Tibetan
་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པ་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ངེས་པའི་དོན་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་གོ་བྱེད་ཡིན་ཡང་བསྟན་བཅོས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཁས་བླངས་པས་གནོད་པའི་འཇིགས་པས་དེ་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་དེ་ནི་འདོད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འགལ་བ་ཅན་དེ་དེ་ལྟར་ཤེས་ཀྱང་བརྗོད་ན་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བྱ་བའོ། །ཚིག་གི་ནུས་པས་གནོད་པ་ཡིན་ན་རྒོལ་བའི་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཞིག་ན་དེ་ལྟ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་མ་བརྗོད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །དེའི་རང་བཞིན་བརྗོད་ན་དོན་བཞིན་དུ་རྒོལ་བ་པོ་ནི་ཚིག་གིས་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བར་འབྲེལ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གནོད་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །མ་བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ཡང་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཚིག་འདི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་བསྟན་པ་ནི་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒོལ་བའོ། །དངོས་སུའམ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ངེས་པ་སྟེ། མི་རིགས་པ་བྱེད་པ་མིན་ན་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བའོ། །གཏན་ཚིགས་བཞིན་དུ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཡང་རང་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་ན་དེ་དག་གི་ཚིག་དག་ལ་འདོད་པ་དང་ཅིག་ཤོས་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ཁྱད་པར་ཆེ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཞེས་བྱ་བའོ། །འདིར་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ལའོ། །དེ་ཞེས་བྱ་བའི་འདོད་པའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དེ་རང་གི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ནི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མི་རྟག་པ་ཉིད་རྩོད་པའི་གཞི་ཡིན་པའི་གནས་སྐབས་ལའོ། །འདི་ལ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བྱས་པ་ཉིད་ལའོ། །མ་བརྗོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དེ། མ་ཡིན་ཏེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་མི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །འདིར་མི་རྟག་པ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་དང་འགལ་བ་ཅན་ནི་མི་འདོད་པ་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་དུག་དང་འདྲེས་པའི་ཁ་ཟས་བཞིན་དུ་ མི་འདོད་པ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་ནམ་ཞེས་ཟེར་བ་ལ་གལ་ཏེ་ཞེས་བྱ་བའོ། །རིགས་མིན་བས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འགལ་བ་ཅན་ནོ།
Chinese
其意为，驳斥非自性之体性。关于究竟之义，虽以自性为了解之工具，然具有论典者，因承诺所生的损害之怖畏，不从彼而了知，如是说，此乃“欲”之意。若有法无所立，则不生，仅了知其义即为了知所立，故如何不作了知？其意为，若如是知晓相违者，然若言说，则立宗者即成有过失者，如是说，此乃“因”。若以语之能力而损害，则若成为立宗者之过失，则非如是，纵不言说，亦是彼之自性之故。其意为，若言说彼之自性，则如实，立宗者乃随逐于语，故仅与违越承诺相关联，如是说，此乃“损害者”。若亦损害未言说之能立，则此语并非一同作者，如是显示其义，此乃“若”。彼，指立宗者。或以直接或一同作者而确定，若不作不合道理之事，则不成有过失者。如因一般之似是而非者，若亦有自身之过失，则显示彼等之语，于欲求与他者成立之因，有极大差别，此乃“似是而非之因”。此处之“非”，指所作性。彼，指欲求之无常性，为成办自之欲求，故言说能成之支分之故。此处之“此”，指无常性为诤论之基之情况。于此亦，指所作性。未言说，指论典之义，或虚空之功德即能立，非也，能成亦，指论典之义，即无常性。此处，无常性与论典之义相违，以与不欲者相混杂之故，虽是成办欲求者，然如与毒相混之食物一般，岂非仅是不欲者耶？如是说，此乃“若”。非理者，指相违者。
English
Its meaning is to refute the nature of non-self-nature. Regarding the ultimate meaning, although self-nature is a tool for understanding, those who possess treatises do not understand from it due to the fear of harm caused by promises. As it is said, this is the meaning of "desire." If a phenomenon has nothing to establish, then it does not arise. Merely understanding its meaning is to understand what is to be established, so how can it not be understood? Its meaning is that if one knows the contradictory in this way, but if one speaks, then the proponent becomes flawed. As it is said, this is "reason." If it is harmed by the power of words, then if it becomes the proponent's fault, then it is not so, because even if it is not spoken, it is its nature. Its meaning is that if one speaks of its nature, then in reality, the proponent follows the words, so it is only related to violating the promise. As it is said, this is "the harmer." If it also harms the unsaid proof, then this word is not a co-actor. As it shows its meaning, this is "if." "That" refers to the proponent. Or it is determined by directly or co-acting. If one does not do unreasonable things, then one does not become flawed. Like a seemingly valid but actually invalid reason, if there is also a fault of one's own, then it shows that their words have a great difference in the cause of desire and the establishment of others. This is "seemingly valid but actually invalid reason." The "not" here refers to the made nature. "That" refers to the impermanence of desire, because in order to accomplish one's own desire, one speaks of the parts of the proof. The "here" refers to the situation where impermanence is the basis of the dispute. "Also here" refers to the made nature. "Unsaid" refers to the meaning of the treatise, or the quality of space is the proof. It is not so, the proof also refers to the meaning of the treatise, which is impermanence. Here, impermanence contradicts the meaning of the treatise, because it is mixed with the unwanted. Although it is the accomplisher of desire, is it not only the unwanted, like food mixed with poison? As it is said, this is "if." "Unreasonable" refers to the contradictory.