从心中产生的。 显示此，名为“另一”，即是迷惑。 例如对婆罗门童子也是如此。 所谓“于他”，是指仅以无理由在境上假立。 无境是假立者，如同以相似的理由不是主要一样。 显示以无谬而趣入，即“虽无义亦行”。 所谓“虽无义”，不是假立者，因为不是无谬而趣入之义。或者，真实和假立的自性之理由是，唯有对于真实无谬而趣入，这是与前一偈颂之义也结合，即所谓“于何”，即对于一者以迷惑而趣入，对于另一者唯是与此相违，是此之义。 注释的解释是显明的。 所谓“于他”，是从具有需要等。 所谓“因相似”，是以无谬而了知之故。 以有和无之境本身，义显现。
English
It is called "Thatness." What is meant by "common to both" is that it is common to both the past and the present, which are called "This is it." It is shown that the present appearance, together with the past appearance, is not understood as being non-different, which is called "appearing as the present." For conceptualization, it is also shown that from its function, there is no different common nature, which is called "although it appears as many." It is shown that its proof, only by approaching the kind and similarity, relation, etc., is it closely established, but not merely caused by no reason, which is called "The mind enters without error." It is the reason and the reason related to it, but not merely caused by no reason is it established, because it is too excessive and confusing. Only by the reason and the cause similar to it, for the main and the established, also as it is, one is not confused about the object, this is another intention, so think. Only when there is a reason for the main and the imputed, does the mind enter. If not, it is not without error. In the commentary, it is said that the object of the unerring mind is the main one, and the other is imputed, which arises from the heart. Showing this, it is called "another," which is confusion. For example, it is also the same for the Brahmin boy. What is meant by "to another" is to impute to the object only without reason. The objectless is the imputator, just as the similar reason is not the main one. Showing entry without error, "Even if there is no meaning, it goes." What is meant by "even if there is no meaning" is not the imputator, because it is not the meaning of entering without error. Or, the reason for the nature of reality and imputation is that only by entering without error for reality, this is also combined with the meaning of the previous verse, which is called "to what," that is, for one to enter with confusion, for the other it is only the opposite of this, this is the meaning. The explanation of the commentary is clear. What is meant by "to another" is from having needs, etc. What is meant by "because of similarity" is because of understanding without error. By the object of existence and non-existence itself, the meaning appears.