Tibetan
་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་བརྡ་ལས་བྱུང་བ་དེ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དེ་ཡས་ཞེས་བྱ་བའོ། །གལ་ཏེ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཁོ་ན་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་འོན་ཀྱང་དེའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི། ཅི་སྟེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་བཟློག་པའི་ཚིག་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་བསྟན་པ་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའོ། །རྣམ་པར་གཅད་པར་བྱ་བ་མེད་ན་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི་གྲུབ་པ་དང་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། གྲུབ་པའི་ངོ་བོས་ནི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པ་ཡིས་ཏེ། གྲུབ་པ་ནི་དཔྱོད་པའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ན་གྲུབ་པ་ཉིད་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་གསལ་བའི་ཆེད་དུ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བས་ཞར་ལ་གྲུབ་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་པ་ཡང་སེལ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་བཤད་པ་ནི་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཆོས་ཅན་གང་གི་ཡིན་པ་གྲུབ་པ་དེའོ། །ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཞེས་འདོན་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱད་པར་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཞེས་བྱ་བར་སྦྱར་རོ། །སྒྲ་མཚུངས་ཀྱང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པའོ། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པ་ནི་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཅན་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེ་དང་ཐུན་མོང་བའི་སྤྱི་ལ་འཇུག་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེའི་ཕྱིར་ འདིར་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་རང་གིས་ཞེས་བྱ་བས་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའམ་ཅིག་ཤོས་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་མ་བརྗོད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་ཕྱོགས་ལ་འགལ་བ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་དེ་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ལས་ལོག་པས་སྤྱི་མ་ཡིན་ནམ། རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཆོས་ཅན་ནི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་མེད་པའི་ཅན་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་རྟགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བའོ། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་གྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ལ་སྐྱོན་དེ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་འདི་དེ་དག་གི
Chinese
是为了这个缘故。即使是从已作的（角度）来说，从表诠产生的那个成立是不成立的，因为没有能作区分的（作用）的缘故，所显示的就是名为“彼等”。如果说仅仅只是显示成立是不对的，然而通过它，作为有法的不成立也是应成立的，如果这样说，就是名为“如果”。那是不成立的自性，用遣除的语句本身来显示成立，就是名为“自己的自性”。如果没有能作区分的，就显示没有差别，就是名为“成立和”，成立的自性就是有法的不成立，因为成立是在观察的阶段本身，就像成立一样，不是应成立的缘故。为了阐明不成立的有法是应成立的，用名为“自己的自性”顺便也遣除了成立的法是应成立的，所说就是名为“不成立”。虚空的功德本身的差别之法，是哪个有法的成立了的那个。在宣说“有法的差别本身”时，就将“有法上以差别本身不成立的法，是有法的”这样连接起来。名为“声音相同也”，就是虚空功德的声音是无常。应成立的法作区分，就是声音等有法自己的特征，并且比量不是它的对境，因为说是进入到与例子共同的共相中的缘故，所显示的就是名为“比量”。因此，在这里，对于宗的特征，用“自己”来说，即使没有说有法是不成立的，或者另一方是应成立的，也不会变成应成立的过失，所显示的就是名为“与宗相违”。自己的特征仅仅只是从不是它的自性的体性中返回，不是共相吗？不是比量的对境，是怎样的呢？如果这样说，就是“如果是有法”。有法是因为是有法在其他有法上没有的，所以会变成因不是随同的，如果这样说，就是名为“因无随同”。不是随同本身是因的过失，不是宗的过失，因为显示了在它的特征上，那个过失是要断除的，就是“这个那些的”。
English
It is for this reason. Even from the perspective of what has been done, that which arises from expression is not established, because there is no differentiating (function). What is shown is called "those." If it is said that it is not just showing establishment alone, but through it, the non-establishment of the subject of the thesis is also what should be established, if it is said like that, it is called "if." That is the nature of non-establishment, showing establishment by the very words of negation, is called "one's own nature." If there is no differentiating, it shows no difference, which is called "establishment and," the nature of establishment is the non-establishment of the subject of the thesis, because establishment is in the stage of examination itself, just like establishment, it is not what should be established. In order to clarify that the non-established subject of the thesis is what should be established, by saying "one's own nature," incidentally, it also eliminates that the established dharma is what should be established, what is said is called "non-establishment." The distinguishing dharma of the quality of space itself, is that which is established of which subject of the thesis. When stating "the distinction of the subject of the thesis itself," then connect "the dharma that is not established by the distinction itself on the subject of the thesis, is of the subject of the thesis." Called "sound is the same also," that is, the sound of the quality of space is impermanent. Differentiating the dharma to be established, is the characteristic of the subject of the thesis such as sound, and inference is not its object, because it is said to enter into the commonality shared with the example, what is shown is called "inference." Therefore, here, regarding the characteristic of the subject, by saying "self," even if it is not said that the subject of the thesis is not established, or the other party is what should be established, it will not become the fault of what should be established, what is shown is called "contradictory to the subject of the thesis." One's own characteristic merely returns from the nature of not being its nature, is it not a generality? It is not the object of inference, how is it? If it is said like that, it is "if it is the subject of the thesis." The subject of the thesis is because it is a subject of the thesis that does not exist on other subjects of the thesis, so it will become that the reason is not concomitant, if it is said like that, it is called "reason is without concomitance." Not being concomitant itself is the fault of the reason, not the fault of the subject of the thesis, because it shows that on its characteristic, that fault is to be eliminated, is "this of those."