Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་དག་ནི་གཏན་ཚིགས་དང་དཔེ་དག་གི་སྟེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་དང༌། བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཚང་བ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །ཕྱོགས་ཙམ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །འོན་ཏེ་དཔེར་ན་ཞེས་བྱ་བས་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་འོས་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཏོ། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་གྱིས་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་སོ། །དེའི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཅན་ལའོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཉིད་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི། གྲུབ་པ་ལ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་ཞེས་བྱ་བའོ། །ལུང་ལས་གྲུབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལ། མངོན་སུམ་ལས་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་བཞིན་དེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ། །དེ་ཞེས་བྱ་ནི་སྤྱིའོ། །གསལ་བ་མངོན་སུམ་གང་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་མངོན་སུམ་དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །དེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་ཁྱད་པར་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པས་སྤྱིའི་ཡུལ་ཅན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ཡང་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཤུགས་ཀྱིས་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་རང་གི་མངོན་སུམ་རང་གི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ཡུལ་གྱི་ངེས་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྟོགས་པ་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡུལ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པའོ། །གང་སྟེ་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེའིའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ནི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། །དེ་ཡུལ་དང་མི་འགལ་བར་བསྟན་པ་ནི། དེ་དང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའོ། །གཞན་ནི་དགག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་གཞན་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམས་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ལ་རྒྱུ་སོགས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་དག་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱོན་བསལ་བའི་ཕྱོགས་ལ་གཏན་ཚིགས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་སེལ་བར་བྱེད་ཅེས་ཟེར་བ་ལ་མ་ཁྱབ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་མ་སྤངས་ན་ཕྱོགས་ཉིད་མི་འཐོབ་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ན། རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྤངས་པས་དེའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་པ་ནི་མ་ཁྱབ་པ་དང༌། ཁྱབ་ཆེས་པ་དག་ལ་དགོས་པ་མེད་པ་ནི་དོན་མེད་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ། འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྟེ་གཞན་ཉིད་ཀྱིས་སྤངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེ་ཙམ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དོ། །གཞན་གྱིས་ནི་རང་ཉིད་སྨོས་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁྱབ་ཆེས་པ་སེལ་བ་ནི་རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་པ་དང་ངེས་སུ་གཟུང་བས་མ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་ཅན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་དང་ཚད་མས་བསལ་བ་ནི་མ་བསལ་བའི་ཚིག་གིས་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་སྐྱོན་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་འདོད་པ་སྨོས་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རང་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ལྡོག་པ་ནི་ཁྱབ་ཆེས་པའོ། །གཞན་གྱིས་ཅི་དགོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་བཅད་པར་བྱ་བ་རྣམ་པར་གཅོད་པར་བྱེད་པས་སོ། །རྣམ་པར་གཅོད་པར་མི་བྱེད་པ་ལ་བསྟན་ པའི་སྐྱོན་དྲན་པར་བྱེད་པ་ནི། གལ་ཏེ་རང་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །ཚིག་གིས་སྒྲོས་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ལ་མཚན་ཉིད་བསྟན་ནས་མདོར་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བ་ལ་བསྟན་པ་ནི། བསྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མ་དག་གིས་ཁྱབ་པ་དང་དེའི་ངོ་བོར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་གྲུབ་པ་དང་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་དང༌། སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དང༌། བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་པ་དང་ཁས་ལེན་པ་པོས་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་འཕངས་པ་ལ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་སུ་རྣམ་པར་གཅད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ནི་མི་རིགས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལ་འབད་པ་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱལ་བ་ཅན་གྱིའོ། །བསྒྲུབ་བྱ་ཁས་བླངས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་ནི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་གཞན་ནི་དངོས་སུ་བའི་འབྲེལ་པ་ལ
Chinese
称作，这些是因和例子的无随行，以及所立不全的自性。因等称作是不成立等。仅在部分存在即为共同，所示为现量等。然而，例如称作是能立所应，即为宗法的功德。因的过失称作，因为不是有宗法过失的。由其他的所作性等。其称作是法。现量所成上立宗，不是宗的过失吗，所示为，成立上成立的过失是称作。由圣言所成上无随行，因为不成立，由现量上是不共，称作是由圣言所成。自性彼称作是由差别。彼称作是总。明了现量是何者的境，现量存在于何者上，彼上不是比量，这样连接。于彼称作是非差别的自性，由现量本身所成，以及由差别的自性不成立的缘故。因为差别上无差别，虽是总境的比量，但差别境是间接的，所示为，自相称作。如果这样，自己的现量是自己的自相境，称作等，境的决定如何，被问到时，由比量称作。证悟是称作，是境等无差别。凡是量之境，彼是境为何者之。由彼之门是境之门。彼与境不相违所示为，因为彼与不相违故称作。他是遮遣者。仅与彼相关是宗的过失，不是其他的，如何是，彼等不是应舍弃的，也不是不应舍弃的，这样想时，因等称作，即由因等的体性等遮止其他的，是此之义。由因等的体性遮止过失
English
These are called the nature of the absence of concomitance of reasons and examples, and the incompleteness of what is to be proven. 'Reason, etc.' means 'unestablishedness,' and so on. Showing that being only in a part is common is called 'perception,' and so on. However, for example, what is suitable for proof is shown to be the quality of the subject. The fault of the reason is called 'because it is not a faulty subject.' By others, it is by 'being made,' and so on. 'Its' refers to the subject. Isn't establishing what is established by perception a fault of the subject? What is shown is called 'the fault of establishing what is established.' There is no concomitance on what is established by scripture because it is not established, and what is established by perception is uncommon, which is called 'what is established by scripture.' 'That nature' means 'by difference.' 'That' means 'general.' Connect 'inference is not on what is clear, what is the object of perception, and on what that perception exists.' 'There' means 'because the nature of non-difference is established by perception itself, and because the nature of difference is not established.' Because there is no distinction in difference, although inference is an object of generality, it is shown that the object of difference is implicit, which is called 'one's own characteristic.' If so, how is the determination of the object when one's own perception is the object of one's own characteristic, and so on? When asked, it is called 'by inference.' 'Realization' is called 'the absence of difference in objects,' and so on. Whatever is the object of valid cognition is the object of whatever that is. The door of that is the door of the object. Showing that it is not contradictory to the object is called 'because it is not contradictory to that.' The other is the refuter. How is it that being related only to that is a fault of the subject and not others? When thinking that they are not to be abandoned and are also not not to be abandoned, it is called 'cause,' etc., which means that others are eliminated by the characteristics of reason, etc. Faults are eliminated by the characteristics of reason, etc.
Chinese
是为了在宗（पक्ष，pakṣa，方面、宗）上运用理路。如果说为什么排除仅仅是这些关联，那么就是不遍，意思是说，如果不舍弃它，就无法获得宗。如果以理路等特征也无法成立的有法进行论证，那么舍弃了非随行者，为了那个目的而说自己，就是不遍，对于过于周遍的，没有必要就是获得无意义，如果这样说，那么回答说：不是这样的。特征是宗的，因为被其他的所舍弃的缘故，这是它的意思。仅仅是这些，就是远离了自己的词语。因为他人说了自己的缘故。这样一来，排除过于周遍，就是用“自己”这个词来表示想要作为论典，并且确定地认为，将未成立者说成是能立；用“自己的体性”来说明已经成立为有法，并且用量已经排除的，是为了断除没有排除的词语所显示的过失。为了说明通过陈述排除不遍的意愿而没有理解，就是“自己”这个词。遮遣就是过于周遍。他人有什么必要，就是因为对理路等进行分别，所以进行分别。为了忆念对于不进行分别所显示的过失，就是“如果自己”。对于重视用词语进行铺陈，显示了特征之后，对于喜欢简略的，显示说：承诺要成立，也就是要成立的不是要成立的，不是这样的。因为量已经周遍，并且不是它的体性的缘故，对于以差别本身已经成立为无随行者的有法，以及说成是能立，以及想要作为论典，以及虽然承诺者没有承诺，但是对于已经舍弃的，因为没有承诺的缘故。因为直接进行分别的缘故，如果那样是不合理的，那么为什么不努力完全了解它呢，这是胜利者的。对于承诺要成立，用“要成立本身”这样的术语进行关联是没有结果的，因为要成立的显示，对于这个，其他的则是直接的关联。
English
It is for the purpose of applying reasoning to the subject (पक्ष, pakṣa, aspect, subject). If it is said, why exclude only these connections, then it is non-pervasion, meaning that if it is not abandoned, the subject cannot be obtained. If one argues with a subject that is not established even by the characteristics of reasoning, etc., then abandoning the non-follower, stating oneself for that purpose is non-pervasion, and for those that are too pervasive, there is no need, which means obtaining meaninglessness. If this is said, then the answer is: it is not like that. The characteristic is of the subject, because it is abandoned by others, that is its meaning. Just these are the very separation from one's own words. Because others have spoken of themselves. In this way, excluding the overly pervasive is to express the desire to be a treatise by the word "self," and to definitely think that the unestablished is said to be the establisher; to explain that which has been established as a subject by "one's own nature," and to eliminate the fault shown by the words that have not been eliminated by the measure. In order to show that there is no understanding by stating the intention to eliminate non-pervasion, it is the word "self." Rejection is too pervasive. What is the need for others, is because of distinguishing reasoning, etc., so distinguishing. In order to remember the fault shown for not distinguishing, it is "if oneself." For those who value elaboration with words, after showing the characteristics, for those who like brevity, it is shown: promising to establish, that is, what is to be established is not what is to be established, it is not like that. Because the measure is already pervasive and not its nature, for the subject that has been established as non-follower by the difference itself, and saying it is the establisher, and wanting to be a treatise, and even though the promiser has not promised, but for what has been abandoned, because there is no promise. Because of directly distinguishing, if that is unreasonable, then why not strive to fully understand it, this is the victor's. For promising to establish, using the term "to be established itself" for association is fruitless, because the showing of what is to be established, for this, the others are direct associations.